February Reads

Ένα ζεστό, γλυκό ya με μία οικογένεια που θα λατρέψεις. Ιδανικό όταν έχεις όρεξη να διαβάσεις κάτι ευχάριστο και καλοκαιρινό.

12294652

Ένα girly comic, απολαυστικά έξυπνο και μοντέρνο. Αφορά τις παράξενες ζωές τριών κοριτσιών στα είκοσι τους, κι ενώ θα μπορούσε να είναι στερεοτυπικό και κλισέ, είναι αυθεντικό και αναζωογονητικά φρέσκο. Ταυτίζεσαι και γελάς σε κάθε σελίδα.

26051581
Giant Days #5 #6

Το καλύτερο on going comic που κυκλοφορεί αυτή τη στιγμή.

tumblr_ntarc9gbIX1u6xizko1_1280
Saga #31 #32

Η τέχνη του Jason είναι βαθιά καταθλιπτική, αλλά εκφράζει κάτι επίπονα αληθινό. Η πρώτη μου επαφή με τα comics του ήταν με το I Killed Adolf Hitler, το οποίο μ’άρεσε αλλά δεν με τρέλανε, όταν όμως διάβασα το Hey, Wait… ένα μακάβριο, ασπρόμαυρο πορτρέτο μιας συνηθισμένης ζωής, κατάλαβα την αξία του. Τα λόγια είναι ελάχιστα και τα panels όσο πιο απλά και λιτά γίνεται για να περάσουν όλο το νόημα και το βάρος που θέλουν. Σαν να διαβάζεις ποίηση σε μορφή εικόνων.

775864

February Favorites

Είναι ιδέα μου ή αυτός ο μήνας πέρασε βασανιστικά αργά; Ευτυχώς είχα αυτά τα πραγματάκια να μου κρατάνε παρέα:

recreation_center_by_kr0npr1nz-d94f1ws
By: ILYA KUVSHINOV

Καλύτερη ταινία: Steve Jobs, με τον Fassbender. Η σκηνοθεσία του ήταν αυτό που κέρδιζε όλη την υπόθεση και σε έκανε να νιώθεις ότι δεν βλέπεις βιογραφία, αλλά κάτι λαμπρά έξυπνο και χαρακτηριστικό της εποχής μας.

Αγαπημένο βιβλίο ήταν το My Life Next Door, ένα πολύ γλυκό και ζεστό ya, ιδανικό για όταν τα πράγματα δυσκολεύουν και θες κάτι ήρεμο.

Ανακάλυψα πολλά podcasts, ξεκάθαρα ο καινούριος μου εθισμός. Αγαπημένα είναι,
το Women of the Hour, της Lena Dunham. (Ειδικά αυτό που συζητά με την Jemima Kirke για τη φιλία τους και τις δυσκολίες που πέρασε η σχέση τους μετά την αναγνώριση της σειράς και την εγκυμοσύνη της δεύτερης.)
Το The Off Camera Show, το οποίο αποτελείται από μικρά αποκόμματα συνεντεύξεων με γνωστούς ηθοποιούς, κάτι που μοιάζει χιλιοειπωμένο, αλλά καταφέρνει να είναι φοβερά προσγειωμένο και όμορφο.
Κι εκείνο της Jen Campbell, το οποίο είναι αρκετά ερασιτεχνικό καθώς είναι πρώτη απόπειρα αντιστοίχου περιεχομένου, παρ’όλα αυτά αρκετά ενδιαφέρον.

Το τραγούδι που έπαιζε non stop ήταν το White Winter Hymanl των Fleet Foxes, με το υπέροχο, υπέροχο video clip.

Από σειρές λάτρεψα τα comebacks του Girls, Broad City και Suits. Λες και η τηλεόραση μου έκανε απανωτά δώρα.

Εννοείται ότι στα αγαπημένα του μήνα θα μπει η συνέντευξη που έκανα με την Αλίκη στη Χώρα των Βιβλίων, την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Συζητήσαμε γενικότερα και για το bloggin’ και για το ελληνικό αναγνωστικό κοινό και την βρήκα πολύ γλυκιά και συνειδητοποιημένη. Αξίζει να περάσετε από το blog της, αν δεν το κάνετε ήδη.

Και τέλος, τα πολλά πολλά comics που ανακάλυψα! Αποφάσισα να ψάξω την ελληνική underground σκηνή των graphic novels και θα σας γράφω συχνά πυκνά για όλα όσα ανακαλύπτω. Ξεκινάω με το Frogs & Dogs, που ήταν σκέτη απόλαυση!

Jemma Book Haul

Το Jemma άνοιξε πριν από 18 χρόνια στον Πειραιά, και είναι από τα καλύτερα επανδρωμένα κομικάδικα της Αττικής, με δικές του ανεξάρτητες εκδόσεις καλλιτεχνών. Είναι από τα αγαπημένα μου μαγαζιά και κάθε φορά που πηγαίνω, φεύγω με μπόλικα πραγματάκια στα χέρια. Ιδού:

12782140_787014608064834_1490244132_n

Βρήκα το έβδομο τεύχος από τα fanzines που δημιουργούν εδώ και 10 χρόνια οι κοπέλες από το Frogs & Dogs.

1788_PH1-500x500

Είναι πραγματικά πανέμορφα! Για όσους δεν ξέρουν, τα fanzines είναι ένα είδος έντυπου (σαν περιοδικό), που κυκλοφορεί από ερασιτέχνες εκδότες και διανέμεται από χέρι σε χέρι. Βρίσκω την ιδέα πολύ γλυκιά και καλλιτεχνική. Το συγκεκριμένο τεύχος πραγματικά με εντυπωσίασε, ιδιαίτερα τα σκίτσα της Χριστίνας Ανθιροπούλου, που ήταν ανησυχητικά σκοτεινά και θύμιζαν έντονα την Emily Carroll. Μακάρι να μπορούσα να βρω μερικά on line να σας δείξω. Δυστυχώς δεν ξέρω αν θα κυκλοφορήσουν καινούριο fanzine, καθώς το blog και τη σελίδα στο facebook έχουν να τα ανανεώσουν από πέρυσι. Αν θέλετε να παραγγείλετε κάποια τεύχη που έχουν απομείνει μπορείτε να το κάνετε εδώ. Προσωπικά, το συνιστώ με τα μάτια κλειστά.

Πήρα επίσης τα δύο πιο καινούρια single issues του Saga (#31, #32) καθώς δεν μπορούσα να περιμένω για το volume 6!

tumblr_ntarc9gbIX1u6xizko1_1280

Και το #6 issue ενός κόμικ που δεν είχα ξαναδιαβάσει, αλλά με τράβηξαν τα χρώματα και το σχέδιο στο εξώφυλλο του:

GiantDays_06_A_Main

Ίσως θα έπρεπε να το ξεκινήσω από την αρχή, αλλά δεν κρατήθηκα! Θα πάρω σύντομα το πρώτο volume και θα το συνεχίσω από εκεί, αφού μ’άρεσε υπερβολικά πολύ! Το σχέδιο δεν έχει καμία σχέση με αυτά που έχω συνηθίσει να βλέπω, ήταν πολύ μοντέρνο και απολαυστικά girly, έξυπνο και χαριτωμένο. Το λάτρεψα:

tumblr_inline_nro2txZUyr1qiqx72_1280

Τέλος, πήρα το Ούτε Λέξη του Λουίς Σεπούλβεδα, του Χιλιανού επαναστάτη που προσπάθησε να αλλάξει τον κόσμο. Το βιβλιαράκι αυτό από τη μία πλευρά του έχει ποιήματα και από την άλλη ασπρόμαυρα σκίτσα. Είναι ένα έργο τέχνης. 1b67d2bc-8295-42ca-ac71-76443c381a21_1

Δεν περίμενα με μία βόλτα να ανακαλύψω τόσους θησαυρούς!

February Reads #ComicLove

41XkYcajHqL._SY344_BO1,204,203,200_I Killed Adolf Hitler. Ο John Arne Sæterøy, κομίστας από τα 15 του, κατάφερε να εκδώσει πολλά graphic novels στη γενέτειρα του Νορβηγία, καθώς και να κερδίσει βραβεία διεθνούς φήμης. Τα comics του χαρακτηρίζονται από το μινιμαλισμό, τα μεγάλα panels και τους χαρακτήρες που είναι πάντα ανθρωπόμορφα ζώα. Το συγκεκριμένο graphic novel είναι μονάχα 40 σελίδες και εξερευνά το πως θα ήταν ο κόσμος αν ο Αδόλφος Χίτλερ είχε δολοφονηθεί λίγο πριν διαπράξει τις μεγαλύτερες φρικαλεότητες της πιο πρόσφατης ιστορίας μας. Είναι απλό, αλλά ταυτόχρονα σε βάζει σε σκέψεις για το τι επιτρέπει η ανθρωπότητα να συμβεί και το κατά πόσο τελικά ένας άνθρωπος μπορεί να αλλάξει την πορεία ολόκληρης της ιστορίας. Η αλήθεια είναι ότι το premise ακούγεται αρκετά υποσχόμενο, αλλά γενικότερα δεν με αντάμειψε. Μου φάνηκε πολύ σύντομο, σίγουρα όχι επιφανειακό, αλλά λίγο βιαστικό. Ήθελα πιο πολλά, όσον αφορά την υπόθεση και όσον αφορά την εξερεύνηση της εναλλακτικής ιστορίας, υποθέτω όμως ότι γι’αυτό χαρακτηρίζεται μινιμαλιστική η τέχνη του Jason, γιατί θέλει να σε βάζει να σκέφτεσαι και δεν σου δίνει τίποτα έτοιμο.

I-Killed-Adolf-Hitler-Jason-Portable_560

♦ ♦ ♦

9781419713590_200

Sing No Evil. Μιας και μιλάμε για Σκανδιναβούς illustrators, πρόσφατα διάβασα το ντεμπούτο του Σουηδού J.P. Ahonen (δώρο από το boyfriend). Η υπόθεση κινείται κάπου στο magical realism και εξιστορεί την προσπάθεια μιας ροκ μπάντας να εδραιωθεί στη μουσική σκηνή, σε φόντο της σύγχρονης Στοκχόλμης και την καθολικά δύσκολη περίοδο των 20s. Σαν ιστορία δεν ήταν κάτι ιδιαίτερο, αλλά το σχέδιο ήταν απίστευτο και ακριβώς το ύφος που μ’αρέσει να διαβάζω. Τα χρώματα ήταν ζεστά και ήρεμα, σε εναλλαγές του κίτρινου και του μπλε και το σχέδιο ρεαλιστικό και γλυκό. Θύμιζε παράξενο anime, αλλά που ευτυχώς έβγαζε νόημα στο σύνολο του. Στο τέλος, πήρε μια αναπάντεχη τροπή θρίλερ που δεν την περίμενα, και από indie comic μετατράπηκε σε gore death metal video clip, ανταμείβοντας με, με το παραπάνω!

perkeros_backstage

♦ ♦ ♦

will-eisner-reader-cvr-300

Will Eisner Reader. Ο Will Eisner ίσως είναι ο άνθρωπος που έκανε τη τέχνη των graphic novels γνωστή, την κατέταξε στο ίδιο επίπεδο με τα βιβλία και κατάφερε να κάνει ένα μεγάλο ποσοστό ενηλίκων να τα διαβάσει. Το όνομα του έχει δοθεί στο πιο καίριο βραβείο comics και η κληρονομιά του εμπνέει ακόμη και σήμερα, 99 χρόνια μετά τη γέννηση του. Το Reader αποτελείται από 7 μικρές ιστορίες, άμεσα συνδεδεμένες με τη θλιβερή αστική πραγματικότητα και είναι οδηγούμενες από τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών. Το σχέδιο του είναι (συνήθως) ασπρόμαυρο, λεπτομερές, ρεαλιστικό και αυτό που μπορώ να το περιγράψω μόνο ως old school. Οι θεματικές του είναι υπερβολικά απαισιόδοξες και καθημερινές για το δικό μου γούστο, αλλά σίγουρα χάρηκα που είχα μία επαφή με την πένα του.

eisner

Let’s Talk #2: Book Shaming

tumblr_nk7n29v56S1tbdjbeo1_500

Αφορμή γι’αυτό το post είναι το βιβλίο που ξαναδιάβασα για τέταρτη φορά(!), Beautiful Disaster (στα ελληνικά «Γλυκιά Καταστροφή» από τις εκδόσεις Μεταίχμιο). Το  συγκεκριμένο βιβλίο το διαβάζω σίγουρα μια φορά το χρόνο, ειδικά όταν περνάω πολύ αγχωτικές περιόδους. Το έχω δανείσει σχεδόν σε όλες τις φίλες μου, οι οποίες μετά έτρεξαν να το αγοράσουν. Ποιό είναι το πρόβλημα μου λοιπόν; Μέχρι και πολύ πρόσφατα ντρεπόμουν να παραδεχτώ το πόσο μ’άρεσε, και ούτε που θέλω να σκέφτομαι τα μηνύματα που περνάει στα κορίτσια (αν το διαβάσεις από φεμινιστική κριτική, θα το κάψεις) αλλά προσωπικά…. το λατρεύω. Και κάπου εδώ έρχομαι να σου μιλήσω για το book shaming.

Με βοήθησε να το ξεπεράσω (όσο περίεργο κι αν ακούγεται) η τηλεοπτική σειρά Younger. Η πρωταγωνίστρια δουλεύει σε εκδοτικό οίκο και διαβάζει οτιδήποτε πέσει στα χέρια της, δεν αγνοεί ούτε κοιτά υπεροπτικά κανένα είδος, κανέναν συγγραφέα. Δεν μπορώ να σου δώσω να καταλάβεις το πόσο σιχαίνομαι τον ακαδημαϊκό σνομπισμό… μέχρι που συνειδητοποίησα ότι κάνω ακριβώς το ίδιο σε διάφορα «λογοτεχνικά» είδη. Βλέπεις; Ούτε που μπορώ να το γράψω χωρίς τα ειρωνικά εισαγωγικά!

Κορόιδευα αρκετά πετυχημένα την ελαφριά ελληνική λογοτεχνία, τα βιβλία αυτοβελτίωσης, τα new adult και on and on. Νομίζω πως πρέπει να χαλαρώσω και να διαβάσω λίγο απ’όλα χωρίς ντροπή και προκαταλήψεις. Απλά φοβάμαι… τη βλακεία που κυκλοφορεί εκεί έξω, την ανία, την επιφανειακή ανωτερότητα και όλα όσα σέρνει το κάθε υποτιμημένο είδος. Δεν έχω πρόβλημα με τα εύκολα βιβλία (ίσως έχω θέμα με αυτό που αντιπροσωπεύουν), αλλά έχω θέμα με τα γούστα. Υπάρχουν χιλιάδες βιβλία εκεί έξω που δεν με εκφράζουν, που ίσως δεν εκφράζουν κανέναν, που είναι κακογραμμένα και πόσα άλλα. Αλλά αυτό δεν με σταματά από το να δοκιμάσω κάτι. Στο κάτω κάτω της γραφής δεν έχω τίποτα να χάσω. (Εντάξει μη μου ζητήσεις να διαβάσω το 50 Shades of Grey, θα κλαίω τα λεφτά και τις ώρες μου.)

Που θέλω να καταλήξω; Ότι πρέπει να σταματήσω να ορίζω πράγματα που μ’αρέσουν ως guilty pleasure ή όπως πολύ πετυχημένα λένε οι hipsters: «loving them ironically». Ίσως απλά μ’αρέσουν γι’αυτό που είναι, χωρίς ενδοιασμούς. Ίσως απλά κάποιες στιγμές χρειάζεσαι να διαβάσεις κάτι τελείως έξω από τα νερά σου, για να συνειδητοποιήσεις ότι δεν είναι απαραίτητο να σ’αρέσουν μόνο τα αριστουργήματα, αλλά και τα βιβλία εκείνα που γράφτηκαν απλά και μόνο για να σε κάνουν να περάσεις όμορφα και ήσυχα το βράδυ σου. Για καιρό δεν μπορούσα να καταλάβω πως γίνεται να μ’αρέσει ο Hermann Hesse και ο George Orwell και ταυτόχρονα να διαβάζω το Vampire Academy, αλλά υποθέτω ότι κάτι τέτοιες αντιθέσεις μας κάνουν λίγο πιο ενδιαφέροντες.

*Ίσως να σας αρέσει κι εσάς το Beautiful Disaster, και αν όχι, σας παρακαλώ μην αλλάξατε γνώμη για το γούστο μου! :p

25 Bookish Facts about Me

1. Έχω διαβάσει γύρω στα 367 βιβλία (τα μετράει το Goodreads).

2. Τις καθημερινές διαβάζω μόνο τα βράδια, τις Κυριακές διαβάζω με το που θα ξυπνήσω.

3. Είχα τελειώσει το Perks of Being a Wallflower σε τρεις ώρες και τότε κατάλαβα ότι το μόνο που χρειάζεται για να φτιάξει μία άσχημη μέρα, είναι ένα καλό βιβλίο.

tumblr_m2le8yS7TQ1r7i9vto1_500

4. Προτιμώ τα paperbacks.

5. Σπάνια διαβάζω μεταφρασμένα βιβλία.

6. Έχω πολύ περίεργο γούστο στα graphic novels, όσο πιο άγνωστα και ήσυχα είναι, τόσο πιο πολύ θα μ’αρέσουν. (Το ίδιο παθαίνω και με τις ταινίες.)

7. Όταν είμαι στενοχωρημένη διαβάζω το Fangirl.

8. Όταν έχω μπει σε reading slump και τίποτα από ότι αρχίζω δεν μ’αρέσει, τότε σίγουρα θα διαβάζω κάποιο ya σε μορφή e-book. Μου ξυπνάνε πάντα την όρεξη για διάβασμα.

9. Οι περίοδοι που διαβάζω πιο πολύ είναι το καλοκαίρι και τα Χριστούγεννα.

10. Όταν τελείωσα το σχολείο και είχα χρόνο να διαβάζω με την ησυχία μου (και όχι με τύψεις πως χάνω χρόνο από το διάβασμα της κατεύθυνσης), κατάφερα να τελειώσω 53 βιβλία. Από τότε δεν έχω ξαναφτάσει αυτόν τον αριθμό.

11. Μ’αρέσει πολύ να διαβάζω θεατρικά έργα.

12. Δεν διαβάζω σχεδόν ποτέ στην παραλία.

13. Το μεγαλύτερο βιβλίο που έχω τελειώσει είναι η Χαραυγή, με 810 σελίδες.

tumblr_m1pyg0O3br1qimhjco1_500

14. Δεν μ’άρεσε κανένα βιβλίο του John Green, πέρα από το The Fault In Our Stars.

15. Αν είναι λίγες οι φορές που οι ταινίες είναι καλύτερες από τα βιβλία, τότε αυτές είναι οι εξαιρέσεις: If I Stay και Paper Towns.

16. Αγαπημένα μου graphic novels είναι τα: MAUS, Saga και I Kill Giants.

17. Το Station Eleven ίσως είναι το πιο όμορφο βιβλίο που υπάρχει στα ράφια μου.

18. Τα πιο σκοτεινά βιβλία που μου έδωσαν εφιάλτες είναι: τα Αιχμηρά Αντικείμενα, το Coraline, το Angelfall και το Storyteller. Και μόνο που τα σκέφτομαι ανατριχιάζω.

19. Δεν μπορώ να καταλάβω πως το Heart in the Bottle θεωρείται παιδικό βιβλίο.

20. Δεν έχω διαβάσει όλα τα βιβλία του Χάρυ Πότερ.

21. Είμαι πολύ επιλεκτική με το ποιά βιβλία θα κρατήσω στη βιβλιοθήκη μου, αλλά καθόλου με το ποιά θα διαβάσω γενικότερα.

22. Δεν έχω πρόβλημα να δανείζω/χαρίζω βιβλία.

23. Ούτε να τα τσαλακώνω. Ναι, είμαι από τους ανθρώπους που σημειώνουν πάνω στα βιβλία τους. Και ναι, με ενοχλεί που αυτό σας εκνευρίζει.

tumblr_lw25vu4xoT1qdgo7ro1_500

24. Το πρώτο πράγμα που κοιτάω σε ένα σπίτι είναι αν έχει βιβλιοθήκη. Έπειτα βλέπω τα βιβλία και καταλαβαίνω αμέσως με τι άνθρωπο έχω να κάνω.

25. Δίνω προτάσεις βιβλίων σε αγνώστους στα βιβλιοπωλεία, συνέχεια. Σε σημείο που νομίζουν ότι δουλεύω εκεί.

Φεβρουάριος

tumblr_mqgx3dZTZ81sr1numo1_500

Λόγω έκτακτων ζημιών, η μετακόμιση έχει μπει on hold. Για δέκα μέρες τουλάχιστον που θα δουλεύει ο μάστορας. Και ταυτόχρονα νιώθω ότι έχει μπει on hold και η ζωή μου, κάτι που ξέρω ότι ακούγεται χαζό. Αλλά ισχύει. Δεν διαβάζω τίποτα καινούριο, δεν βλέπω τίποτα καινούριο, έχω βρει καταφύγιο σε πράγματα που λάτρευα παλιά και περνάω μία περίοδο νοσταλγίας. (Το ξέρω ότι υπερβάλλω, σε δέκα μέρες θα είμαι σπίτι μου, αλλά αυτές οι δέκα μέρες θα περάσουν βασανιστικά αργά.)

Ξαναδιάβασα το Beautiful Disaster, κάτι για το οποίο θα μιλήσω εκτενέστερα σε ένα post που ετοιμάζω με τίτλο «Book Shaming». Με έβαλε σε σκέψεις και με έκανε να ντρέπομαι λιγότερο που το λατρεύω. Και βλέπω ξανά και ξανά το Younger, το οποίο έχω λιώσει πια.

Καθώς δεν μπορώ να κάνω μόνο ένα πράγμα κι έχω «αγκαλιάσει» τον όρο multi-tasking, έχω προσπαθήσει να ανακαλύψω podcasts να ακούω, κάνοντας ταυτόχρονα δουλειές. (Μέχρι και board ξεκίνησα στο pinterest.) Ανακάλυψα το podcast της Lena Dunham στο youtube, το οποίο είναι ακριβώς όλα όσα ήλπιζα να είναι, της έχω μεγάλη αδυναμία γενικά. Και το playlist του Variety (σε συνεργασία με Cosmopolitan): Actors on Actors, στο οποίο βάζουν δύο ηθοποιούς να συζητάνε μεταξύ τους για τους ρόλους τους, τον χώρο, τους σκηνοθέτες και όλο το backstage action, για το οποίο δεν έχουμε ιδέα σαν θεατές και φαίνεται απίστευτα ενδιαφέρον.

Έκανα λίγες βόλτες στα βιβλιοπωλεία, και σκέφτηκα ότι έχω καιρό να διαβάζω σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία (αν το έχω κάνει ποτέ). Αφότου τελείωσα τη Μικρά Αγγλία, νιώθω ότι θέλω να διαβάσω κι άλλες γυναίκες συγγραφείς, ακόμη και πιο νέες και να δω τι έχουν να πουν, και κυρίως πως παρουσιάζουν την κοινωνία μας. Εννοείται αν έχετε προτάσεις, τις αφήνετε στα commemts.

Στο αυτοκίνητο μου κλασσικά δεν σταματά να παίζει ο Pepper και αυτό το τραγουδάκι:

Etta and Otto and Russell and James

Καθώς έψαχνα quotes για το post της περασμένης Κυριακής ήρθε αμέσως στο μυαλό μου το Etta and Otto and Russell and James και σκέφτηκα ότι δεν έχω μιλήσει αρκετά γι’αυτό το βιβλίο. Δεν έχω μιλήσει για το πόσο το αγαπώ.

etta

Η αφήγηση δίνεται μέσα από τρία πρόσωπα (και ένα κογιότ) και λαμβάνει χώρα στον κόσμο μας τώρα και στον κόσμο τους παλιά, τη περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ξετυλίγει την ιστορία της Etta που γνώρισε τον Otto πολλά χρόνια πριν, σε ένα ξεχασμένο χωριό του Καναδά. Και αρχίζει με το γράμμα που του αφήνει τώρα, όντας 82 χρονών, ανακοινώνοντας του ότι αποφάσισε να βρει τη θάλασσα,

«Otto,
I’ve gone. I’ve never seen the water, so I’ve gone there. Don’t worry,
I’ve left you the truck. I can walk. I will try to remember to come back.
Yours (always),
Etta.»

και φεύγει. Αρχίζει να περπατά διασχίζοντας τις αχανείς περιοχές του Καναδά, παρέα με τον James, το κογιότ που την ακολουθεί πιστά. Το ξέρω ότι ακούγεται περίεργο, αλλά δεν είναι. Είναι βαθιά ανθρώπινο, καθώς αφηγείται ιστορίες που νιώθεις ότι όντως συνέβησαν, ότι ίσως κάπου κάποτε τις άκουσες από τους παππούδες σου. Η ιστορία αγάπης του Otto και της Etta δεν είναι ονειρική, ούτε εύκολη. Κουβαλά έναν πόλεμο, μια οικονομική εξαθλίωση και ένα απωθημένο που τους βαραίνει μέχρι και το τέλος τους. Αλλά είναι αυθεντική, κρύβει ιστορία και πολλά, πολλά γράμματα που αντάλλασσαν πριν καν ερωτευτούν. Αλλά δεν είναι μόνο μια ιστορία αγάπης, μιλά για τόσα καθημερινά σημαντικά γεγονότα που δεν χωρούν σε αυτό το post. Μιλά για την οικογένεια, το τι σημαίνει να μεγαλώνεις κάπου από όπου θες να ξεφύγεις ή το να είσαι μακριά από εκεί που πάντα ήθελες να ζήσεις. Μιλά για τον πόλεμο και το πως αυτός αγγίζει ξεχωριστά τον καθένα και δίνει μορφή σε μία ζωή που δεν ήξερες ότι υπήρχε. Μιλά για την τύχη που μερικές φορές προλαβαίνει, και για την τύχη που κάποιους αφήνει πίσω. Μιλά για το θάνατο, τη ζωή, την αγάπη και τον θρήνο. Το βιβλίο μου θύμισε το Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society, είναι από εκείνα τα μυθιστορήματα που σε επηρεάζουν μακροχρόνια, που κρατούν μια θέση στη καρδιά σου και ξέρεις ότι έχουν γραφτεί για να τα διαβάσεις μόνο εσύ και κανένας άλλος. Δεν μπορώ να θυμηθώ πως το ανακάλυψα, και προτιμώ να σκέφτομαι, ότι έτσι τυχαία, έγινε ένα από τα αγαπημένα μου πράγματα στον κόσμο.

“P.S. I know you have gone to see the water, and you should see it, Etta, you should, but, in case there are other reasons you’ve left, in case there are things you have discovered or undiscovered that you didn’t want to tell me in person, in that case, you can always tell me here. Tell me here and we can never mention it outside of paper and ink (or pencil).”