Weekly Wrap-Up: Για ένα ανασφαλές μέλλον και ένα επίκαιρο παρελθόν

1397733525000-TheOppositeOfLoneliness-600

The Opposite of Loneliness. Ο λόγος που έβγαλε η Marina Keegan στην αποφοίτηση της από το Yale εκδόθηκε στο New Yorker κι έκανε μία ολόκληρη γενιά να ταυτιστεί με τις λέξεις της, τους φόβους και τα όνειρα της, με το απόσπασμα παρακάτω ένιωσα να φωνάζω ‘ΝΑΙ’ ακριβώς αυτό περνά και από το δικό μου ανασφαλές μυαλό καθημερινά, 

«….Of course, there are things we wish we’d done: our read- ings, that boy across the hall. We’re our own hardest critics and it’s easy to let ourselves down. Sleeping too late. Procrastinating… More than once I’ve looked back on my high school self and thought: how did I do that? How did I work so hard? Our private insecurities follow us and will always follow us. But the thing is, we’re all like that. Nobody wakes up when they want to. Nobody did all of their reading (except maybe the crazy people who win the prizes . . .). We have these impossibly high standards and we’ll probably never live up to our perfect fantasies of our future selves. But I feel like that’s okay. We’re so young. We’re so young. We’re twenty-two years old. We have so much time. There’s this sentiment I sometimes sense, creeping in our collective conscious as we lie alone after a party, or pack up our books when we give in and go out— that it is somehow too late. That others are somehow ahead. More accomplished, more specialized. More on the path to somehow saving the world, somehow creating or inventing or improving….»

με το που τελείωσα αυτή τη παράγραφο, έτρεξα να πάρω το βιβλίο. Ήθελα να μάθω για την κοπέλα που πριν καν αποφοιτήσει, είχε κλείσει δουλειά στο New Yorker, είχε δει ένα δικό της έργο να ανεβαίνει στο θέατρο και είχε συμφωνήσει να δουλεύει ως literary critic στην Harold Bloom. Δεν ήξερα όμως ότι η συγκεκριμένη κοπέλα πέθανε σε τροχαίο πέντε μέρες μετά την αποφοίτηση της.

Όλο το βιβλίο συλλέχθηκε και εκδόθηκε μετά θάνατον από τους γονείς και τους καθηγητές της. Οι ιστορίες της εκπέμπουν αναμφισβήτητα προοπτική και υπόσχονται λογοτεχνικό ταλέντο, αντιπροσωπεύουν μία γενιά νέων μορφωμένων κοριτσιών που νιώθουν πιο χαμένα από ποτέ, αλλά μέχρι εκεί. Η Marina δεν είχε προλάβει να αναπτύξει το γράψιμο της, δεν είχε βρει ακόμη την ειλικρίνεια και το νόημα που απαιτείται από έναν συγγραφέα. Το πρώτο μέρος του βιβλίου αποτελείται από μικρές ιστορίες και το δεύτερο από non-fiction αποσπάσματα (δεν θέλω να πω δοκίμια, γιατί η ελληνική λέξη παραπέμπει σε κάτι βαρύ), το οποίο ευτυχώς ήταν πολύ πιο ενδιαφέρον. Να σας πω την αλήθεια, δεν μπορώ να σταματήσω να νιώθω πως οι άνθρωποι αυτοί παραβίασαν την πνευματική της ιδιοκτησία, δεν γνωρίζω αν ήθελε ποτέ η Keegan να εκδώσει αυτές τις ιστορίες, δεν μπορώ να ξέρω αν ήθελε να πάρει την ευθύνη να είναι η φωνή της γενιάς της, γιατί ξεκάθαρα δεν ήταν έτοιμη για κάτι τέτοιο. Το βιβλίο είχε ωραία σημεία, αλλά στο σύνολο τους δεν έφτασαν να δικαιολογήσουν όλη την ύπαρξη του. Δεν προτείνω να το πάρετε, αλλά σίγουρα σας ενθαρρύνω να διαβάσετε δύο essays που έγραψε η Marina Keegan και είναι διαθέσιμες online, το «The Opposite of Loneliness»  και το «Why We Care about Whales«.

♦  ♦  ♦

oldphotos134271013055

Γράμμα σ’έναν Όμηρο. Τον Antoine Saint Exupery γνωρίζεις από το διαχρονικό παραμύθι (για μεγάλους) Ο Μικρός Πρίγκηπας. Η αλήθεια είναι πως δεν είχα επαφή με άλλα του έργα και όταν βρήκα αυτό το μικρό βιβλιαράκι στο ράφι (μικρότερο και από pocket size), με τράβηξε το όνομα του συγγραφέα, η λέξη ‘γράμμα’ και το ονειρικό εξώφυλλο. Σε πολύ λίγες σελίδες ο συγγραφέας μιλά σε έναν φίλο του που έχει μείνει πίσω στην κατοχική Γαλλία να υπομένει τον πόλεμο. Ο ίδιος ο Expury το είχε σκάσει και κατέφυγε στην Πορτογαλία, όπου ο πόλεμος άργησε να φτάσει. Μιλά στον φίλο του ως δημοσιογράφος και του εξιστορεί περιστατικά πολέμου, αλλά κυρίως του απευθύνεται ως ενοχικός πρόσφυγας, που δεν έμεινε πίσω να παλέψει. Είναι πολύ όμορφο και επίπονα επίκαιρο, λόγω της σημερινής κρίσης των Σύριων. Σε κάνει να συνειδητοποιήσεις το τίποτα που αισθάνονται οι άνθρωποι όταν αφήνουν τα πάντα πίσω τους. Χωρίς ταυτότητα, χωρίς φίλους, χωρίς μέλλον. Μία συγκεκριμένη φράση μου έμεινε από ολόκληρο το βιβλιαράκι και λέω συνεχώς τώρα τελευταία όταν ακούω γονείς να παρακινούν τα παιδιά τους να φύγουν στο εξωτερικό για ένα καλύτερο (πιστεύω εννοούν πλούσιο) μέλλον:

Θέλω να είμαι ταξιδιώτης. Όχι πρόσφυγας.‘.

Advertisements

7 thoughts on “Weekly Wrap-Up: Για ένα ανασφαλές μέλλον και ένα επίκαιρο παρελθόν

  1. Οσο αφορα την Marina ειχα λυπηθει πολυ οταν το εμαθα.Εξαρχης ηξερα πως ειχε πεθανει σε μια τοσο μικρη ηλικια και εκανε την ανάγνωση ακομα πιο σπαρακτική.

  2. πολύ ενδιαφέροντα και τα δύο Ελένη!! Συγκλονιστικό όταν χάνεται κανείς τόσο νέος 😦 Αλλά συμφωνώ ότι όλοι μας έχουμε απίστευτες ανασφάλειες αλλά και απίστευτο potential και πως ακόμα και λίγο λίγο αν το εκμεταλλευόμαστε είναι μια μορφή (μεγάλης) επιτυχίας!

  3. Πολύ όμορφα τα κειμενάκια που έβαλες από το The Opposite of Loneliness.
    Αν και ο Μικρός πρίγκιπας είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία(παραμύθια) δεν έχω διαβάσει τίποτα άλλο από Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ. Θα το έχω σίγουρα στα υπόψιν μου!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s