Ο χρόνος νίκησε τον ενθουσιασμό

Τον τελευταίο καιρό τίποτα δεν φαίνεται ικανό να με εμπνεύσει. Είναι μία από αυτές τις μουντές περιόδους που η όρεξη για σειρές και βιβλία είναι κάπου χαμένη στις υποχρεώσεις της καθημερινότητας. Ίσως φταίει που δεν έχω χρόνο να διαβάσω. Πόσο νευρίαζα όταν άκουγα ανθρώπους να το λένε αυτό! Μα είτε σ’αρέσει να διαβάζεις, είτε όχι. Ο χρόνος για μένα ποτέ δεν ήταν παράγοντας περιορισμού. Και να που τώρα με την προέλευση ενός κουταβιού στο σπίτι και το ξεκίνημα των καινούριων μαθημάτων δεν μένει ούτε μία σταγόνα κουράγιου να ανοίξω ένα αδιάβαστο εξώφυλλο. Όσο το σκέφτομαι καλύτερα, έχουν πράγματι περάσει μήνες από την τελευταία φορά που διάβασα κάτι που να με ενθουσίασε. Μπορεί γι’αυτό να αποφεύγω να αρχίσω κάτι καινούριο.

Ίσως πάλι φταίει που η φετινή σεζόν ήταν αρκετά άνοστη από πιλότους. Ακόμη και οι παλιές καλές σειρές  δεν προσδίδουν τον ίδιο ενθουσιασμό πια, κουράζουν και χρειάζονται κάποια επεισόδια ώστε να εξελιχτούν. Αρχίζω τα πρώτα επεισόδια και καταλήγω πάντα να βλέπω μόνο τα δέκα, είκοσι λεπτά. Ίσως φταίει που τελείωσα το Shameless και τίποτα δεν φαίνεται να είναι ισάξιος αντικαταστάτης. 

Γι’αυτό ακριβώς, προσπαθώ πιο έντονα να απεγκλωβιστώ από αυτή την άγονη εποχή. Για αρχή παρήγγειλα δύο καινούρια βιβλία από το public.
Το The Color Purple:

url

Ρατσισμός, Νότος της Αμερικής, σκλάβοι και φυτείες. Η Alice Walker ξεδιπλώνει με πολύ σκληρό λεξιλόγιο την ιστορία μίας φτωχής, μαύρης γυναίκας που έχει υποστεί ψυχολογικό και σωματικό βιασμό. Όλο το βιβλίο είναι γραμμένο σε μορφή επιστολών, που η ίδια η αφηγήτρια, η Celie, γράφει προς το Θεό και προς την αδερφή της. Εξιστορεί είκοσι χρόνια από τη ζωή της, ξεκινώντας από όταν ήταν δεκατεσσάρων ετών, όπου ο υποτιθέμενος πατέρας της την βίασε ενώ εκείνη προσπαθούσε να σώσει την αδερφή της από την ίδια μοίρα. Ανήκει στα «απαγορευμένα» βιβλία της Αμερικής, αλλά κέρδισε το Pulitzer Prize αψηφώντας νικητήρια τους επικριτές του.

Τη γραφή της Alice Walker, πρωτοσυνάντησα στο δεύτερο εξάμηνο της σχολής μου, στο μάθημα «Αμερικάνικη Πεζογραφία». Συζητούσαμε για την αφροαμερικάνικη κουλτούρα και για τις λεγόμενες «Black Arts». Η συγκεκριμένη καθηγήτρια (και προφανώς αγαπημένη μου) μας έδωσε να διαβάσουμε μία λιγοσέλιδη ιστορία της, το «Everyday Use». Μας μίλησε για τις κακουχίες που περνούσαν οι «νέγροι» για την διατήρηση της αξιοπρέπειας τους, τα blues, τις φυτείες, την προφορική παράδοση και τέλος την εξέγερση τους. Το έβαλα σκοπό να διαβάσω όσα περισσότερα βιβλία μπορώ πάνω στο θέμα. Γι’αυτό και καταβρόχθισα το θεατρικό «The Dutcman» του Amiri Baraka, το οποίο προτείνω σε όλους.
To Color Purple γυρίστηκε σε ταινία το 1985 από τον Steven Spielberg.

Στην παραγγελεία μου είναι και το How I Live Now:

how-i-live-now

Ένα πιο απλό και γρήγορο μυθιστόρημα των διακοσίων σελίδων. Η δεκαπεντάχρονη Daisy, αφήνει το Μανχάταν για για να επισκεφτεί στο Λονδίνο, την θεία και τα ξαδέρφια της, τα οποία δεν έχει συναντήσει ποτέ. Λίγες μέρες αργότερα, η θεία της φεύγει από την πόλη για κάποιες δουλειές. Την επόμενη μέρα μία βόμβα σκάει στο Λονδίνο.

Το ρεύμα κόβεται, η κυβέρνηση πέφτει και η φάρμα απομονώνεται. Παρά τον πόλεμο, εκείνοι ζούνε μία μορφή πρωτόγνωρης ελευθερίας: χωρίς ενήλικες και κανόνες, αναπτύσσουν μεταξύ τους έναν υπέροχο και σπάνιο δεσμό. Προσπαθούν να επιβιώσουν και να ξεπεράσουν τον πόλεμο που αρχίζει να κατακτά κάθε γωνιά της ζωής.

Το How I Live Now, έχει γυριστεί ήδη σε ταινία με την Saoirse Ronan και θα κυκλοφορήσει στις ελληνικές αίθουσες στις 14 Νοεμβρίου 2013.

Και μόνο η αναμονή παραλαβής τους και η χαρά που θα έχω όταν πάω στο κατάστημα να τα αγοράσω, θα μου φτιάξει τη διάθεση. Δεν τα παράτησα εκεί. Έψαξα και καινούριες σειρές να με βγάλουν από το φετινό λήθαργο και ανακάλυψα το Go On, με τον αγαπημένο Mathew Perry («Φιλαράκια») και ο πιλότος του πράγματι ήταν πολλά υποσχόμενος. Αστείο, γλυκό και προς έκπληξη μου, αρκετά συγκινητικό. Ναι, ο Τσάντλερ το έχει ακόμη. Κατέβασα ακόμη, όλο τον πρώτο κύκλο του House of Cards με τον Kevin Spacey. Το πολιτικό θρίλερ των δώδεκα επεισοδίων που έκανε τον κόσμο να παραμιλά. Ελπίζω να μου κρατήσουν το ενδιαφέρον για λίγο καιρό. 

MV5BMTYwOTgwOTU2OF5BMl5BanBnXkFtZTcwNDQ5NTU0OA@@._V1_SY317_CR1,0,214,317_

House of Cards Cast(2)

Advertisements

4 thoughts on “Ο χρόνος νίκησε τον ενθουσιασμό

    1. Όχι, δεν έφτασε ποτέ η παραγγελία από το public! Δεν βρήκαν προμηθευτή… Έχω ακούσει πολύ καλά λόγια για το βιβλίο πάντως αν το σκέφτεσαι (ούτε 200 σελίδες δεν είναι), η ταινία δεν άξιζε από την άλλη 😦

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s