Etta and Otto and Russell and James

Καθώς έψαχνα quotes για το post της περασμένης Κυριακής ήρθε αμέσως στο μυαλό μου το Etta and Otto and Russell and James και σκέφτηκα ότι δεν έχω μιλήσει αρκετά γι’αυτό το βιβλίο. Δεν έχω μιλήσει για το πόσο το αγαπώ.

etta

Η αφήγηση δίνεται μέσα από τρία πρόσωπα (και ένα κογιότ) και λαμβάνει χώρα στον κόσμο μας τώρα και στον κόσμο τους παλιά, τη περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ξετυλίγει την ιστορία της Etta που γνώρισε τον Otto πολλά χρόνια πριν, σε ένα ξεχασμένο χωριό του Καναδά. Και αρχίζει με το γράμμα που του αφήνει τώρα, όντας 82 χρονών, ανακοινώνοντας του ότι αποφάσισε να βρει τη θάλασσα,

«Otto,
I’ve gone. I’ve never seen the water, so I’ve gone there. Don’t worry,
I’ve left you the truck. I can walk. I will try to remember to come back.
Yours (always),
Etta.»

και φεύγει. Αρχίζει να περπατά διασχίζοντας τις αχανείς περιοχές του Καναδά, παρέα με τον James, το κογιότ που την ακολουθεί πιστά. Το ξέρω ότι ακούγεται περίεργο, αλλά δεν είναι. Είναι βαθιά ανθρώπινο, καθώς αφηγείται ιστορίες που νιώθεις ότι όντως συνέβησαν, ότι ίσως κάπου κάποτε τις άκουσες από τους παππούδες σου. Η ιστορία αγάπης του Otto και της Etta δεν είναι ονειρική, ούτε εύκολη. Κουβαλά έναν πόλεμο, μια οικονομική εξαθλίωση και ένα απωθημένο που τους βαραίνει μέχρι και το τέλος τους. Αλλά είναι αυθεντική, κρύβει ιστορία και πολλά, πολλά γράμματα που αντάλλασσαν πριν καν ερωτευτούν. Αλλά δεν είναι μόνο μια ιστορία αγάπης, μιλά για τόσα καθημερινά σημαντικά γεγονότα που δεν χωρούν σε αυτό το post. Μιλά για την οικογένεια, το τι σημαίνει να μεγαλώνεις κάπου από όπου θες να ξεφύγεις ή το να είσαι μακριά από εκεί που πάντα ήθελες να ζήσεις. Μιλά για τον πόλεμο και το πως αυτός αγγίζει ξεχωριστά τον καθένα και δίνει μορφή σε μία ζωή που δεν ήξερες ότι υπήρχε. Μιλά για την τύχη που μερικές φορές προλαβαίνει, και για την τύχη που κάποιους αφήνει πίσω. Μιλά για το θάνατο, τη ζωή, την αγάπη και τον θρήνο. Το βιβλίο μου θύμισε το Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society, είναι από εκείνα τα μυθιστορήματα που σε επηρεάζουν μακροχρόνια, που κρατούν μια θέση στη καρδιά σου και ξέρεις ότι έχουν γραφτεί για να τα διαβάσεις μόνο εσύ και κανένας άλλος. Δεν μπορώ να θυμηθώ πως το ανακάλυψα, και προτιμώ να σκέφτομαι, ότι έτσι τυχαία, έγινε ένα από τα αγαπημένα μου πράγματα στον κόσμο.

“P.S. I know you have gone to see the water, and you should see it, Etta, you should, but, in case there are other reasons you’ve left, in case there are things you have discovered or undiscovered that you didn’t want to tell me in person, in that case, you can always tell me here. Tell me here and we can never mention it outside of paper and ink (or pencil).”

Advertisements

7 thoughts on “Etta and Otto and Russell and James

    1. Όντως?! Καλοδιάβαστο! Ειλικρινά θέλω να σ’αρέσει, δεν αντέχω να ακούω άσχημα λόγια γι’αυτό το βιβλίο… Δεν θα καταλάβω ποτέ γιατί στο Goodreads έχει τόσο χαμηλή βαθμολογία!:(

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s