Let’s talk #1

Η Αγιάτη από το Donteverreadme (το ιστολόγιο που με έκανε ουσιαστικά να θέλω να ξεκινήσω το δικό μου blog) έγραψε ένα post, Περί Αναγνωστικής Ταχύτητας, το οποίο με έβαλε σε σκέψεις. Και ακόμη πιο πολύ με προβλημάτισαν τα comments από κάτω. Έγραψε πως δεν θεωρεί τον εαυτό της γρήγορο αναγνώστη και πως κυριότερα, δεν θεωρεί πλεονέκτημα το να διαβάζεις γρήγορα και να τελειώνεις πολλά βιβλία. Κάτι με το οποίο συμφωνώ, όπως όλοι μας νομίζω.

Εγώ από την άλλη, διαβάζω πολύ γρήγορα και μπορώ να τελειώσω ένα βιβλίο (αν μ’αρέσει πολύ) μέσα σε κάποιες ώρες. Αυτό δε σημαίνει ότι δε παίρνω το χρόνο μου να το αφομοιώσω ή ότι δεν το απολαμβάνω όπως κάποιος που θα το διάβαζε κατά τη διάρκεια μίας βδομάδας. Απλά σημαίνει ότι διαβάζω γρήγορα. Και ναι θα θυμάμαι την ιστορία και τους ήρωες, κι ας περάσουν χρόνια. Ο καθένας ορίζει και απολαμβάνει την αναγνωστική του εμπειρία με τους προσωπικούς του όρους.

Μπορεί λοιπόν να διαβάζω πολύ γρήγορα, αλλά δε διαβάζω συνεχώς. Θέλω όταν ξεκινώ ένα βιβλίο να ξέρω πως έχω ώρες μπροστά μου και δεν θα «πρέπει» κάποια στιγμή να διακόψω. Και αυτό είναι ένα από τα προβλήματα μου φέτος που ξεκίνησα φουλ ωράριο δουλειάς, έχω αρκετές ελεύθερες ώρες να διαβάσω, αλλά όχι μία μέρα που μπορώ μόνο να διαβάσω. Κι ας είναι μια φορά τη βδομάδα. Το σύστημα -διαβάζω λίγο πριν με πάρει ο ύπνος- δε λειτουργεί, γιατί ή είμαι πολύ κουρασμένη ή πολύ ζαλισμένη.

Υπήρχαν χρονιές που διάβαζα πάνω από 50 βιβλία. Και ξέρετε τι; Ζηλεύω τους ανθρώπους που μπορούν και το κάνουν αυτό. Όχι επειδή θα κοκορευτούν ότι διάβασαν κάποιο συγκεκριμένο αριθμό, αλλά επειδή έχουν γεμίσει το μυαλό τους με ιστορίες που εγώ δεν προλαβαίνω να βιώσω, να μάθω, να χαρώ. επειδή γίνονται καλύτεροι, πιο έξυπνοι, με περισσότερη εμπάθεια και φαντασία. Ναι ζηλεύω.

Φέτος έχω διαβάσει 43 βιβλία, κι ο ρυθμός που τα διαβάζω έχει μειωθεί κατακόρυφα από το Σεπτέμβρη και μετά. Σίγουρα έχω διαβάσει περισσότερα graphic novels και short stories, αλλά μου λείπει η περίοδος που δεν με τρόμαζε ο όγκος των βιβλίων, δε ξέρω για παράδειγμα αν θα άρχιζα τώρα το Station Eleven, ή αν θα το απολάμβανα το ίδιο, αν δεν το τελείωνα μέσα σε δύο μέρες.

Και το πρόβλημα είναι ότι σιχαίνομαι να παραπονιέμαι για το ότι δεν έχω χρόνιο να διαβάζω, γιατί -μεταξύ μας- σιγά το σημαντικό πρόβλημα!, αλλά ταυτόχρονα ζηλεύω όλους τους άλλους που γεμίζουν το κεφάλι τους με φανταστικούς χαρακτήρες. Απεχθάνομαι και τα προγράμματα και τα καταναγκαστικά «θα βάλω να διαβάζω τουλάχιστον μία ώρα τη μέρα» ή «το ΣΚ δε θα βγω από το σπίτι μου για να τελειώσω το βιβλίο μου», δεν βρίσκω κανένα νόημα, ίσα ίσα που πιστεύω ότι χάνεται κάθε δημιουργικότητα και χαρά.

Αλλά, ταυτόχρονα είμαι υπέρ των challenges, των readathons, και όλων των μέσων που σε παρακινούν να διαβάσεις κάτι καινούριο, να γνωρίσεις ένα καινούριο (ίσως μελλοντικά αγαπημένο) συγγραφέα. Γιατί όσο πιο μικρός είσαι κι όσα πιο λίγα έχεις διαβάσει τόσα πιο πολλά επιθυμείς να μάθεις και να ζήσεις. Όσο πιο γρήγορα. Anyway, αυτό το κείμενο γράφτηκε πολύ πρόχειρα, ίσως δεν έχει καμία συνοχή, είναι απλά οι σκέψεις που μου δημιούργησε η Αγιάτη μετά το post της, γι’αυτό και το ανεβάζω έτσι raw και δε κάθομαι να το επεξεργαστώ. Θέλω πολύ να διαβάσω τη γνώμη σας στα comments.

Bye!

 

Advertisements

26 thoughts on “Let’s talk #1

  1. Φέτος έκανα πρώτη φορά readathon. Το αποτέλεσμα: διάβασα τουλάχιστον τα διπλά βιβλία απ’ότι πέρσι και κυρίως βιβλία που δεν θα διάβαζα. Ακόμα με θυμάμαι να γκρινιάζω για το ότι «πρέπει» να βρω βιβλίο ποιησης και μετά να ξετρελλαίνομαι με τον Bukowski ή να γκουγκλάρω για να βρω αφρικανό συγγραφέα και το Americanah να ειναι από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια.

    Αρχισα το blog μου Νοέμβριο, πριν από αυτό κανένας δεν ήξερε τι διαβάζω και πόσο διαβάζω, οπότε σίγουρα δεν το έκανα για να «δειχτώ» (σε ποιον ακριβώς να δειχτώ? όλος μου ο κύκλος μου λεεί «χαλάρωσε λίγο με το διάβασμα, κάνε κάτι χρήσιμο, διάβασε για τη δουλειά»). Για να διαβάσω περισσότερο, μείωσα τις σειρές και τις ταινίες, όχι συνειδητά, απλά αντί να βάλω μια σειρά να δω εκείνες τις κενές ώρες, άνοιγα το βιβλίο μου.

    Με προβλημάτισαν λίγο τα σχόλια κάτω από το ποστ του Don’t ever read me. Υποθέτω ότι όλοι εδώ είμαστε λάτρεις του βιβλίου. Γιατί κρίνουμε κάποιον επειδή «διαβάζει πολλά βιβλία και γρήγορα»? Ο καθένας διαβάζει όπως διαβάζει, δεν είμαστε όλοι ίδιοι, αν κάποιος δεν μπορει να αφομοιώσει ή να ευχαριστηθεί ένα βιβλίο διαβάζοντας το γρήγορα, δεν σημαίνει ότι όλοι είναι έτσι. Επίσης σε κάποιους αρέσουν τα πιο «βαριά» βιβλία. Ένα YA ή Stephen King στυλ βιβλίο των 300 σελίδων διαβάζεται άνετα σε 2-3 (εργάσιμες) μέρες (από εμένα, άλλος μπορεί να το κάνει πιο αργά ή πιο γρήγορα). Κάποιος που προτιμάει αυτές τις κατηγορίες βιβλίων είναι πιθανόν να διαβάζει τα τριπλα και τα τετραπλά βιβλία από κάποιον που του αρέσει η ρώσική λογοτεχνία του 1900.

    Πρόσφατα μια φίλη μου είπε «Α, εγώ διαβάζω με νέο τρόπο τώρα. Διαβάζω την αρχή και το τέλος της σελίδας και προσπαθώ να μαντέψω τη μέση. Αν μετά καταλάβω ότι κάτι έχασα, γυρίζω πίσω και ψάχνω να το βρω». Το οποία δεν μου ακούγεται καν σαν αναγνωση. Αλλά η συγκεκριμένη κοπέλα δεν το έκανε για να περηφανευτεί για τα βιβλία που έχει διαβάσει (σε ποιον? δεν ξέρει καν τι ειναι το Goodreads), αλλά επειδή δουλεύει πολύ και θέλει να διαβάσει περισσότερα βιβλία απ’όσα μπορει (στα τρένα και λεωφορεία που πρέπει να παίρνει για τη δουλειά της). Δεν συμφωνώ με αυτό τον τρόπο «διαβάσματος», έχω «διαβάσει» έτσι το 3ο Divergent επειδή ήθελα να δω τι θα γίνει στο τέλος ενώ είχα ήδη βαρεθεί την ιστορία, αλλά δεν λέω ότι το έχω διαβάσει, λέω ότι το έχω ξεφυλλίσει. Αλλά αν αυτή τη βολεύει και διασκεδάζει έτσι, η γνώμη μου περισσεύει… Από το να μη διαβάζει καθόλου, ας διαβάζει έτσι!

    1. Απ’όλα τα comments σήμερα, νομίζω πως με το δικό σου συμφωνώ απόλυτα. Χαίρομαι πολύ γι’αυτό που λες με το readathon, εμένα βέβαια μου έμαθε η σχολή μου (αγγλική φιλολογία) να διαβάζω με diversity -ποίηση, θέατρο, short stories, nonfiction, african lit- αλλά πιστεύω πως αν δεν υπήρχαν readathons όπως αυτός του somuchreading δεν θα έμπαινε σε σκέψεις πολύς κόσμος και είναι λογικό. Διαβάζουμε αυτό που ξέρουμε, μέχρι κάποιος να μας προτείνει κάτι έξω από το comfort zone μας. Οπότε προφανώς και τέτοιου είδους challenges έχουν υπέροχα αποτελέσματα! (Ειδικά αν σε κάνουν να ανακαλύπτεις την Chimamanda!) Σου έχω πει ότι έχω κόλλημα με αφρικανική κουλτούρα, έτσι? *Να διαβάσεις Alice Walker, είναι θεά!

      Συμφωνώ στο ότι δεν πρέπει να κρίνουμε κανέναν ως προς το ρυθμό διαβάσματος του. ΚΑΙ ως τις προτιμήσεις του, κάτι για το οποίο είμαι πιο ένοχη απ’όλους. Κοροϊδεύω πολύ εύκολα αυτά που διαβάζουν οι άλλοι, ειδικά όταν μου λένε ότι είναι λάτρεις της λογοτεχνίας κι εννοούν ότι διαβάζουν Μαντά…

      Όσο για τη φίλη σου δεν καταλαβαίνω με τίποτα αυτό που κάνει, μου φαίνεται τρελό! Αν και πολύ καιρό πριν είχα ακούσει ότι κάποια εκδοτική είχε προσπαθήσει να πάρει κλασσικά έργα και να τα «μειώσει», κόβοντας «μη απαραίτητα» κεφάλαια έτσι ώστε να μπορεί να τα διαβάσει κόσμος που δεν προλαβαίνει. Το θεωρώ ανούσιο, αλλά εννοείται ότι ο καθένας κάνει και διαβάζει ότι και όπως γουστάρει! Ποιά είμαι εγώ που θα μιλήσω?:p
      *Πόσο συμφωνώ για Allegiant, μπλιαχ!

      1. Έχω και την Alice Walker στη σειρά, μην ανησυχείς! 🙂
        Καλα ναι, αυτό που κάνει η φίλη μου μου φαίνεται πιο κουραστικό από το να διάβαζε κανονικά, αλλά τι να πω, αν αυτή βγάζει νόημα έτσι…

        Αυτό με τα κλασσικά έργα βγάζει νόημα αν είναι να γίνουν παιδικά. Έτσι είχα διαβάσει κι εγω μικρή διάφορα κλασσικά και τα είχα λατρέψει… και μεγαλώνοντας έμαθα ότι είχα διαβάσει πολύ αλλαγμένες εκδόσεις! Αλλα τουλάχιστον τα διάβασα 🙂

        Και εχμμμ ναι, κι εγώ κρίνω όταν ακούω για Μαντα και Δημουλίδου… Όπως σίγουρα άλλοι κρίνουν εμένα όταν λέω ότι μου αρέσει το Χάρι Ποτερ (για σκέψου να κανεις συζήτηση περι λογοτεχνίας με τον γερο-καθηγητή σου απο το λύκειο και αυτός να σου λέει για Εμπειρίκο κι εσύ να λες για Χαρι Πότερ… απαπα!). Έτσι είμαστε οι άνθρωποι δυστυχώς!

        Κοντεύει και η ανακοίνωση του readathon2016! Για να δούμε!

          1. Μια χαρά είναι τα 18! Εννοείται, προσπαθώ να είμαι περήφανη για ότι διαβάζω/βλέπω, ακόμα και αν θεωρούνται χαζομαρες (όχι το Χαρι Ποτερ εννοείται!)
            Αντε περιμένω το ποστ για το readathon!

  2. Προβληματισμένη σε ακούω 🙂 Αλλά νομίζω ότι έχεις ήδη μόνη σου δώσει την απάντηση: Ο καθένας ορίζει και απολαμβάνει την αναγνωστική του εμπειρία με τους προσωπικούς του όρους.

    Πάντως κι εγώ διαβάζω γρήγορα και δεν έχω καθόλου τύψεις γι’ αυτό, το μόνο που με πειράζει είναι ότι «κρατάνε λίγο» τα βιβλία μου 🙂 Και επίσης «Θέλω όταν ξεκινώ ένα βιβλίο να ξέρω πως έχω ώρες μπροστά μου και δεν θα «πρέπει» κάποια στιγμή να διακόψω» δεν απολαμβάνω καθόλου το διάβασμα το μεσημέρι πχ όταν ξέρω ότι έχω μετά δουλειά ή πρέπει να σηκωθώ και να φύγω…

    Όπως και να έχει, εκτός του ότι το διάβασμα είναι πάντα μια υπέροχη απασχόληση, νομίζω ότι στον καθένα καλύπτει την ανάγκη που ανά διαστήματα έχει! Γι ‘αυτό και τα guilty pleasure reading ¨οπως τα αστυνομικά ή τα πιο ανάλαφρα, το κάθε τι έχει την ώρα του 🙂

    1. Σε βρίσκω πολύ ισορροπημένη και ήρεμη! Η φωνή της λογικής. Εννοείται συμφωνώ με αυτό που λες. Το ξέρω έγραψα πολλά, πρώτη φορά ανεβάζω instant post χωρίς σκέψη…

      1. χαχα όχι λογική απλώς έχω νιώσει πολλές φορές τύψεις και έχω αναρωτηθεί αν πρέπει να αλλάξω ρυθμό στην ανάγνωσή μου αλλά… όχι 🙂 🙂

  3. Χμμ… Η άποψή μου είναι η εξής:
    Λοιπόν, αρχικά ας δεχθούμε ότι ο καθένας έχει τους ρυθμούς του στην ανάγνωση. Άλλοι έχουν εξασκηθεί και μπορούν να διαβάζουν αρκετά γρήγορα, άλλοι πιο αργά. Έπειτα, κάθε βιβλίο απαιτεί να αφιερώσεις και διαφορετικό χρόνο. Πολύ αδρά, άλλο χρόνο θα αφιερώσεις για να διαβάσεις π.χ. ένα αστυνομικό του Nesbo που η πλοκή κυλά κι άλλον αν θες να διαβάσεις τον «Οδυσσέα» του Joyce ή τη «Θεία Κωμωδία» του Δάντη. Κάποια βιβλία είναι ευκολοχώνευτα κάποια είναι εκεί για να τα μελετήσεις και να σε παιδέψουν. Άλλο πράγμα θα σου προσφέρει η επιπολής ανάγνωση των πρώτων και τέλειως διαφορετικό η εν τω βάθει μελέτη των δεύτερων.

    Πάλι θεωρώ περίεργο έως ανούσιο όλο αυτό περί «διαγώνιας ανάγνωσης» ή «διαβάζω μόνο αρχή και τέλος σελίδας και πάπαλα» . Τώρα αν η δουλειά σου είναι βιβλιοπώλης και θες να διαβάσεις όσα περισσότερα βιβλία μπορείς, πάω πάσο. Επίσης, ψυχαναγκασμοί του στιλ: » θα διαβάσω τόσες σελίδες σε μια μέρα» και τα συναφή για μένα περιορίζουν την χαρά και τον αυθορμητισμό της ανάγνωσης.

    Στην τελική, το να διαβάζεις ένα βιβλίο είναι σαν να κάνεις έρωτα. 😊 Μπορείς να καθορίσεις πόσο θα διαρκέσει εξαρχής; Με κάθε εραστή είναι το ίδιο; Βάζεις χρονόμετρο και λες σε 10 λεπτά πρέπει να έχω τελειώσει; ΟΧΙ! Και τέλος-τέλος ο καθένας στο κρεβάτι του και με το βιβλίο του ό,τι γουστάρει κάνει. Ας κάτσει κατακόρυφο με ένα μήλο στο στομα κι ας διαβάσει 10 σελίδες σε 10 seconds ή σε 10 χρόνια! Αν αυτό που κάνει του προσφέρει απόλαυση και ικανοποίηση αρκεί…

  4. Νομίζω ότι σε αυτό το θέμα η αλήθεια είναι κάπου στην μέση. Θα μιλήσω για μένα, γιατί δεν μπορώ να ξέρω πως μπορεί να το σκέφτεται ο καθένας. Παλιά ήμουν πολύ γρήγορος αναγνώστης. Γιατί είχα χρόνο,ενέργεια και λίγο ματαιοδοξία αν θες, να προλάβω να διαβάσω όσα περισσότερα βιβλία μπορώ. Μου έκανε καλό γιατί ‘γυμνάστηκε΄ το μυαλό και το μάτι μου. Κάπου στην πορεία όμως αυτό έγινε λίγο ‘ψυχαμαγκαστικό’. Είχα πάρει πχ 10 βιβλία κι έβαζα μόνη μου, υποσυνείδητα, deadline να τελειωσω το κάθε βιβλίο σε χ μέρες. Οπότε εκεί κατάλαβα, ότι κάνω κάτι λάθος. Το πήρα λοιπόν αλλιώς αποφασίζοντας να αφιερώνω τον χρόνο που εγώ θέλω στο κάθε βιβλίο. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι ότι τώρα διαβάζω το Έγκλημα και Τιμωρία εδώ κι 1,5 μηνα περίπου όταν την πρώτη φορά που το διάβασα (πριν 10 χρόνια) το τελείωσα σε 3 μέρες. Το βαριέμαι; Όχι, το λατρεύω. Απλά δεν έχω χρόνο ή τελειώνοντας κάποιο κεφάλαιο επιλέγω να μην προχωρήσω. Το κορίτσι του τρένου απ’ την άλλη το τελείωσα σε 1,5 μέρα. So what? Πρέπει να μπω οπωσήποτε σε κάποια κατηγορία;
    Τα bookchallenges, δεν τα εχω δοκιμάσει γιατί νιώθω ότι θα μου προσθέσουν extra άγχος κι έχω ήδη αρκετό χωρίς αυτό :p Αν κάποιους τους βοηθάει ή τους αρέσει, εννοείται θα συμμετάσχουν και καλά θα κάνουν. Αλλά έχω δει κι απο γνωστούς μου να χάνουν την ουσία ή να ξεπετάνε ένα βιβλίοα για να προλάβουν κάποιο ‘deadline’ και ομολογώ ότι ξενέρωσα. Απ’ την άλλη όμως μπαίνοντας στο blog και διαβάζοντας για τόσα διαφορετικά βιβλία που προτείνετε, νιώθω και λίγο ευγνωμοσύνη που υπάρχουν και οι ‘ γρήγοροι αναγνώστες’ γιατί μου ανοίγουν τους ορίζοντες και με παρακινούν.
    Από εκεί και πέρα όσο διάβάζεις για την χαρά της ανάγνωσης και για να γεμίσεις το κεφάλι σου με ιστορίες, όπως πολύ σωστά είπες, όλα καλά 🙂

    1. Ναι μωρέ, όπως είπες, το ιδανικό είναι η ισορροπία. Ούτε να θες να ξεπετάξεις βιβλία μόνο και μόνο για να φτάσεις έναν αριθμό, ούτε να μη διαβάζεις τίποτα και να μένεις «άδειος». Γενικά έχω βρει διάφορους τρόπους να διαβάζω πολύ και ποιοτικά, π.χ. δεν συνεχίζω βιβλία που δεν μ’αρέσουν μόνο και μόνο για να πω ότι τα τελείωσα. Δεν με πειράζει να τα αφήσω στη μέση. Η’ δεν τρελαίνομαι για τα readathons, αλλά θα κοιτάξω κατηγορίες να δω αν μου έχει ξεφύγει κάτι που δε θα σκεφτόμουν να διαβάζω μόνη. Όσο για τα challenges, δεν θα τρελαθώ να φτάσω 50 βιβλία, αλλά δε θα με χαλάσει να διαβάσω 10 graphic novels να φτάσω το στόχο. Γιατί στο κάτω κάτω της γραφής, περνάω πολύ ωραία όταν τα διαβάζω! Περισσότερο δεν μ’αρέσει η ιδέα του να κρίνουμε κάποιον επειδή διαβάζει γρήγορα ή επειδή δηλώνει ότι κάποια βιβλία διαβάζονται γρήγορα. Anyway, σκέψεις είναι όλα αυτά, και συζητήσεις 🙂

      1. Μια χαρα τα λες!Στο κατω κατω ειμαστε όλοι διαφορετικοι απο τοσες πολλες απόψεις,γιατί μας κανει εντύπωση το συγκεκριμένο; 🙂
        Ηθελα να στο πω και στο πρωτο σχόλιο αλλα το ξεχασα:Τωρα με την δουλεια,θα αλλάξουν πολύ τα «ωραρία» σου σε πολλά παγματα.Θέλει μια περίοδο προσπαρμογής και μετά θα το ξαναβρεις. Εγω στην αρχη ειχα ψιλοφρικαρει αλλα οκ ,θεμα συνηθειας ειναι :ρ

        1. Ρε συ έχουν περάσει 4 μήνες και δεν έχω συνηθίσει ακόμη, ίσα ίσα κουράζομαι πιο πολύ. Δεν ξέρω αν κάνω κάτι εγώ λάθος, ή αν γενικά έχω πρόβλημα:p Άσε αυτές οι μέρες είναι μια σκέτη ζαλάδα!

          1. Οχι παιδι μου,τιποτα δεν κανεις λαθος! :ρ Έτσι είναι κι απλά σιγά προσαρμόζεις το προγραμμά σου ή απλα δεν κανεις τίποτα και γεμίζει μπαταριες!Η περίοδος πριν τις γιορτές είναι πολυυυ δύσκολη σχεδον ο,τι δουλεια και να κανεις.Με την ευκαιρία καλή αρχή,έστω και με 4 μήνες καθυστέρηση :ρ Αν επιτρέπεται,τι δουλειά κάνεις;

            1. Δασκάλα αγγλικών είμαι, το ξέρω το κάνω να ακούγεται πιο δύσκολο απ’ότι είναι με αυτά που λέω, αλλά πραγματικά φέτος έχω φουλάρει το πρόγραμμα μου και γυρνάω τις καθημερινές 10.30 το βράδυ και δουλεύω και Σάββατα:'( Αλλά άλλοι είναι πολύ χειρότερα από άποψη ωραρίων, οπότε προσπαθώ να μη γκρινιάζω… Προσπαθώ:p

              1. Νομιζω οτι είναι όσο δύσκολο το περιγαφεις,ειδικά με τα ωράρια και την ενέργει που ξοδεύεις καθημερινά σε μία τέτοια δουλεια. Απλά με τον καιρο γίνεσαι πιο εφευρετικος για το πως μπορεις να κάνεις όλα ή τα περισσότερα απ’αυτά που σου αρέσουν 😉

                1. Ναι η αλήθεια είναι ότι νιώθω πιο παραγωγική , επειδή ότι μ’αρέσει να κάνω, «πρέπει» να το κάνω σε συγκεκριμένες ώρες, οπότε δε χαζεύω… αλλά είμαι μονίμως πτώμα:p Εσύ που δουλεύεις, πως είναι η εμπειρία σου σε αυτά…?

                  1. Δουλευω σε τμήμα marketing οπότε το 10ωρακι το εχω χαλαρά :ρ Μου αρέσει κι εμένα αυτό που κάνω αλλά όσο και να σου αρέσει,όσο και να λες ότι υπάρχουν και χειρότερα, η κούραση είναι κούραση :ρ Σκέψου ότι ένας απο τους λόγους που έκανα το blog είναι γιατί ήθελα να κάνω κάτι καθαρά για μένα που να μην έχει σχέση με την δουλεια αλλά να ειναι δημιουργικο.

                    1. Και πολύ καλά έκανες, ξεφεύγει το μυαλό με το bloggin’… Μαθαίνεις, δημιουργείς, γράφεις, εμένα με έχει κερδίσει ο χώρος εδώ και δύο χρόνια, λατρεύω wordpress ^^

  5. Περισσοτερο απο όλους, συμφωνω με την Παναγιωτα πιο πανω. Και η δική μου άποψη είμαι οτι κανεις δεν πρέπει να κρίνει τον αλλο η να συγκρίνεται με κάποιον αλλο για το ποσο γρήγορα, ποσά βιβλια ή ποια βιβλια διαβάζει, γιατι ολα αυτα ειναι σχετικά και έχουν να κάνουν με τον χρόνο, την παιδεία αλλα και την ψυχοσύνθεση που εχει κανεις οταν καλείται να διαβάσει κατι. Προσωπικά Ελένη μου, επειδη οταν ημουν μικρη δεν υπήρχαν ιδιωτικά κανάλια, ειχα ξεκοκαλίσει τις βιβλιοθήκες των γονιών και των παππούδων μου και ετσι στα εννιά μου διάβαζα βιβλια της Διδώς Σωτηρίου και του Καζαντζάκη ενώ οταν ήμουν φοιτήτρια για να ξεφύγω απο το άγχος απόλαυσα το πολύ καλογραμμένο για μενα Σπιτι διπλα στο Ποτάμι απο την Μαντα. Η Μαντά είναι λογοτέχνης είτε κάποιοι το (απο)δέχονται ειλτε όχι , αφού ποιεί λόγο, και ακόμα και τα «ελαφράς» λογοτεχνίας δημιουργήματά της ειναι απαραίτητα για κάποιον που μπορεί να θέλει να περάσει την ώρα του στο μέτρο, ή βρίσκεται σε ενα νοσοκομείο. Και πίστεψε με, δεν ξέρω αν γράφεις, αλλα ακόμη και ενα τέτοιο βιβλίο θέλει κόπο για να δημιουργηθεί και να γραφτεί και ας μην καταπιάνεται με τα σοβαρότερα των υποθέσεων. Στο λέω έχοντας γραψει ένα παραμύθι και αρκετά διηγήματα. Και βρε Ελενη μου, σε μια χώρα που εχουμε την τάση να διχαζόμαστε σε κατηγορίες – α, ακούς Παντελιδη, δεν μπορεις να ακούς και Αλεξιου ταυτόχρονα! Διαβάζεις Μαντα; Ε, τότε απέχεις απο τη σύγχρονη λογοτεχνία!, ομολογω οτι δεν μου άρεσε (και ας σε στεναχωρήσω μια ακομη φορα) η αναφορά στη Μαντα, κατι που γινεται συνεχώς και στα ιστολόγια των «βαριών´ και πολυ ψαγμένων βιβλιόφιλων βλέπε Μαλακατέ. Και αυτο ειλικρινα που δεν καταλαβαίνω, ειναι γιατί κάποιοι έχουν ψύχωση με την Μαντα η την Ζαΐρη κτλ (Δημουλίδου δεν έχω διαβάσει) αλλα την ιδια στιγμη διαβάζουν Κινσελα ή Άχερν (τις οποίες εγω οταν τα βιβλια τους τρώγονται, γιατι δεν τρώγονται ολα, απολαμβάνω το ίδιο με τον Φράνζεν που με παίδεψε αλλα τελικα κατάφερα πρόσφατα). Γιατι χρειάζεται πάντα να πρεπει κάποιος να απολογηθεί για κατι;»Διαβάζω γρήγορα. Αργά. Κινσελα.Χεμινγουει.Ακουω Παντελιδη. Ακούω Κετιμέ…» Προσωπικά ενα παιδι που θα ξεκινήσει με ya λογοτεχνία (που για μενα που στην εποχή του διάβαζα Σαρρη θα μπορούσε να φανεί τύπου…Μαντα) ή που θα ξεκινήσει να αγαπαέι ενα βιβλίο διαβάζοντας Μαντα, αντι να βλέπει τηλεοραση, ή ενα graphic novel, απο τα πολύ ωραία που μας προτείνεις καθε τρεις και λιγο, έχει σίγουρα περισσότερες πιθανότητες να μεταπηδήσει στα «βαριά ποτά» στη συνέχεια αφου δεν θα εχει μάθει να ζει με υπολογιστή και PlayStation… 🙂 🙂

    1. Ωχ σε πρόσβαλα που «κοροϊδεύω» τη Μαντά ε? Νομίζω ότι τα παίρνεις όλα πολύ προσωπικά, το ότι δεν μ’αρέσει η Μαντά, δε σημαίνει ότι είμαι «ψαγμένη» βιβλιόφιλος, σημαίνει ότι δεν μ’αρέσει η Μαντά. Τη βαριέμαι, θεωρώ ότι επαναλαμβάνεται, ότι είναι over the top dramatic, και γενικότερα δεν μ’εκφράζει. Αυτό δε σημαίνει όμως κάτι. Προσωπικά δεν μ’αρέσει ούτε ο T.S.Eliot ή ο Pinter, τι πάει να πει αυτό; Ότι δεν είναι άξιοι της φήμης τους; Γούστα είναι. Άλλοι ταιριάζουν σε αυτά, άλλοι όχι. Είπα ότι μ’εκνευρίζει να λέει ο κόσμος ότι διαβάζει λογοτεχνία και να εννοεί ότι διαβάζει μόνο Μαντά, γιατί αυτό δεν είναι λογοτεχνία, είναι πέντε μυθιστορήματα ΜΙΑΣ γυναίκας. Και βασικά δεν είναι καθόλου κακό τα παιδιά να περνάνε χρόνο στον υπολογιστή και στο Playstation. Η νέα γενιά μπορεί να μην έχει μάθει τι είναι βιβλίο, αλλά μαθαίνει για τα πράγματα που μαθαίναμε εμείς από άλλα μέσα. Δεν είναι καλύτερο ή χειρότερο. Αυτό είναι εξέλιξη.

  6. Δεν με προσβάλες καθόλου! Στην ηλικία που είμαι δεν με παίρνει να παίρνω τα πραγματα προσωπικά! 🙂

    Δε βρίσκω απλα οτι η Μαντα κ το επαναλαμβανόμενο (πολυ σωστα) στυλ της διαφέρει απο το αντίστοιχο (επαναλαμβανόμενο) της Κινσελα ή της Άχερν, όπως είπα πιο πανω! Δεν μου αρέσουν απλα οι ταμπέλες πραςινος κόκκινος κτλ.
    (οσο για το PlayStation Χμ, εκει εξαρτάται ποσο χρόνο περνάς, τι κερδίζεις κ τι χάνεις,, αλλά γούστα ειναι αυτά…)
    🙂

  7. Ο τρόπος κι ο ρυθμός διαβάσματος είναι προσωπική υπόθεση του καθενός. Εγώ ας πούμε ζηλεύω τους ανθρώπους σαν εσένα που διαβάζουν γρήγορα και τελειώνουν τεράστια βιβλία στο άψε-σβήσε. Ο δικός μου τρόπος διαβάσματος είναι σίγουρα πιο αργός από πολλών άλλων. Διαβάζω γραμμή-γραμμή, παρατηρώ τον τρόπο γραφής, κάθομαι και σκέφτομαι για ώρα πάνω σ’ αυτά που διαβάζω. Ξέρω πως θα μπορούσα να είχα διαβάσει πολύ περισσότερο στη ζωή μου αν δεν «καθυστερούσα» τόσο πολύ. Αν θα το άλλαζα; Όχι, γιατί έτσι διαβάζω εγώ. Έτσι απολαμβάνω εγώ ένα βιβλίο. Έχω τη δική μου μοίρα ως αναγνώστης και έχοντας αποδεχθεί ήδη το γεγονός πως – δυστυχώς – δε θα διαβάσω πότε όλα τα βιβλία που θέλω, δε θα δω ποτέ όλες τις ταινίες που θέλω, δε θα πάω ποτέ σε όλα τα μέρη του κόσμου που θέλω (και πάει λέγοντας…) κάνω το καλύτερο που μπορώ στον λίγο χρονο που μου δόθηκε (και παράλληλα εξακολουθώ να ζηλεύω όσους κάνουν πάντα πιο πολλά και πιο πολλά από ‘μένα). That’s life! 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s