Ένα μέτριο wrap-up

Δεν ξέρω τι έχει συμβεί αλλά όσα βιβλία έχω διαβάσει τις τελευταίες βδομάδες πέφτουν στη περίεργη κατηγορία αξιολόγησης των 3 αστεριών. Είναι καλογραμμένα και πέρασα ωραία διαβάζοντας τα, αλλά δεν με κράτησαν μέχρι το τέλος και σίγουρα δεν με άγγιξαν όσο άλλα. Σκέφτηκα να γράψω λοιπόν λίγα λόγια για το καθένα σε περίπτωση που κάποιος από εσάς σκέφτεται να τα διαβάσει και ίσως θέλει να ακούσει μία διαφορετική γνώμη. 

tellthewolves9s

Η γραφή της Carol Rifka Brunt είναι πολύ όμορφη και ποιητική, γεμάτη μεταφορές, όπως αποδεικνύει και ο τίτλος του βιβλίου. Σίγουρα δεν έχω συναντήσει ξανά παρόμοιο θέμα στο ya genre: «Ο θείος δύο κοριτσιών ζητά να τις ζωγραφίσει σε ένα πορτρέτο περνώντας έτσι τις τελευταίες του μέρες λίγο πριν πεθάνει από AIDS.» Διαδραματίζεται τη δεκαετία του ’80 όπου η ενημέρωση γύρω από την ασθένεια, όχι μόνο ήταν λανθασμένη, αλλά και απίστευτα προκατειλημμένη. Ενώ έχει λυρική γραφή, καταναλώνεται δυστυχώς στη πρωτοπρόσωπη αφήγηση μίας έφηβης, που δεν σου δίνει αυτό που ψάχνεις από το βιβλίο. Είναι αρκετά παράξενο (έως ταμπού) στο theme του. Αξίζει να περάσεις το (αργό) πρώτο μισό του βιβλίου γιατί θα διαβάζεις το τέλος του, το οποίο θα σ’επηρεάσει όσο τίποτα άλλο.

ocean at the end

Είναι σαν να διαβάζεις την ενήλικη εκδοχή του Coraline. Ο Neil Gaiman γράφει για ακόμη μία φορά μια σκοτεινή (και διαστροφική) ιστορία που κυνηγά ένα παιδί στο άκρο της αβύσσου. Χτίζει έναν φανταστικό κόσμο, σε βαθμό που χάνεις τη πραγματικότητα και αναζητάς το κάτι παραπάνω που θα σου επιβεβαιώσει ότι ο κόσμος δεν είναι ποτέ αυτό που βλέπεις. Ήταν πολύ καλό, αλλά θύμιζε έντονα τις προηγούμενες δουλειές του.

lymch_fukin_logo_by_taxis

Νομίζω πως δε θα συνηθίσω ποτέ την ελληνική underground σκηνή των comics. Διάβασα το Lynch (εκδόσεις ΚΨΜ) εν όψει του Comic-dom Con Athens αυτό το Σαββατοκύριακο. Είχε πολύ ωραίο σχέδιο και ιδιαίτερο χρώμα, αλλά η ιστορία του δεν ήταν καθόλου στοχευμένη, ενώ δεν μπορώ με τίποτα να συνηθίσω να διαβάζω graphic novels στα ελληνικά! Μου φαίνεται αρκετά περίεργο (με εξαίρεση το Μια Καρδιά για το Λεοντόκαρδο του αγαπημένου μου Ηλία Κυριαζή), αλλά αναγνωρίζω ότι είναι δικό μου πρόβλημα, και προφανώς όχι των δημιουργών.

Advertisements

8 thoughts on “Ένα μέτριο wrap-up

  1. To Ocean at the End of the Lane θέλω καιρό να το διαβάσω, και το πρώτο φαίνεται πολύ παράξενο και ενδιαφέρον! Θα τα επισκεφτώ κάποια στιγμή, όταν τα αδιάβαστα μειωθούν λιγάκι… 🙂

    1. Αχ ναι έχουμε και αυτή την ever growing TBR pile! Δεν ξέρω αν θα σου πρότεινα κάποια από αυτά τα δύο πάντως :/ Δεν έχω και τις καλύτερες εντυπώσεις… Το πρώτο σίγουρα είναι πολύ παράξενο!

  2. Για το Ocean at the End of the Lane ακούω από τους περισσότερους μέτρια πράγματα. Θα το διαβάσω κάποια στιγμή αλλά δεν το έχω μέσα στις προτεραιότητες μου…!
    Για το Tell the Wolves I’m Home πάλι διαβάζω σχεδόν παντού τα καλύτερα. Δεν ξέρω φαίνεται περίεργο βιβλίο γενικά… Έχει όμορφο εξώφυλλο πάντως 😀

    1. Ναι όλα του τα εξώφυλλα είναι πανέμορφα, βασικά ήταν πολύ ιδιαίτερη η ιστορία του, αλλά δόθηκε με τον λάθος τρόπο. Οι περισσότεροι χαρακτήρες είναι αντιπαθητικοι, μαζί με τη πρωταγωνιστρια, αλλά το τέλος του είναι πολύ όμορφο 🙂 Αν το διαβάσεις, θα μου πεις κι εσύ τι πιστεύεις, γτ νιώθω ότι είμαι μόνη που δεν τρελάθηκα…

  3. Α νομιζω σε αγαπω! Θελω να διαβασω το Tell the wolves I’m home και εχω διαβασει το βιβλιο του Gaiman.Επισης μετα απο μερικες μερες φοβερης δουλειας I am back και σκοπευω απο αποψε να αρχίσω τα ποστς!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s