Τα βιβλία που διάβασα το 2013

Αφού η χρονιά φτάνει στο τέλος της, σκέφτηκα να γράψω για όλα τα υπέροχα πράγματα που διάβασα και είδα τους τελευταίους μήνες. Φέτος διάβασα περίπου 50 βιβλία και ξεχώρισα δέκα από αυτά ως τα καλύτερα. Είναι μία περίεργη δεκάδα γεμάτη από ya novels, θεατρικά έργα και μυθιστορήματα.

Βιβλία

0689696

10. Το Χρυσό Τατουάζ (The Golden Lily), της Richelle Mead. Εκδόσεις: Διόπτρα.

Το δεύτερο βιβλίο της σειράς Bloodlines. Η συγγραφέας Richelle Mead αγαπήθηκε από όλο τον κόσμο με τη σειρά της, Vampire Academy. Μια εξαλογία βιβλίων που γνώρισε τεράστια επιτυχία, εξαιτίας του μυθικού κόσμου και των υπέροχων χαρακτήρων που μας χάρισε (μπορείς να δεις το trailer εδώ). Η σειρά Bloodlines θα αποτελείται και αυτή από έξι βιβλία και είναι ουσιαστικά μία spin-off ιστορία τριών χαρακτήρων από το Vampire Academy. Στo Golden Lily συγκεκριμένα, οι ήρωες έχουν χάσει πια την αμηχανία του πρώτου βιβλίου και μας παρασέρνουν σε έναν κόσμο γεμάτο αλχημιστές, βρικόλακες, κυνηγούς και μάγισσες. Πλούσια μυθολογία σε απίστευτη πλοκή. *Μπορείς να διαβάσεις αν θες το review που έχω γράψει στο Goodreads.

b1253859. Ο Γυάλινος Κώδων (The Bell Jar), της Sylvia Plath. Εκδόσεις: Μελάνι.

Ο «Γυάλινος Κώδων» είναι το μοναδικό μυθιστόρημα της Sylvia Plath και εκδόθηκε λίγες βδομάδες μετά την αυτοκτονία της. Ένα μυθιστόρημα που θυμίζει αυτοβιογραφία, μιλά για τις γυναίκες του ’60, την κλινική κατάθλιψη και την οικογένεια, όλα δοσμένα από την πιο δυνατή γυναικεία φωνή της εποχής. Είναι σκοτεινό και φοβερά προκλητικό για την εποχή που γράφτηκε, παραμένει παρ’όλα αυτά διαχρονικό. *Η αγαπημένη blogger Αγιάτη έχει γράψει μία προσωπική κριτική για το συγκεκριμένο βιβλίο σε αυτό το post.

m6050003pp_0702084

8. Αιχμηρά Αντικείμενα (Sharp Objects), της Gylian Flynn. Εκδόσεις: Μεταίχμιο.

Η Gylian Flynn είναι μία από τις πιο συζητημένες συγγραφείς αστυνομικών μυθιστορημάτων. Οι ιστορίες της είναι σκοτεινές, ψυχρές και λουσμένες από το διεστραμμένο μυαλό των δολοφόνων της. Φέτος διάβασα και τα τρία βιβλία της και είμαι σίγουρη πως τα Αιχμηρά Αντικείμενα είναι μακράν το καλύτερο. Ένα ψυχολογικό θρίλερ για «γερά νεύρα» που δεν σε αφήνει στιγμή να ησυχάσεις μέσα από τις τρομερές περιγραφές και το δυσοίωνο  κλίμα του. Καταφέρνει με άριστο τρόπο να βαδίσει στην άρρωστη και βίαιη πλευρά της γυναικείας ψυχολογίας. *Ένα αρκετά ενδιαφέρον άρθρο που έχει γράψει η ίδια η συγγραφέας για τη γραφή της και τον κόσμο που προβάλλει, μπορείς να διαβάσεις εδώ.

m5129792pp_97807868519737. It’s Kind of a Funny Story, του Ned Viccini.

Αστείο, συγκινητικό, όμορφο και σπαρακτικό. Διάβασε όλα όσα έχω γράψει για την ιστορία του Viccini και το πως με άγγιξε, σε αυτό το post.

 
 
 
 
 
 
 
images6. The Storyteller, της Antonia Michaelis.

Το βιβλίο με το πιο δυνατό και βάρβαρο τέλος που διάβασα ποτέ. Είναι από εκείνες τις ιστορίες που θα συναντήσεις μονάχα μια φορά, αλλά θα σου μείνουν για πάντα. O ήρωας του βιβλίου είναι ένα έφηβο αγόρι, που προσπαθεί μέσα από φανταστικές ιστορίες να εξηγήσει στην μικρή αδερφή του τον κόσμο που ζουν, με μία αίσθηση ελπίδας που δεν φαίνεται ποτέ να τους προλαβαίνει. Παρά την εξαιρετική γραφή της Michaelis, δεν θα διάβαζα ξανά το «Storyteller». Τέτοιες ιστορίες σου αφήνουν πληγές, που δεν θα έπρεπε να επαναλαμβάνονται. *Στο Goodreads μπορείς να διαβάσεις τι είχα γράψει, όταν έκλεισα και την τελευταία σελίδα του βιβλίου.

leroi-jones-amiri-baraka-dutchman-slave-signed-book_5d95e8f7454d96346c63544f7f881d4e

5. Dutchman, του Amiri Baraka.Ο Amiri Baraka, δημιούργησε το ’60 το κίνημα «Black Arts». Το πιο αμφιλεγόμενο και δυνατό κομμάτι στην ιστορία της Αφροαμερικάνικης λογοτεχνίας. Ενέπνευσε πολλούς από τους ανθρώπους του να γράψουν βιβλία, να ιδρύσουν δικούς τους εκδοτικούς οίκους και εφημερίδες. Το θεατρικό έργο «Dutchman», εκδηλώνει όλες τις φοβίες και τον πόνο που έχουν υποστεί οι μαύροι από το «λευκό» λαό. Έχει μόνο ένα σκηνικό: δύο θέσεις σε ένα τρένο και δύο χαρακτήρες: την Lula,  μία τριαντάχρονη λευκή γυναίκα και τον Clay, έναν μαύρο νεαρό είκοσι χρονών. Δεν υπάρχει δράση, αλλά οι λέξεις και ο διάλογος που καταγράφεται είναι τόσο δυνατός, όσο μία γροθιά στο στομάχι. Μπορείς αν θες να το διαβάσεις εδώ, είναι μονάχα 10 σελίδες (δυστυχώς δεν το βρήκα μεταφρασμένο) ή να δεις την ταινία στο youtube, που αποτελείται από 6 μέρη των δέκα λεπτών περίπου.

b101416

4. Τα Απομεινάρια μιας Μέρας (The Remains of the Day), του Kazuo Ishiguro. Εκδόσεις: Καστανιώτη.

Οι περισσότεροι γνωρίζουν τον Kazuo Ishiguro από το βιβλίο του (και αργότερα ταινία) «Never Let Me Go».  Το «Remains of the Day» είναι πολύ διαφορετικό και αν τολμήσω να πω και πολύ καλύτερο. Ήρωας της ιστορίας είναι ένας μπάτλερ, και από την δική του αφήγηση μας δίνεται η δυνατότητα να εξερευνήσουμε την βρετανική εξοχή, ευγένεια και «βασιλεία» που σιγά σιγά χάνονται. Η γραφή του Ishiguro είναι υπέροχη, ίσως από τις καλύτερες που έχω διαβάσει, και η συμπαθητική-προς έκπληξη μου- φωνή του Stevens δημιουργούν ένα αριστουργηματικό λογοτεχνικό έργο.

9780099935704_S

3. Oranges are not the Only Fruit, της Jeanette Winterson.

Ένα μυθιστόρημα ενηλικίωσης από ένα ομοφυλόφιλο κορίτσι που μεγαλώνει σε μία συντηρητική και βαθιά θρησκευόμενη κοινωνία. Το βιβλίο είναι αυτοβιογραφικό, και γυρίστηκε με μεγάλη επιτυχία από το BBC σε τηλεοπτική σειρά τριών επεισοδίων. Η γραφή της Winterson είναι πανέμορφη, γεμάτη συμβολισμούς, μύθους και φαντασία, συνοδευόμενα από σκληρό ρεαλισμό και χιούμορ. Από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα φέτος.

 
6a00d83451d77869e20120a9227ffe970b-800wi

2. Our Town, Thornton Wilder.

Ένα απλό και συγκινητικό θεατρικό έργο. Δύο οικογένειες σε ένα σκηνικό που αποτελείται από δυο-τρεις καρέκλες. Όλη η ιστορία και το νόημα του, κρύβονται στην απλότητα του σκηνικού και στην απουσία δράσης. Η ζωή ανθρώπων καθημερινών αλλά διαχρονικών, κάνει τον κύκλο της πάνω στην σκηνή, που θυμίζει το σπίτι όλων. Μπορείς να δεις την παράσταση από το Broadway στο youtube.

 
 
9780753818923_S

1. The Color Purple, της Alice Walker. 

Μία από τις πιο δυνατές αφροαμερικάνικες, γυναικείες φωνές αποτέλεσε το φετινό αγαπημένο μου βιβλίο. Για το «Color purple», έχω μιλήσει αρκετές φορές σε αυτό το blog και το μόνο που μένει να πω είναι, πως τη συγκεκριμένη ιστορία, καλό θα ήταν να την έχουν διαβάσει όλοι στη ζωή τους. Ο ρατσισμός και οι κακουχίες μέσα από τα μάτια του θύματος, που εξελίσσεται σε μία πολύ έντονη και όμορφη ηρωίδα. Σκέφτομαι τις τελευταίες σελίδες και χαμογελώ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s