12 Μήνες – 12 Ya Novels

*(Στα πλαίσια της σειράς που γράφω στο Savoir Ville, «12 Μήνες – 12 Βιβλία». Διάβασε αν θες για:
12 Graphic Novels / 12 Dystopian Novels12 Αγαπημένα Βιβλία / 12 Βιβλία για τις Γυναίκες.)

Τα young adlut μυθιστορήματα με ρούφηξαν στον κόσμο των βιβλίων, με κράτησαν αιχμάλωτη και μ’έκαναν να θέλω να διαβάζω συνεχώς. Μπορεί τώρα πια να νιώθω λίγο μεγάλη για εφηβική λογοτεχνία, ψάχνοντας κάτι καινούριο και πιο βαθύ να ταυτιστώ, αλλά δεν παύει να αναγνωρίζω την αξία τους και να θεωρώ πως η κυκλοφορία τους άλλαξε το πως αντιμετωπίζουμε τη λογοτεχνία σήμερα. Οτιδήποτε κάνει τον κόσμο να του αρέσει το διάβασμα, εμένα θα με βρίσκει πάντα σύμφωνη. Παρακάτω σου διάλεξα όλα εκείνα τα βιβλία που ανήκουν στο είδος και τα θεωρώ φοβερά καλογραμμένα, όλα εκείνα που έχουν ασκήσει πρωτοφανή επιρροή πάνω μου.
Συνέχεια ανάγνωσης «12 Μήνες – 12 Ya Novels»

NSPW

Η περασμένη βδομάδα ήταν αφιερωμένη στην αποτροπή αυτοκτονιών -National Suicide Prevention Week- και δεν το γνώριζα μέχρι που διάβασα το post μιας φίλης. Παρομοίως, πέρυσι τον Οκτώβριο είχα γράψει ένα post σχετικά με τη Mental Health Awareness Week και σκέφτηκα και φέτος να το συνεχίσω. Δεν θα υποκριθώ ότι γνωρίζω πολλά πάνω στο θέμα, ούτε ότι μπορώ να καταλάβω αντίστοιχες εμπειρίες. Μπορώ όμως να μιλήσω για βιβλία που έχω διαβάσει και πραγματεύονται το θέμα, άλλα αποκλειστικά και άλλα εν μέρει.

Δεν είναι μυστικό ότι ο λογοτεχνικός χώρος έχει γνωρίσει πολλές ιστορίες συγγραφέων που έβαλαν τέλος στη ζωή τους, με πιο πρόσφατη απώλεια τον αγαπημένο μου Ned Vizzini («It’s Kind of a Funny Story»), ο οποίος έπασχε από κλινική κατάθλιψη από πολύ μικρός. Το ίδιο συνέβη και με την Sylvia Plath («The Bell Jar»), η οποία επέλεξε να πεθάνει βάζοντας το κεφάλι της στο φούρνο, τη Virginia Woolf («A Room of One’s Own») που πνίγηκε, αφού πρώτα άφησε αυτό το γράμμα στον σύντροφο της και τον (τιτάνιο) David Foster Wallace (του οποίου το έργο μπορείς να μάθεις από την επικείμενη ταινία «End of the Tour» -προτείνω να μην παραλείψεις να τη δεις), που εν τέλει κρεμάστηκε.

“I thought how unpleasant it is to be locked out; and I thought how it is worse, perhaps, to be locked in.” (Virginia Woolf)

Σας έχω γράψει ξεχωριστά για το It’s Kind of a Funny Story εδώ.

IMG_6742

Και για το Shock of the Fall και το Forgive Me, Leonard Peacock εδώ.

tumblr_n3b37blkiy1sx5u6eo1_1280

Και τα τρία αυτά βιβλία πραγματεύονται ψυχικές ασθένειες και αναφέρονται σε περιστατικά αυτοκτονιών.

♦♦♦

Σήμερα όμως θα σας μιλήσω για το Νορβηγικό Δάσος του Χαρούκι Μουρακάμι, ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία, για το οποίο δεν έχω γράψει καθόλου σε αυτό το blog καθώς έχουν περάσει 6 χρόνια από τότε που το διάβασα…

norwegianwood

Ο Ιάπωνας Χαρούκι Μουρακάμι έχει εξελιχθεί σε ροκ σταρ του λογοτεχνικού χώρου. Κάθε φορά που ανακοινώνεται καινούρια κυκλοφορία βιβλίου του, οι ουρές στα βιβλιοπωλεία φτάνουν στο δρόμο και σε μερικές περιπτώσεις (Λονδίνο) οι βιβλιοφάγοι κατασκηνώνουν(;!) έξω από μεγάλες αλυσίδες καταστημάτων ώστε να προλάβουν έστω ένα αντίτυπο του. Την τελευταία φορά που άκουσα το όνομα του, ήταν πριν από μία βδομάδα, όταν έμαθα ότι ένα βιβλιοπωλείο στην Ιαπωνία αγόρασε το 90% των αντίτυπων του καινούριου του βιβλίου για να αποτρέψει τις διαδικτυακές παραγγελίες και να «αναγκάσει» τον κόσμο να το αγοράσει από βιβλιοπωλεία. Γενικά γίνεται πολύ φασαρία γύρω από την ύπαρξη του. Η αλήθεια όμως είναι ότι έχω διαβάσει δύο ακόμη βιβλία του, τα οποία δεν μου άρεσαν καθόλου, τα βρήκα απίστευτα αλλόκοτα και… ανούσια.

Το Νορβηγικό Δάσος αντιθέτως, είναι μέσα στην καρδιά μου.

«What happens when people open their hearts?»…
«They get better.»

Ο αφηγητής του βιβλίου εξιστορεί τη ζωή του και την επαφή που είχε με τρεις ανθρώπους πολύ κοντά του. Τρεις ανθρώπους άρρωστους, βαθιά προβληματισμένους με τη ζωή και τη ματαιότητα της. Περιγράφει τα συναισθήματα τους, τις σκέψεις και την ανικανότητα του να τους βοηθήσει με τον οποιοδήποτε τρόπο. Είναι ένα βιβλίο, ύμνος αγάπης προς μία κοπέλα και ταυτόχρονα ένα συνονθύλευμα θρήνου για το τραγικά αυξημένο ποσοστό αυτοκτονιών που επικρατεί στην Ιαπωνία (πέρυσι σημειώθηκαν 77 αυτοκτονίες ημερησίως, 70% των οποίων ήταν άντρες).

Το βιβλίο είναι βαθιά μελαγχολικό, το διαβάζεις με έναν κόμπο στο λαιμό καθ’όλη τη διάρκεια του. Είναι όμως πανέμορφο, απίστευτα ψυχογραφικό και τόσο διαφορετικό από αυτά που έχω συνηθίσει να διαβάζω. Μπορεί να χαρακτηριστεί και ως ιστορία ενηλικίωσης αφού ο αφηγητής και ο περίγυρος του είναι μονάχα 20 χρονών. Το προτείνω σε όλους, αν και καταλαβαίνω ότι σε πολλούς δεν θα αρέσει. Ακούγεται «βαρύ», αλλά για κάποιο περίεργο λόγο δεν είναι. Το διάβασα στα 17 μου (δεν θυμάμαι αν είχα τελειώσει το σχολείο) και δεν με είχε καταθλίψει, αντιθέτως, το είχα βρει λαμπρό, πανέμορφο! Ο τίτλος του είναι εμπνευσμένος από το ομώνυμο τραγούδι των Beatles (-ακούστε το εδώ). Αν το διαβάσετε, ελπίζω να σας αρέσει, το μόνο σίγουρο είναι ότι εμένα με επηρέασε αρκετά.

tumblr_mbxr9jt7Ga1qele20o1_1280

tumblr_mckhvtaeLK1qele20o1_1280

*Στα ελληνικά είχε μεταφραστεί από τις εκδόσεις Ωκεανίδα κι έπειτα επανεκδόθηκε από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

Autumn Wishlist

rat-queens-vol-01-releases

Rat Queens
Αυτό τον καιρό όπως έχεις καταλάβει έχω απορροφηθεί για τα καλά στον κόσμο των graphic novels, διαβάζονται πολύ γρήγορα κι έχουν πανέμορφο artwork. Περιμένω την παραγγελία μου από το Rat Queens πως και πως! Ένα comic -μαύρη κωμωδία- με kickass πρωταγωνίστριες.  Συνέχεια ανάγνωσης «Autumn Wishlist»

Deadly Class Vol.2 ‘Kids of the Black Hole’

*Για το Volume 1, δες εδώ.

Ένα χρόνο αφού είχα διαβάσει το πρώτο εκπληκτικό τεύχος του Deadly Class, ήρθε στα χέρια μου το δεύτερο και μ’έκανε να πωρωθώ από την αρχή. Θα στο ξεκαθαρίσω από τώρα: η σειρά είναι βίαιη, αηδιαστική και δεν φοβάται να προκαλέσει σε κανένα επίπεδο. Έχοντας πει αυτά, δεν θα μπορούσα να μην το εξυμνήσω!

DeadlyClass_tp_02

Συνέχεια ανάγνωσης «Deadly Class Vol.2 ‘Kids of the Black Hole’»

#DearMe: Τι θα έλεγες στον νεότερο εαυτό σου; [Συμβουλές προς κάθε έφηβη]

Προβληματίστηκα πολύ για το αν έπρεπε να ανεβάσω αυτό το κείμενο ή όχι. Αποφάσισα όμως να το κάνω, γιατί απλούστατα θα ήθελα κάποιος να μου είχε πει αυτά τα πράγματα όταν ήμουν 15 χρονών (πιθανότατα δεν  θα τον άκουγα).  Συνέχεια ανάγνωσης «#DearMe: Τι θα έλεγες στον νεότερο εαυτό σου; [Συμβουλές προς κάθε έφηβη]»

SUITS

Δεν υπάρχουν πολλές δικαστικές σειρές να μου κινήσουν την προσοχή (με εξαίρεση το How to Get Away with Murder φυσικά), γι’αυτό και αντιστεκόμουν στο Suits τα τελευταία 5 χρόνια παρά την τρελή υστεροφημία του. Ένα αεροπορικό ταξίδι όμως με έβαλε τελευταία στιγμή να ψάχνω κάτι να δω και έπεσα τυχαία στο πρώτο επεισόδιο του. Από τότε μέχρι και σήμερα έχω κολλήσει. Συνέχεια ανάγνωσης «SUITS»