This One Summer

1summerc

Το πιο καλοκαιρινό comic που έχω διαβάσει:

thisonesummer-220

στο οποίο δε συμβαίνει κάτι συναρπαστικό, και αντικατοπτρίζει το πως ήταν τα περισσότερα καλοκαίρια όλων μας: μπάνια, παγωτά, ταινίες και ατελείωτα μεσημέρια στα οποία δεν συνέβαινε απολύτως τίποτα. Το σχέδιο του είναι πανέμορφο και λίγο μελαγχολικό, με το μοβ και το μπλε να τονίζουν ακόμη περισσότερο τις μαγικές εικόνες. Τα panels είναι τεράστια και τις περισσότερες φορές δεν έχουν καθόλου λόγια,

1-this-one-summer-opener-580

summer-swimming

έτσι είναι ολόκληρο, πολύ ήσυχο. Δύο κύρια και τελείως ασύνδετα γεγονότα θα μπορούσαν να κατακλύσουν την υπόθεση, αντιθέτως δεν τονίζονται ιδιαίτερα, απλά υπάρχουν στο backround. Ήταν λίγο παράξενο, κι ενώ οι δημιουργοί του είναι από τον Καναδά, έχω την αίσθηση ότι είναι επηρεασμένες από την Ιαπωνική κουλτούρα, καθώς μου θύμιζε έντονα manga, όχι λόγω τεχνοτροπίας, περισσότερο λόγω υπόθεσης (ή έλλειψης αυτής). Θα μπορούσε να θεωρηθεί coming-of-age ιστορία, αλλά είναι πιο σωστό να πω ότι ήταν ένα μικρό κομμάτι αυτής της ιστορίας, 10 μονάχα μέρες από αυτό το στάδιο. Έχει τα πάντα: φιλία, οικογενειακούς τσακωμούς, εφηβεία, εγκυμοσύνη, παιδική αθωότητα και ταυτόχρονα δεν έχει τίποτα. Είναι πολύ ήρεμο για να σου δώσει κάτι, αλλά πολύ όμορφο για να μη σου δώσει τίποτα. Να το διαβάσεις.

Για την αγάπη μου στα e-books / Τι διάβασα τις τελευταίες μέρες του Μαΐου 

23250725

Ανακάλυψα το Scribd (το ξέρω too late to the party) και άνοιξε ένας ολοκαίνουριος κόσμος για μένα! Η συγκεκριμένη εφαρμογή (με 14 μέρες free trial αρχικά) σου δίνει τη δυνατότητα με 10€ το μήνα να διαβάσεις δωρεάν τρία e-books της επιλογής σου κι ένα audiobook. Υποθέτω μπορείς να διαβάσεις όσα θες, απλά θα έχεις κάποια έξτρα χρέωση. Άρχισα να χαζεύω λοιπόν τους τίτλους και έχω τρελαθεί!

Για μένα τα e-books είναι χρήσιμα για τρεις λόγους:

  1. Αν ακούσεις για ένα βιβλίο το οποίο θες να διαβάσεις εδώ και τώρα και δεν μπορείς να περιμένεις μήνες για να φτάσει η παραγγελία σου στο ταχυδρομείο.
  2. Αν θες να διαβάσεις κάτι για το οποίο δεν είσαι σίγουρος ότι θα σ’αρέσει ή δεν σε νοιάζει να το έχεις στη βιβλιοθήκη σου.
  3. Για τον πιο προφανή λόγο: για να κάνεις οικονομία.

Έτσι λοιπόν ξεκίνησα να διαβάζω στο tablet μου και αυτές τις μέρες τελείωσα το The Beauty και το Memories of a Teenage Amnesiac. Αναλυτικότερα:

23250725

Ένα διαφορετικό, σκοτεινό dystopian, το οποίο παίζει με όλα αυτά που ήξερες για το πως λειτουργεί η κοινωνία μας. Σε ένα μέλλον όπου όλες οι γυναίκες έχουν πεθάνει, οι τελευταίοι εναπομείναντες άντρες επιβιώνουν μόνοι… όταν μία μέρα από τους τάφους των γυναικών αρχίζουν να φυτρώνουν κίτρινα μανιτάρια, τα οποία φαίνεται να έχουν ψυχή και υπόσταση. Είναι πολύ παράξενο, λιγάκι διεστραμμένο, αλλά απόλυτα έξυπνο και σοφό. Παίζει με τον κοινωνικό ορισμό των δύο φύλων και σε βάζει σε σκέψεις για όλα όσα συμβαίνουν. Είναι μονάχα 100 σελίδες, έχει υπέροχη λυρική γραφή, είναι πολύ γρήγορο και ανατρεπτικό. Νομίζεις ότι ξέρεις τι θα συμβεί, αλλά αλλάζει συνεχώς τροπή. Μ’άρεσε πολύ και το προτείνω με τα μάτια κλειστά (αρκεί να μην αηδιάζετε εύκολα).

 

317282

Ένα ya, αλλιώτικο από αυτό που περίμενα. Μία δεκαεφτάχρονη κοπέλα έπειτα από ένα ατύχημα στο σχολείο της, χάνει προσωρινά τη μνήμη της, συγκεκριμένα των πέντε τελευταίων χρόνων. Ξυπνάει και βρίσκει την οικογένεια της διαλυμένη, ένα αγόρι που δεν αναγνωρίζει κι ένα σχολείο που δε θυμάται να έχει πάει. Στην αρχή ήταν πολύ γλυκό κι ενέπνεε τα vibes κάθε καλοκαιρινού εφηβικού μυθιστορήματος, μέχρι που ακολούθησε μια τελείως διαφορετική ροή από αυτή που περίμενα. Έγινε απότομα σκοτεινό και μου θύμισε έντονα το Love Letters to the Dead και αντί για καλοκαιρινό ανάγνωσμα, θα το συμπεριλάμβανα σε χειμωνιάτικο, παγωμένο βιβλίο. Είχε τα κλισέ του είδους (love triangles, τσαντισμένους έφηβους, κατεστραμμένες οικογένειες) αλλά δεν με κούρασε, το απόλαυσα αρκετά.

«You forget all of it anyway. First, you forget everything you learned…. You especially forget everything you didn’t really learn, but just memorized the night before. You forget the names of all but one or two of your teachers, and eventually you’ll forget those, too. You forget your junior class schedule and where you used to sit and your best friend’s home phone number and the lyrics to that song you must have played a million times… And eventually, but slowly, oh so slowly, you forget your humiliations-even the ones that seemed indelible just fade away. You forget who was cool and who was not, who was pretty, smart, athletic, and not. Who went to a good college. Who threw the best parties. Who could get you pot. You forget all of them. Even the ones you said you loved, and even the ones you actually did. They’re the last to go. And then once you’ve forgotten enough, you love someone else.»

Let’s Talk #3: Γούστα

large

large

Πάντα με έλκυε αυτή η συζήτηση. Αυτό που μ’αρέσει στα βιβλία, τις ταινίες και τις σειρές είναι πως έχουν διαφορετική επίδραση στον καθένα. Κάποιοι τα λατρεύουν και κάποιοι δεν αντέχουν να τα βλέπουν. Κι εδώ μπαίνει ο τεράστιος παράγοντας του γούστου.

Το οποίο όμως, δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω πως παίρνει μορφή. Γιατί να σ’αρέσει κάτι και κάτι άλλο να το απεχθάνεσαι; Υποθέτω ότι παίζει ρόλο το τι ξεκίνησες να διαβάζεις/βλέπεις/ακούς, τι ερεθίσματα πήρες όταν ήσουν πιο μικρός και μετά όταν σιγά σιγά περνούσες την καθοριστική εφηβεία, αλλά και τα χρόνια έπειτα από αυτή, που η προσωπικότητα σου καταστάλαζε.

Βιβλία που πριν από τρία χρόνια είχα βαθμολογήσει με πέντε αστέρια, μπορεί να τα διάβαζα τώρα και να γελούσα. Το τι σήμαινε ένα βιβλίο πριν από δύο χρόνια, τώρα μπορεί να μην μου έλεγε τίποτα. Και αυτό είναι τόσο ενδιαφέρον (τουλάχιστον φαίνεται σε ‘μένα).

Μ’αρέσει επίσης πολύ η έκφραση «αυτή η ταινία είναι τόσο εσύ» ή «αυτό το βιβλίο ειδικά εσύ θα το λατρέψεις», γιατί σημαίνει ότι κάποια πράγματα κατά κάποιο τρόπο φτιάχτηκαν για να τα διαβάσεις και να τα εκτιμήσεις μόνο εσύ. Καλή η κριτική, αλλά αν ένα βιβλίο σου μιλά με έναν τρόπο, αξίζει όσο χίλιοι λογοτεχνικοί κριτικοί μαζί (κι ας το κράζουν).

Καταλήγω στο ότι όλοι διαβάζουμε διαφορετικά, μπορεί εμένα να μ’αρέσουν πράγματα που εσύ να μην θες να τ’ακούσεις, αλλά αυτό είναι η ουσία, γιατί εσύ θα μου προτείνεις κάτι που εγώ δεν θα ακουμπούσα κι εγώ με τη σειρά μου θα προσπαθήσω να σου αλλάξω γνώμη για κάτι που λατρεύω. Παραδέχομαι ότι θυμώνω όταν διαβάζω αρνητικά reviews βιβλίων που αγαπώ, αλλά πρέπει να μάθω ότι δεν είναι όλα για όλους.

Προσωπικά, τρελαίνομαι για indie ταινίες με τεράστιους διαλόγους και λίγα εφέ, για σειρές που είναι character driven (και όχι plot driven) και για βιβλία που λένε σύντομα αυτό που θέλουν, χωρίς να μακρηγορούν.

P.S. Θαυμάζω τους ανθρώπους που δεν έχουν συγκεκριμένη προτίμηση, και διαβάζουν/βλέπουν τα πάντα με το ίδιο μάτι χωρίς να είναι προκατειλημμένοι.

May Reads

20698530

20698530

To δεύτερο βιβλίο της σειράς To All The Boys I’ve Loved Before από την Jenny Han. Πραγματικά μόνο εκείνη μπορεί να δημιουργήσει τόσο απλές και ταυτόχρονα γλυκές ιστορίες που δεν σε αφήνουν να τις ξεχάσεις. Ενώ το πρώτο βιβλίο ένιωθα ότι διαβάζεται σε παγερό χειμώνα δίπλα σε τζάκι, αυτό μπορεί εύκολα να διαβαστεί στην παραλία απογευματάκι που όλοι ησυχάζουν. Όπως πάντα η βασίλισσα του contemporary παρέδωσε μια πολύ όμορφη ιστορία.

Saga_23

Τα τρία τελευταία τεύχη του Saga, με τα οποία κλείνει το έκτο volume (και θα κυκλοφορήσει τον Ιούλιο). Όλος ο έκτος τόμος εισάγει την καινούρια υπόθεση που προμηνύει τη μεγάλη σύγκρουση (ίσως και τον πόλεμο). Το time-jump περίμενα ότι θα με αγχώσει ή ότι θα χάσει λίγο στη υπόθεση, αλλά ακόμη μια φορά αποδείχτηκε πόσο φανταστικό team είναι ο Vaughan και η Staples. Το comic ήταν action-packed με καινούριους χαρακτήρες και παλιούς που δυσκολευόσουν να αναγνωρίσεις. (Το cliffhanger στο τέλος είναι μέσα στη καρδιά μου!)

25785993

Διάβασα οτιδήποτε έχει κυκλοφορήσει από το Giant Days. Τα δύο πρώτα volumes και όλα τα ανεξάρτητα issues που ακολουθούν και αργούν ακόμη να πάρουν τη μορφή τόμου. Και….. ΤΟ ΛΑΤΡΕΥΩ. Είναι ότι πιο χαριτωμένο, αστείο, έξυπνο έχω διαβάσει για τις κοπέλες στα 20 κάτι τους. Είναι μια γλύκα! Είναι ακριβώς το στυλ μου και θα το υποστηρίζω ακόμη κι αν φτάσει τα 50 τεύχη! (Έγραψα περισσότερα εδώ.)

28204534

Είπα να διαβάζω ακόμη μια σειρά του Vaughan (Saga) και σκέφτηκα να αρχίσω με αυτή που είναι καινούρια και δεν θα έχω μεγάλα κενά να καλύψω. Τελικά ήταν κλασσικός Vaughan: sci-fi στόρυ με πανέμορφες ακολουθίες χρωμάτων και kickass ηρωίδες. Ήταν αρκετά ενδιαφέρον, ειδικά η χρονολογία στην οποία διαδραματίζεται, τα 80s, αλλά κούρασε με το ταξίδι στο χρόνο, ένιωθα πως σε κάθε issue με τραβάει μαύρη τρύπα και αλλάζω δεκαετία. Τα cliffhangers στο τέλος κάθε τεύχους ήταν αρκετά για να με κάνουν να ολοκληρώσω το volume, το οποίο έτρεχε αβίαστα, αλλά δεν νομίζω πως θα το συνεχίσω. Το Saga είναι υπεραρκετό για τώρα.

25088104

Την Noelle Stevenson ίσως έχετε ξανακούσει από το Nimona, το οποίο είχα συμπαθήσει άπειρα. Ακούγονταν πολλά για την on-going σειρά της, Lumberjanes, και σκέφτηκα να την ξεκινήσω. Πρωταγωνίστριες είναι μικρές κοπέλες σε ένα summer camp που ανακαλύπτουν πως κάτι δεν πάει καλά στην περιοχή, η οποία είναι γεμάτη…. με μαγικά τέρατα. Είχε την αθωότητα και το geekiness της Nimona, χαρακτηριστικά της Stevenson, και το πολύ συγκεκριμένο στυλ σχεδίου της που θυμίζει παιδική εικονογράφηση, αλλά ταυτόχρονα δεν φοβάται να προκαλέσει. Αν έχετε διαβάσει το Nimona και σας άρεσε, τότε σίγουρα θα σας τραβήξει και αυτό. Προσωπικά απλά το βρήκα πολύ παιδικό και δεν ήμουν στο συγκεκριμένο mood, ίσως το συνεχίσω μέσα στο καλοκαίρι.

10 Επιπλέον λόγοι να διαβάσεις το Saga

Saga quandrinho HQ comic book review dica de quadrinho resenha brian k Vaughan Fiona Staples fantasia vencedor do premio eisner capas covers codigo137.blogspot.com

Πριν από ένα χρόνο είχα διαβάσει τα πρώτα τεύχη του Saga και είχα πωρωθεί τόσο πολύ που έγραψα ένα post για τους 10 λόγους που πρέπει να το διαβάσετε. Δεκατέσσερις μήνες αργότερα και με κάμποσα καινούρια τεύχη μάζεψα άλλους 10 λόγους που αυτό το comic πρέπει να βρίσκεται στη βιβλιοθήκη σας.

1. Το Saga ξεκίνησε το 2012, αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στο #36 τεύχος (6ος τόμος) και συνειδητοποίησα ότι η ιστορία μας είναι ακόμη στην αρχή. Αν ήταν τηλεοπτική σειρά, θα ήταν κάπου στην αρχή της δεύτερης σεζόν του. Ο ίδιος ο  Brian Κ. Vaughan είπε πως σκοπεύει το Saga να είναι η μεγαλύτερη ιστορία που έχει γράψει ως τώρα (συμπεριλαμβανόμενου και του Y-The Last Man και του Ex Machina), και πως αν τον αφήσουμε, θα την ολοκληρώσει στο πολύ μακρινό μέλλον.

Saga_23

2. Οι χαρακτήρες που εισάγονται κατά την διάρκεια των issues, εμφανίζονται ξανά αργότερα με πολύ αλλαγμένη δυναμική κι ενδιαφέρον. Δεν έχουν αφήσει κανένα arc ανεκμετάλλευτο.

Screen-Shot-2015-05-13-at-2.05.05-PM

3. Παρουσιάζει διαφορετικά τα δύο φύλα, την σεξουαλικότητα, την εθνικότητα, τον φυλετικό ρατσισμό και το αντίκτυπο του πολέμου. Μπορεί να είναι μία ιστορία φαντασίας, αλλά μιλά και παρουσιάζει κοινωνικά θέματα καλύτερα και από τα real life comics.

4. Ο Vaughan εξέδωσε το πρώτο τεύχος του Saga τη μέρα που γεννήθηκε η κόρη του. Και όχι τυχαία. Όλη η ιστορία βασίζεται στο γεγονός ότι έγινε πατέρας, ήθελε να μιλήσει για το τι σημαίνει να είσαι γονιός κρυφά μέσα σε μία επική ιστορία επιβίωσης.

15094425

5. Το Saga δεν ήταν πρωτότυπο για εκείνον μόνο από καλλιτεχνική άποψη, αλλά και από επαγγελματική. Ήταν η πρώτη φορά που συνεργάστηκε με την Image Comics (οι προηγούμενες δουλειές του ήταν στη Vertigo και την DC) και ήταν η μόνη εκδοτική που του έδωσε πλήρη έλεγχο πάνω στο εγχείρημα του και την επιβεβαίωση ότι κανείς δεν θα προσπαθήσει ποτέ να μετατρέψει το Saga σε ταινία ή τηλεοπτική σειρά. Και τι έκανε; Απαίτησε το κάθε τεύχος να κοστίζει 2,99$ καθ’όλη τη διάρκεια που θα εκδίδεται, όσο γνωστό κι αν γίνει, και να μην περιέχει καθόλου διαφημίσεις (respect).

6. Για το σχέδιο σας μίλησα; Η Fiona Staples είναι υπέροχη. Ακόμη και τα γράμματα πάνω στο κάθε panel τα σχεδιάζει η ίδια.

7. Το comic δεν φοβάται να κάνει την αλλαγή. Κάπου στο πέμπτο τόμο έκανε ένα time-jump τεσσάρων χρόνων που ακόμη δεν μπορώ να χωνέψω.

Saga_Vol_1_31_002

8. Έχει σκοτώσει βασικούς χαρακτήρες ανατρέποντας τη ροή των γεγονότων.

9. Είναι γλυκό, αιματηρό, βίαιο, ρομαντικό, αστείο, ελεύθερο και προκλητικό. Αγαπώ τα πάντα σε αυτό το comic.

saga-marko-alana-hazel

10. Κι αν δεν πιστεύετε εμένα, ας ρωτήσουμε τους ειδικούς. Το Saga έχει κερδίσει οχτώ Eisner Awards, ένα Hugo Award, έχει βραβευτεί από το Goodreads και η λίστα συνεχίζει…

GIANT DAYS

GiantDays10-Cover-6b67c

Ένα comic που δεν ήξερα ότι χρειαζόμουν στη ζωή μου:

giantdaysmosaic

Είναι το απόλυτο girly comic που έχω συναντήσει, από το Boom! Box Studios, την εκδοτική που παράγει comics προς το γυναικείο κοινό. Γραμμένο από τον John Allison με σχέδιο της Lissa Treiman (η οποία αποχώρησε στο έκτο τεύχος με ένα εγκάρδιο goodbye letter) και την Whitney Cogar, επάξια ακόλουθο της. Το comic διαδραματίζεται στο σήμερα με τρεις φυσιολογικότατες πρωταγωνίστριες και τη ζωή τους στο πρώτο έτος του πανεπιστημίου. Ακούγεται τόσο απλό, και φτάνει να είναι πανέξυπνο, ξεκαρδιστικό (με αυτό το βρετανικό χιούμορ που λατρεύω) και τόσο μα τόσο χαριτωμένο. Ταυτίζεσαι, γελάς, βιώνεις πολλές στιγμές «awwwww» και περνάς την ώρα σου νιώθοντας ότι βλέπεις ένα rom com γυρισμένο με το σωστότερο τρόπο.

Οι τρεις κοπέλες:

crop_pageone640

Η Esther, η drama queen/ gothou που σπουδάζει αγγλική φιλολογία, η αφελής Daisy που μεγάλωσε με τη γιαγιά της και τώρα στη σχολή αρχίζει να ψάχνει τη σεξουαλική της ταυτότητα και η Susan, η badass φοιτήτρια Ιατρικής που στον ελεύθερο χρόνο της γράφει φεμινιστικά μανιφέστο. Το ξέρω, το ξέρω, ακούγονται μονοδιάστατες, αλλά αυτό που απολαμβάνω σε αυτό το comic είναι ότι τις λατρεύεις ακριβώς επειδή δεν είναι. Οι προσωπικότητες τους δεν είναι καρικατούρες, αλλά αντιπροσωπεύουν κάθε κοπέλα εκεί έξω. Θα βρεις κομμάτια του εαυτού σου και στις τρεις τους.

crop_bootscrops640

Έχει references από αγαπημένες σειρές (στο Friday Night Lights απλά άρχισα να ουρλιάζω), μιλά για το tumblr, το fangirlin’, τον πανικό των εξετάσεων, το high school romance, τις σχέσεις, αυτοσαρκάζεται, γελά και έχει και συμπαθέστατα αγόρια για χαρακτήρες. Είναι το ultimate feel good comic. Το διαβάζεις και σου φτιάχνει η διάθεση.

tumblr_inline_ntehblO8st1rtachr_1280 *Κυκλοφορούν τα δύο πρώτα volumes (από 4 issues το καθένα) και τον Οκτώβριο θα βγει το τρίτο. 

Summer TBR

12728409_897965656968900_1352604150_n

untitled

Only Ever Yours, ένα δυσουτοπικό ya που έχει βραβευτεί και πολυσυζητηθεί για το μήνυμα του. Ντεμπούτο της Louise O’Neill, θυμίζει Handmaid’s Tale με μια πιο σύγχρονη νότα.

Into the Wild, η αληθινή ιστορία του McCandless που παράτησε τα πάντα για να να μείνει μόνος στην Αλάσκα. Αφηγούμενη από τον δημοσιογράφο Krakauer και την έρευνα που έκανε επί χρόνια, προσπαθώντας να καταλάβει την ανάγκη του ανθρώπου να χαθεί στη φύση. (Η ταινία είναι άψογη.)

Ms. Marvel, το καινούριο comic της Marvel με σουπερηρωίδα στον πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια πιο απελευθερωμένη εκδοχή του στερεοτυπικού της σύμπαντος. Έχω ακούσει πολύ καλά λόγια.

Χωρίς τίτλο

The Crucible, από τα πιο γνωστά θεατρικά έργα του Arthur Miller, ένας παραλληλισμός του κυνηγιού μαγισσών στο Σάλεμ με το κυνήγι των Κομμουνιστών επί εποχή McCarthy στην Αμερική. (Στα αγγλικά το βρίσκεις κι εδώ, στα ελληνικά το ψάχνεις με τον τίτλο «Οι Μάγισσες του Σάλεμ».)

A Doll’s House, το εικονικό έργο του Ibsen. Δεν το έχω διαβάσει ακόμη και βλέπω παντού πως έχει επηρεάσει το θέατρο έτσι όπως το ξέρουμε σήμερα. Θα το διαβάσω on line εδώ, από το project Gutenberg. (Στα ελληνικά ο τίτλος του είναι: «Το Σπίτι της Κούκλας».)

Τρώγοντας Ζώα, το σοκαριστικό βιβλίο του Jonathan Safran Foer για τη βιομηχανία κρέατος στη Αμερική. Το διαβάζεις και δεν ξαναβλέπεις το φαγητό σου με ίδιο μάτι. Ποτέ.

9152_0

Ήθελα Μόνο να Χωρέσω, το βιβλίο της Στέλλα Κάσδαγλη για την εφηβεία, τη νευρική ανορεξία και όλα όσα κουβαλούν οι απαιτήσεις αυτής της ηλικίας.

Giant Days, το ultimate feel-good-girly comic! Από τα αγαπημένα μου πράγματα εκεί έξω. Έχω παραγγείλει ολόκληρο τόμο.

Treats, ένα βιβλίο που μάλλον θα αγοράσω σε e-book γιατί δεν μπορώ να βρω πουθενά αλλού. Αποτελείται από μικρές ιστορίες της Lara Williams για το πως βιώνουμε την κοινωνία μας σήμερα και πως αντιμετωπίζουμε την dating scene εν έτι 2016. Οι millennials όπως θα έπρεπε να αντιπροσωπεύονται από μία έξυπνη και ψαγμένη φωνή.

Αυτά σκοπεύω να διαβάσω το καλοκαίρι που έρχεται, προς το παρόν λιώνω το Sons of Anarchy που με έχει αφήσει άφωνη! Πάω να δω επόμενο επεισόδιο. :* :* 

On Blogging n’ Shit

large

large

  1. Γράφε μόνο όταν έχεις κάτι να πεις. Το ξέρω ότι είναι αυτονόητο, αλλά κάπου χάνεται στην πληθώρα λέξεων που επιπλέουν εκεί έξω. Ας μη παρεξηγηθώ, λατρεύω το ίντερνετ, αλλά ένα βασικό χαρακτηριστικό του που απεχθάνομαι είναι η υπερβολή άδειων απόψεων. Λέξεις που πρέπει να γραφτούν γιατί «πρέπει». Μίλα όταν έχεις κάτι να πεις, όταν έχεις να προσθέσεις κάτι καινούριο, κάτι χρήσιμο, κάτι όμορφο.
  2. Μην κρατάς πρόγραμμα. Το bloggin’ για τους περισσότερους δεν είναι επάγγελμα, δεν χρειάζεται να παίρνει τη μορφή δουλειάς και να χάνει τη σημασία του. Δεν είναι αναγκαστικό να γράφεις κάθε βδομάδα, κάθε μήνα. Γράφε όποτε και αν θες.
  3. Μην κάνεις σχόλια για να κάνεις αισθητή τη παρουσία σου.
  4. Αν έχεις ξεμείνει από ιδέες, βγες έξω, μίλα με φίλους, εξερεύνησε άλλα blogs, διάβασε κάτι, δες κάτι. Μίλα για όλα αυτά κάποια στιγμή, όταν θα έχεις όρεξη.
  5. Πρόσθεσε φωτογραφίες στα posts σου. Αν είσαι καλός, βάλε δικές σου.
  6. Άσε τα dry periods να περάσουν από μόνα τους, μην διαβάζεις και μη γράφεις. Το μυαλό κάποιες φορές χρειάζεται μεγάλα διαλείμματα ανασυγκρότησης και σκέψης.
  7. Βάζε περίεργους τίτλους. (Άσχετο, αλλά πρακτικό.)
  8. Σκέψου τι είναι αυτό που χαρακτηρίζει εσένα και πως μπορείς να το περάσεις στον κόσμο έξω. Μην αντιγράφεις κάτι πετυχημένο, αγκάλιασε κάτι δικό σου προσωπικό.
  9. Σχημάτισε φόρμουλες που σε βοηθάνε να εκφραστείς. Τα posts που είναι πιο εύκολα για μένα να γράφω είναι τα book hauls και τα μηνιαία favorites. Είναι σταθερά posts τα οποία «γεμίζω» καθ’όλα τη διάρκεια του μήνα, και αναλύω περισσότερο προς το τέλος του. Τα βρίσκω ενδιαφέροντα και πάντα διαφορετικά.
  10. Σκέψου το λόγο που γράφεις.  Κάθε φορά που αρχίζεις ένα post, δες αν πληρεί τις απαιτήσεις σου και το σκοπό της σελίδας σου.

(Το έγραψα μέσα σε 10 λεπτά, ελπίζω να βγάζει νόημα! :* )

Σε μία άλλη ζωή

large

Θα ήμουν γεμάτη ταττού, θα ταξίδευα τον κόσμο με couchsurfing και θα έπινα πολύ χωρίς να μεθάω.

Σε μια άλλη εκδοχή, θα σπούδαζα στο Παρίσι, θα έκανα βόλτες στους πεζόδρομους της πόλης και θα δούλευα σε ανεξάρτητα art galleries.

Σε μια άλλη, θα έκανα εθελοντική εργασία στην Αφρική, θα βοηθούσα τους ανθρώπους και τα ζώα, θα είχα λίγα και δεν θα μου έλειπε τίποτα από το σπίτι πίσω.

Κάπου μακριά ίσως να διάβαζα πολύ και ίσως κατέληγα δικηγόρος υπεράσπισης γυναικών. Όλοι θα με άκουγαν κι εγώ κρυφά θα αισθανόμουν περήφανη που βοηθάω.

Κάπου αλλού, θα έγραφα σενάρια. Σε ταινίες που δε παίζονται στο σινεμά επειδή δεν έχουν το μεγάλο budget. Σε ταινίες που βλέπεις πολλές φορές στο backround της ζωής σου και παίρνεις πάντα κάτι καινούριο.

Σε μια άλλη ζωή ίσως ήμουν παντρεμένη με παιδιά, χωρίς τύψεις για όλα όσα αφήνω πίσω.

Κάπου διάβασα ότι η ευτυχία δεν είναι μόνιμη, είναι μια συνεχόμενη κατάσταση σύγκρισης. Λίγες φορές με συγκρίνω με άλλους, αλλά πολλές με όλες τις εκδοχές. Υποθέτω ότι τίποτα δεν εγγυάται την απόλυτη ευτυχία και η συζήτηση πάνω σε αυτή είναι από μόνη της πολυτέλεια. Αλλά αυτό δεν σταματά να με αγχώνει για όλες τις προοπτικές.