Wanderlust

Η Elizabeth Gadd είναι μόλις 21 χρονών, ζει στον Καναδά και ότι ξέρει για την φωτογραφία, το έχει μάθει μόνη της. Στο project της Wanderlust αναδεικνύει τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση μέσα από εντυπωσιακές φωτογραφίες άπιαστων τοπίων:

Canadian-photographer-Captures-the-adventurous-souls-of-wanderlusts11__880

Continue reading «Wanderlust»

Άγνωστα Βιβλία

«If you read one book a week, starting at the age of 5, and live to be 80, you will have read a grand total of 3,900 books, a little over one-tenth of οne percent of the books currently in print.» (The Yellow-Lighted Bookshop )

Αφορμή για ακόμη ένα post είναι το τελευταίο βιβλίο που διάβασα και αναφέρω συνεχώς: το Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society.  Σκέφτηκα να σας γράψω κι άλλα βιβλία που αγαπώ και δεν έχουν πάρει το hype που τους αξίζει, να δημιουργήσω ένα tag «άγνωστων βιβλίων». Περιμένω δικές σας προτάσεις για μοναχικά βιβλία που περιμένουν να τα ανακαλύψουμε!

11178225Η Ruta Sepetys είναι γνωστή από το βιβλίο της Between Shades of Grey («Παγωμένες Σκιές», Ψυχογιός) το οποίο διάβασα πριν από ένα χρόνο περίπου κι ακόμη παραμένει το αγαπημένο του 2014. Το Out of the Easy είναι το δεύτερο μυθιστόρημα της και είναι εξίσου δυνατό.  Με μετέφερε στα χρώματα της Νέας Ορλεάνης τη δεκαετία του ’50, στους ανθρώπους και τη μαγεία του Νότου. Είναι από τα πιο συμπαθητικά βιβλία που έχω συναντήσει.
 

 

 

71Ew1welSEL

Κάποια περίοδο ήθελα απεγνωσμένα να κάνω tattoo την έκφραση I Kill Giants, με κεφαλαία γράμματα στον καρπό μου. Τόσο πολύ μ’άρεσε αυτή η ιστορία, τόση δύναμη μου έδινε όταν την σκεφτόμουν. Είναι το αγαπημένο μου graphic novel, που δυστυχώς κανείς δεν φαίνεται να γνωρίζει. Είναι η ιστορία μιας quirky κοπέλας που προσπαθεί να αντιμετωπίσει τους χειρότερους φόβους της, αλλά όταν φωνάζει σε όλους να πολεμήσουν τους Giants, κανείς δεν τους βλέπει…

 

 

41f9zvaDHKL._SY300_

Στο ταξίδι μου στο Λονδίνο είχα επισκεφτεί τα Foyles, είχα κάτσει σε ένα φουσκωτό ροζ πουφ και χάζευα τα βιβλία στην παιδική γωνιά του βιβλιοπωλείου. Εκεί ανακάλυψα τον χαρισματικό Oliver Jeffers και διάβασα σχεδόν όλα του τα βιβλία. Ένα από αυτά ήταν και το The Heart and the Bottle. Ένα παραμύθι που με έκανε να σκουπίζω τα μάτια μου σαν μικρό παιδί… Δεν το αγόρασα γιατί δεν θα άντεχα να το διαβάσω δεύτερη φορά, ίσως κάποια στιγμή ξανά στο μέλλον.

 

storyteller

Δεν ήμουν σίγουρη αν έπρεπε να συμπεριλάβω αυτό το βιβλίο στη λίστα. Όταν μου το πρότεινε η φίλη μου η Βιολέτα ενθουσιάστηκα από την υπόθεση: ένα σύγχρονο γερμανικό μυθιστόρημα που θυμίζει σκανδιναβικά αστυνομικά, σε με μία γραφή πιο ρομαντική και μελαγχολική. Ειλικρινά σας μιλάω, όταν έκλεισα και την τελευταία του σελίδα δεν ήθελα να βγω από το σπίτι μου. Είναι το κοντινότερο που έχω φτάσει ποτέ στην κατάθλιψη. Με πολλή επιμονή το δανείστηκε μία ακόμη φίλη μου, η οποία όταν το τελείωσε με πήρε τηλέφωνο κλαίγοντας που την άφησα να το διαβάσει. Έχοντας πει όλα αυτά και αφού ξεκάθαρα σας έχω προειδοποιήσει για την ιστορία, μπορώ να παραδεχτώ πως το Storyteller είναι ένα από τα πιο όμορφα βιβλία που έχω διαβάσει: λυρικό, ατμοσφαιρικό, μαγικό.

Lost_At_Sea

Ίσως αναγνωρίζεις το κοριτσάκι από το εξώφυλλο, καθώς για αρκετό καιρό το είχα ως gravatar. Ο Bryan Lee O’Malley είναι πασίγνωστος από τα comic του Scott Pilgrim αλλά κανείς δεν γνωρίζει το ανεξάρτητο graphic novel του Lost at Sea. Είναι τόσο περίεργο και ίσως στους περισσότερους από σας να μην αρέσει, καθώς πολλές φορές δεν βγάζει νόημα, αλλά εγώ το λατρεύω! Παρουσιάζει το heartache των εφήβων με έναν τόσο διαφορετικό τρόπο από αυτόν που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στις ταινίες, που αναζωογόνησε το είδος! Είναι καλογραμμένο και βαθύ, με πολύ απλό σχέδιο.

 

A-Door-Near-Here

Τέλος, το πρώτο βιβλίο που κατάφερα να διαβάσω μέσα σε μία μέρα, A Door Near Here. Μου το έδωσε η φίλη μου η Χαρά, λέγοντας μου πως ήταν το αγαπημένο της βιβλίο όταν ήταν έφηβη. Δεν το είχα ξανακούσει και πραγματικά απορώ πως το είχε ανακαλύψει τότε. Είναι μία ιστορία μίας οικογένειας, στην οποία τα παιδιά καλούνται να αναλάβουν το ρόλο των γονιών, καθώς εκείνοι είναι -το λιγότερο- ανίκανοι. Πολύ όμορφη και ζωντανή ιστορία. Θέλω να την κάνω δώρο σε όλους τους μαθητές μου! Έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά, αλλά δυστυχώς δεν μπορώ να θυμηθώ τον τίτλο του…

**Έξι άγνωστα βιβλία από μένα λοιπόν! Είναι καλοδεχούμενος οποιοσδήποτε να κάνει το tag, στείλτε μου links να τα δω!! 🙂

If I Stay

Είχα διαβάσει το βιβλίο πριν από ένα χρόνο περίπου. Κι όταν είδα το trailer της ταινίας, ένιωσα για πρώτη φορά πως το αποτέλεσμα θα έβγαινε σωστό.

tumblr_n7n41eZO8K1txydcmo1_500

Η Gayle Forman μέσα σε 200 σελίδες με γέμισε με τη δύναμη που κρατούν οι δεσμοί της οικογένειας και με τον πόνο που προκαλεί η απώλειας τους. Είπε μια απλή, πολύ όμορφη και συγκινητική ιστορία: «Ένα πρωινό του Φεβρουαρίου η Μία, πηγαίνει με τους γονείς της εκδρομή όταν σε μια στιγμή όλα αλλάζουν. Το αυτοκίνητο τρακάρει και όλες οι επιλογές χάνονται, εκτός από μία. Αν θα μείνει ζωντανή ή αν έφτασε η στιγμή να φύγει.»

ueosknkss4qb3ncp4xvk

Η ταινία ήταν πολύ γλυκιά και ίσως πιο συγκινητική. Όλος ο λυρισμός της γραφής είχε περάσει στους διαλόγους και στις σκηνές των δύο πρωταγωνιστών, της Mia και του Adam. Ένιωθα πως έβλεπα επιτέλους κάτι αναζωογονητικά διαφορετικό, καθώς δεν θύμιζε τίποτα από τις εφηβικές ταινίες του είδους. Οι αγαπημένοι μου χαρακτήρες ήταν οι γονείς της Mia, ιδιαίτερα η μαμά της, που την υποδυόταν η Mireille Enos. Ήταν πρωτότυποι, αυθεντικοί, υπέροχοι! Το καλύτερο κομμάτι ολόκληρης της ταινίας. Aν και ο σκηνοθέτης επικεντρώθηκε περισσότερο στον Adam, παρά στην οικογένεια της (σε αντίθεση με το βιβλίο), το έργο δεν έχασε στιγμή από την πρωτοτυπία του.

If-I-Stay-the-Cast-if-i-stay-36948170-500-500

Εντυπωσιάστηκα ιδιαίτερα από τον πρωταγωνιστή Jamie Blackley, τον οποίο δεν είχα ξανακούσει. Πίστευα πως οποιοδήποτε αγόρι έπαιζε δίπλα στην Chloe Moretz θα επισκιαζόταν. Ο Blackley όμως δεν είναι οποιοδήποτε αγόρι. Ήταν άκρως γοητευτικός και καθόλου κοινότυπος, κι ας το όριζε μερικές φορές ο ρόλος. Έπαιξε εξαιρετικά και όλα τα τραγούδια που εκτέλεσε στην ταινία, είχαν ηχογραφηθεί πράγματι από εκείνον. Η μπάντα του στο έργο ονομαζόταν Willamette Stone, και μπορείς να ακούσεις όλα τα τραγούδια τους από το soundtrack εδώ. Το αγαπημένο μου με διαφορά είναι το «Today», αλλά δεν μπορώ παρά να χαμογελώ κάθε φορά που ακούω και το «Heart Like Yours», το οποίο έπαιξε για την Mia στο τέλος της ταινίας. Ίσως λοιπόν o Blackley κάνει καριέρα και στη μουσική σκηνή, προς το παρόν πάντως τον έχουν ζητήσει στην επόμενη ταινία του Woody Allen. Φαίνεται πως θα αρχίσουμε να τον βλέπουμε συχνά από εδώ και πέρα.

tumblr_n7fhljdglL1shkrwmo5_r1_1280

Αναπόσπαστο κομμάτι της ταινίας ήταν η μουσική. Το συνειδητοποίησα όταν είδα πως ο σκηνοθέτης είναι ο ίδιος άνθρωπος που έχει δημιουργήσει τη σειρά Nashville. Έβγαλε απόλυτο νόημα. Ξεχώρισα δύο τραγούδια καθ’όλη τη διάρκεια της, το cover του «Halo» της Beyonce από την Ane Brun και την Linnea Olsson και το «Heal» από τον Tom Odell στους τίτλους τέλους. Δες την, ελπίζω να σ’αρέσει 🙂

«Sometimes you make decisions in life.
And sometimes decisions make you.»

Through the Woods

91bldT8CbtL._SL1500_-e1404951621123

Η Emily Carroll εδώ και αρκετό καιρό δημιουργεί σκοτεινά και μακάβρια στριπάκια στον underground κόσμο τον graphic novels. Το Through the Woods είναι μία συλλογή πέντε ανατριχιαστικών ιστοριών που διαπραγματεύονται τον θάνατο και την άβυσσο. Θυμίζουν έντονα την φαντασία του Neil Gaiman, αν και ξετυλίγονται σε πιο αιματηρό τόνο. To σχέδιο της Carroll είναι αρκετά απλό, αλλά το artwork της είναι φαντασμαγορικό και τα χρώματα που χρησιμοποιεί σε ρουφάνε αμέσως στην ατμόσφαιρα του βιβλίου. Μπορείς να διαβάσεις on-line την τρίτη ιστορία του βιβλίου, «His Face All Red», και να καταλάβεις τι εννοώ.

To βιβλίο ξεκινά κάπως έτσι: Continue reading «Through the Woods»

Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society

guernseycover1

Καθώς χάζευα και τριγύριζα στο βιβλιοπωλείο χωρίς να έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου, το βλέμμα μου έπεσε στη ράχη αυτού του βιβλίου. Με παραξένεψε ο τίτλος και το τράβηξα από το ράφι να το επεξεργαστώ καλύτερα. Ήταν στην μικροσκοπική έκδοση τσέπης της Bloomsbury, με κιτρινωπές σελίδες και με αυτή την ιδιαίτερη οσμή των παλιών βιβλίων. Το εξώφυλλο του μου θύμισε χαμένες εποχές και ταινίες για περασμένες αγάπες και ξεφυλλίζοντας το, συνειδητοποίησα πως ήταν ολοκληρωτικά γραμμένο σε μορφή επιστολών. Γράμματα που ανταλλάσσονταν μετά τον πόλεμο, γύρω στο 1944. Ένιωσα πως βρίσκομαι σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο κάπου στο Λονδίνο και πως στα χέρια μου κρατώ έναν μικρό θησαυρό.

Το Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society είναι η ομορφότερη έκπληξη που έχω συναντήσει ψάχνοντας για βιβλία. Δεν το είχα ξανακούσει, ούτε γνώριζα τα ονόματα των συγγραφέων. Δεν έκανα research στο Goodreads αναλύοντας τη βαθμολογία, ούτε ρώτησα τους υπαλλήλους. Απλά το πήρα. Το πήρα σπίτι μου και το διάβασα με μία ανάσα.

Αγάπησα κάθε κομμάτι του. Είναι μία ιστορία για την μεταπολεμική περίοδο στα νησιά της Μάγχης (Channel Islands), που βρίσκονται ανάμεσα στη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία. Είναι η ιστορία των κατοίκων του Guernsey, οι οποίοι επιβίωσαν την κατοχή των Γερμανών σχηματίζοντας τη δική της λογοτεχνική λέσχη με το όνομα «Potato Peel Pie». Είναι γεμάτο από συγκινητικές ιστορίες επιβίωσης, γέλιου και ανθρώπινης θέλησης. Δεν είχα ξανακούσει ποτέ γι’αυτά τα νησιά, πόσο μάλλον για τους ανθρώπους τους, και το μόνο που θέλω να κάνω αυτή τη στιγμή είναι επισκεφτώ το Guernsey και να γνωρίσω ανθρώπους σαν κι αυτούς.

Δεν είναι «βαρύ», αντιθέτως, είναι πολύ γλυκό, ανά στιγμές θλιβερό, και πάνω από όλα συγκινητικό. Μιλά για τα βιβλία και το αντίκτυπο που έχουν στις ζωές των ανθρώπων. Μου θύμισε γιατί μ’αρέσει να διαβάζω, τι σημαίνει αυτό για μένα και τι άνθρωπος θα ήμουν αν δεν είχα συναντήσει κάποια συγκεκριμένα βιβλία στη ζωή μου. Είναι αξιαγάπητο, από τα βιβλία εκείνα που κανείς δεν ξέρει, αλλά υπάρχουν εκεί στο βάθος μόνα τους περιμένοντας κάποιον να τα ανακαλύψει. Δεν μπορώ να σταματήσω να το προτείνω, εμπιστεύσου με και διάβασε το.