Let’s Talk #2: Book Shaming

tumblr_nk7n29v56S1tbdjbeo1_500

Αφορμή γι’αυτό το post είναι το βιβλίο που ξαναδιάβασα για τέταρτη φορά(!), Beautiful Disaster (στα ελληνικά «Γλυκιά Καταστροφή» από τις εκδόσεις Μεταίχμιο). Το  συγκεκριμένο βιβλίο το διαβάζω σίγουρα μια φορά το χρόνο, ειδικά όταν περνάω πολύ αγχωτικές περιόδους. Το έχω δανείσει σχεδόν σε όλες τις φίλες μου, οι οποίες μετά έτρεξαν να το αγοράσουν. Ποιό είναι το πρόβλημα μου λοιπόν; Μέχρι και πολύ πρόσφατα ντρεπόμουν να παραδεχτώ το πόσο μ’άρεσε, και ούτε που θέλω να σκέφτομαι τα μηνύματα που περνάει στα κορίτσια (αν το διαβάσεις από φεμινιστική κριτική, θα το κάψεις) αλλά προσωπικά…. το λατρεύω. Και κάπου εδώ έρχομαι να σου μιλήσω για το book shaming.

Με βοήθησε να το ξεπεράσω (όσο περίεργο κι αν ακούγεται) η τηλεοπτική σειρά Younger. Η πρωταγωνίστρια δουλεύει σε εκδοτικό οίκο και διαβάζει οτιδήποτε πέσει στα χέρια της, δεν αγνοεί ούτε κοιτά υπεροπτικά κανένα είδος, κανέναν συγγραφέα. Δεν μπορώ να σου δώσω να καταλάβεις το πόσο σιχαίνομαι τον ακαδημαϊκό σνομπισμό… μέχρι που συνειδητοποίησα ότι κάνω ακριβώς το ίδιο σε διάφορα «λογοτεχνικά» είδη. Βλέπεις; Ούτε που μπορώ να το γράψω χωρίς τα ειρωνικά εισαγωγικά!

Κορόιδευα αρκετά πετυχημένα την ελαφριά ελληνική λογοτεχνία, τα βιβλία αυτοβελτίωσης, τα new adult και on and on. Νομίζω πως πρέπει να χαλαρώσω και να διαβάσω λίγο απ’όλα χωρίς ντροπή και προκαταλήψεις. Απλά φοβάμαι… τη βλακεία που κυκλοφορεί εκεί έξω, την ανία, την επιφανειακή ανωτερότητα και όλα όσα σέρνει το κάθε υποτιμημένο είδος. Δεν έχω πρόβλημα με τα εύκολα βιβλία (ίσως έχω θέμα με αυτό που αντιπροσωπεύουν), αλλά έχω θέμα με τα γούστα. Υπάρχουν χιλιάδες βιβλία εκεί έξω που δεν με εκφράζουν, που ίσως δεν εκφράζουν κανέναν, που είναι κακογραμμένα και πόσα άλλα. Αλλά αυτό δεν με σταματά από το να δοκιμάσω κάτι. Στο κάτω κάτω της γραφής δεν έχω τίποτα να χάσω. (Εντάξει μη μου ζητήσεις να διαβάσω το 50 Shades of Grey, θα κλαίω τα λεφτά και τις ώρες μου.)

Που θέλω να καταλήξω; Ότι πρέπει να σταματήσω να ορίζω πράγματα που μ’αρέσουν ως guilty pleasure ή όπως πολύ πετυχημένα λένε οι hipsters: «loving them ironically». Ίσως απλά μ’αρέσουν γι’αυτό που είναι, χωρίς ενδοιασμούς. Ίσως απλά κάποιες στιγμές χρειάζεσαι να διαβάσεις κάτι τελείως έξω από τα νερά σου, για να συνειδητοποιήσεις ότι δεν είναι απαραίτητο να σ’αρέσουν μόνο τα αριστουργήματα, αλλά και τα βιβλία εκείνα που γράφτηκαν απλά και μόνο για να σε κάνουν να περάσεις όμορφα και ήσυχα το βράδυ σου. Για καιρό δεν μπορούσα να καταλάβω πως γίνεται να μ’αρέσει ο Hermann Hesse και ο George Orwell και ταυτόχρονα να διαβάζω το Vampire Academy, αλλά υποθέτω ότι κάτι τέτοιες αντιθέσεις μας κάνουν λίγο πιο ενδιαφέροντες.

*Ίσως να σας αρέσει κι εσάς το Beautiful Disaster, και αν όχι, σας παρακαλώ μην αλλάξατε γνώμη για το γούστο μου! :p

Advertisements

16 thoughts on “Let’s Talk #2: Book Shaming

  1. Υπαρχουν γουστα και γουστα.Εγώ διαβαζω τα πάντα εκτος απο ελαφρια λογοτεχνία ρομαντικης φυσεως. Τα ενοχικα συναισθήματα τα δημιουργουμε μονοι μας,αμα σου αρεσει τι κακό εχει?

  2. Εγώ δεν ντρέπομαι για τίποτα από όσα διαβάζω! Το δηλώνω ευθαρσώς! 😎 Παλιά είχα διαβάσει μέχρι και Άρλεκιν από περιέργεια.
    Κάποια είδη τα έχω απορρίψει γιατί ξέρω ότι είναι όπως λες κι εσύ πεταμένα λεφτά και φυσικά δεν γουστάρω να τα διαβάζω, αλλά δε θα κοροϊδέψω κάποιον επειδή τα διαβάζει. Θα ειρωνευτώ όμως τον/την συγγραφέα χωρίς ενοχές.
    Κατα τ’ άλλα θα συμφωνήσω με τη Γεωργία από πανω. Μόνοι μας δημιουργούμε τα ενοχικά συναισθήματα.

  3. Είμαι αρκετά μεγάλη πλέον για να μη ντρέπομαι για τα «guilty pleasures» μου. Ουτε βιβλία, ουτε ταινίες, ούτε σειρές! Βεβαια δεν μου άρεσε προς το παρόν κάτι όπως 50 shades of grey (το διαβασα και το βρηκα απαισιο) και δεν εχω καμια όρεξη να διαβάσω Δημουλίδου κλπ, ξέρω ότι δεν θα μου αρέσει, εχω ακούσει πολλές περιγραφές. Αλλά και Twilight έχω διαβάσει και Vampire diaries βλέπω και δεν το κρύβω! (μάλλον πρέπει να το κόψω το Vampire Diaries, εχει γινει ξεφτίλα εδώ και καιρό). Δεν εχω διαβάσει το Beautiful Disaster, θα το βαλω κι αυτό στη λίστα μου.

    1. Χαχαχαχα, δεν ξέρω αν θα στο πρότεινα, εξ’ου και το θέμα όλου του post, αλλά εννοείται αν σε τραβήξει, να το διαβάσεις! Το Vampire Diaries το είχα σταματήσει όταν έφυγε ο Klaus, αλλά πριν από αυτό το έβλεπα με μεγάλο ενθουσιασμό! Δεν έχω διαβάσει ούτε εγώ Δημουλίδου, ούτε πρόκειται, αλλά νομίζω πρέπει να σταματήσω να την κράζω:p

      1. Ουφ κι εγω προσπαθω να ειμαι ανωτερος ανθρωπος, αλλα καποια πραγματα με δυσκολευουν 🙂 λες και το κανει επιτηδες κι αυτη, δεν μας αφηνει να ειμαστε cool τυποι 🙂

  4. Είναι η συνειδητοποιηση που έκανα και γω πριν κάποια χρόνια… Με κορόιδευαν γιατί διάβαζα (και διαβάζω) Stephen King και δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι, ναι, έχω διαβάσει και Καβάφη, και Marquez, και άλλα πολλά. Ένιωθα και γω άσχημα, μέχρι που σκέφτηκα ότι για μένα το διάβασμα είναι ευχαρίστηση. Άλλες φορές θέλω να με κάνει να σκεφτώ, άλλες να γελάσω, άλλες απλά να μην σκέφτομαι τίποτα. Όπως θα δω και χαζοταινιες για να περάσει η ώρα, αλλά θα δω και άλλες που θα μου αλλάξουν τη ζωή.
    Άλλοι διαβάζουν μόνο «σοβαρα» βιβλία ή ούτε καν λογοτεχνία. Και έχουν αλλά χόμπι για να ξεχαστούν και να ξεφύγουν από την καθημερινότητα. Εγώ έχω επιλέξει να είναι και το διάβασμα μέσα σε αυτές.
    Δεν κρίνω γενικά, προσπαθώ να είμαι ανοιχτή σε όλα τα είδη και σε όλα τα γούστα. Αυτό που δεν αντέχω είναι η σύγχρονη βαμπίρ λογοτεχνία (σορρυ vampire academy) και οι άνθρωποι που κρίνουν χωρίς να ξέρουν και χωρίς να έχουν δοκιμάσει. Αυτά!

    1. Δεν το είχα σκεφτεί έτσι όπως το λες, ότι μπορούμε να ψαχτούμε, αλλά και να διασκεδάσουμε με τα βιβλία! Βγάζει νόημα έτσι όπως το παρουσιάζεις 😉 Κι εγώ έχω πρόβλημα με εκείνους που κρίνουν πριν καν διαβάσουν κάτι, αλλά μετά συνειδητοποίησα ότι κάνω ακριβώς το ίδιο και προσπαθώ να το σταματήσω πλέον. Γενικά θέλει δουλειά. (Καλά μη φανταστείς ότι χάνεις και τπτ με Vampire Academy:p)

  5. Κάποτε η αστυνομική λογοτεχνία δεν θεωρούνταν καν λογοτεχνία, ενώ (ακόμα και τώρα) τα φάντασυ κι επιστημονικής φαντασίας ήταν αποκλειστικό προνόμιο των παιδιών, δηλαδή βιβλία που θα ‘πρεπε να εγκαταλείψεις όταν θα μεγάλωνες και θα «σοβάρευες» (τρομάρα μας). Έχω διαβάσει τα πάντα, παρόλο που μεγαλώνοντας τα γούστα μου γίνονται πιο συγκεκριμένα. Πέρασα και άρλεκιν φάση στην εφηβεία (οι ορμόνες γαρ, δεν φταίω) και παρέα με τη μαμά μου τα διαβάζαμε σε λίγες ώρες κι έπειτα γελούσαμε με τη χαζομάρα μας.
    Το ζητούμενο δεν είναι να έχεις ενοχές ούτε και να δημιουργείς ενοχές σε άλλους. Εσωτερικής αναζήτησης, για παράδειγμα, πέρασα φάσεις που τα έκραζα απροκάλυπτα κι άλλες πάλι που τα διάβαζα μανιωδώς. Self-help που έλεγα ότι δεν χρειάζομαι τώρα κάπως μου αρέσουν (κάποια επιλεκτικά τέλος πάντων). Το ζητούμενο είναι να διαβάζεις έχοντας γνώση και συνείδηση του τι διαβάζεις. Όπως λες για το φεμινισμό: αναγνωρίζουμε ότι κάτι είναι προβληματικό αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορούμε να το απολαύσουμε κιόλας. Σαν το Sex and the city ένα πράγμα.

    1. Νομίζω σε αυτή τη φράση: «αναγνωρίζουμε ότι κάτι είναι προβληματικό αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορούμε να το απολαύσουμε κιόλας» είπες όλα όσα προσπαθούσα εγώ τόση ώρα να πω στο post! Συμφωνώ απόλυτα 😀

  6. Απενεχοποιήσου χρυσό μου… όχι μόνο στα βιβλία αλλά και σε κάθε είδους ευχαρίστηση… θα δεις πόσο πιο εύκολη και χαρούμενη θα γίνει η ζωή σου… και να θυμάσαι πως οι αληθινά μεγάλοι καλλιτέχνες και άνθρωποι, δεν ντρέπονται γι’αυτά που διαβάζουν, γι’αυτά που ακούν, εν τέλει γι’αυτά που ζουν… Είσαι σε καλό δρόμο… Keep going!!!

  7. Κι εγώ ντρέπομαι να παραδεχτώ πως μου άρεσε το Beautiful Disaster (και μου άρεσε ΠΟΛΥ) μετά από αυτό το post θα το σκεφτώ πολύ την επόμενη φορά που θα αφήσω μια προκατάληψη να με αποτρέψει από το να διαβάσω κάτι ή που θα παραλείψω να αναφέρω ένα ας πούμε όχι-και-τόσο-ψαγμένο βιβλίο στην λίστα με τα αγαπημένα μου!

    1. Νομίζω ότι πρέπει να το σταματήσουμε και να βάζουμε στα αγαπημένα όλα τα βιβλία που μας αρέσουν και ας είναι «διφορούμενα». Χαίρομαι ΠΑΡΑ πολύ που σε έβαλα σε σκέψεις 🙂

  8. Ωραίο, θαρραλέο άρθρο για κάτι που κάνουμε όλοι μας: Διάβασμα μη κλασσικών αριστουργημάτων! Υπέροχα όσα αναφέρεις και πιστεύω πως με αφορμή τα όσα λες ανοίγεις και κουβεντα για βιβλία που έχουν θεωρηθεί κλασσικής αξίας αναγνώσματα αλλά δεν άρεσαν σε πολύ κόσμο. Γι’ αυτά γιατί δε μιλάει κανείς ανοιχτά; Εκεί να δεις πόσο κόμπλεξ έχουμε όλοι μας ν’ αμφισβητήσουμε κλασσικές αξίες που απλά εμάς δεν μας είπαν τίποτα! Αλλά έτσι είναι… υπάρχει η διανόηση και ο διανοουμενισμός. Πολλοί κυνηγάμε την πρώτη (την οποία και να την κατέχεις λογικά δε το γνωρίζεις) και πέφτουμε θύματα του δεύτερου.

  9. Καλημέρα,
    Πολύ ωραίο άρθρο. Διαβάζοντας το ταυτίστηκα σε πολλά σημεία. Μου το δάνεισε μια φίλη λοιπόν και το ξεκίνησα, μέσα σε 11 ώρες το είχα τελειώσει, δεν μπορούσα να το αφήσω απο τα χέρια μου.
    Χάρηκα που σε «άκουσα» και χάρηκα
    πολύ που το διάβασα. Ξέφυγε το μυαλό, έζησα την ιστορία, δεν ήθελα να τελειώσει.
    Η φίλη μου, με ενημέρωσε οτι εχει βγει και δεύτερο -σαν συνέχεια- αλλά δεν εχει μεταφραστεί .
    Καλή συνέχεια

    1. Awww χαίρομαι που το διάβασε κάποιος και του άρεσε!! Ήμουν διστακτική στο να το προτείνω/αναφέρω, καταλαβαίνεις… Το έχω μάθει για τη συνέχεια, αλλά δεν έχω ακούσει καλά λόγια γι’αυτό και δεν το έχω διαβάσει το δεύτερο, δεν θέλω να μου χαλάσει την ιστορία του πρώτου. Αν το διαβάσεις και είναι καλό πάντως, να μου πεις 😀

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s