June Favorites

Αυτό το μήνα είχα άδεια, οπότε ετοιμαστείτε για πολλά πραγματάκια:

Ανακάλυψα πολλή μουσική και κυρίως την Bishop Briggs. Εννοείται ότι λατρεύω το River και θα σας αφήσω σε link ένα απίστευτο χορευτικό του συγκεκριμένου κομματιού από το studio Unity in Diversity, όπου βλέπεις τους χορευτές και λιώνεις. Δικά της αγαπημένα μου είναι τα Hi Lo (Hollow), Dark Side και Dead Man’s Arms. Την περιγράφουν ως soul-trap queen of pop και νομίζω ότι είναι ακριβώς αυτό. Έχει ένταση, σκοτάδι και τρομερά vocals.

Άκουσα επίσης σχεδόν όλο το soundtrack από το Big Little Lies και συγκεκριμένα το intro Cold Little Heart και τα δύο κομμάτια στο μεγάλο του finale: September Song και You Can’t Always Get What You Want.
Τέλος, αγάπησα τους X-Ambassadors εξαιτίας του Torches και του American Oxygen.

Η καλύτερη ταινία που είδα ήταν το Split.

Σημαντικότερο βιβλίο ήταν το «Αυτοί που Μένουν και Αυτοί που Φεύγουν» της Ferrante.

Οι τρεις σειρές που χαρακτήρισαν τον Ιούνιο μου ήταν το Big Little Lies, το American Gods και το μεγάλο τέλος του Skam. Ω ναι τελείωσε. Η τέταρτη σεζόν ήταν η τελευταία και ίσως η καλύτερη (πείτε μου αν θέλετε να σας αφήσω link να τη βρείτε).

Αν και δεν παρακολουθώ το δικό μας So You Think You Can Dance, με άφησε άφωνη αυτό το χορευτικό που είδα τυχαία στο youtube με τη Κοντοπίδη και τον Ντέντη. Να το δείτε μέχρι τέλους, έχει τρελή κορύφωση.

Τέλος, αγαπημένα βίντεο για ακόμη μια φορά ήταν εκείνα του StylelikeU, με την Roxy Wright να με κάνει να δακρύζω όταν χρησιμοποίησε quote από τη Maya Angelou «Still I rise…».

 

Advertisements

June Book Haul

Πέντε βιβλία που με έχετε παρακινήσει εσείς να διαβάσω:

Η Ιδιωτική Ζωή των Δέντρων, ένα πολύ μικρό διήγημα του Alehandro Zambra, ο οποίος έχει γράψει και το Τρόποι να Γυρίζεις Σπίτι που θέλω επίσης πολύ να διαβάσω. Τον Χιλιανό συγγραφέα έχουν μεταφράσει οι εκδόσεις Ίκαρος και το συγκεκριμένο ονειρικό εξώφυλλο έχει σχεδιάσει ο Χρήστος Κούρτογλου. Η αρχή του μου θύμισε παραμύθι, με είχε βάλει εξ’αρχής σε πειρασμό η Σοφία.

Τα Κορίτσια, το πολυαναμενόμενο best seller της Emma Claine για μία αίρεση στην California του ’60 που σόκαρε την κοινότητα. Διαβάζεται σαν ζάλη, κρύβει πολύ σκοτάδι. (Περισσότερα εδώ.)

Η Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα, ένα πολιτικό μυθιστόρημα που θα μπορούσε να είναι και αυτοβιογραφία της Άλκης Ζέη. Μου σύστησε η Zizeloni να το αρχίσω.

Το Βιβλίο της Κατερίνας του Κορτώ. Ω ναι, αποφάσισα να τον διαβάσω επιτέλους. Με πείσατε όλες.

Γράμμα στον Κωστή της Ξένια Καλογεροπούλου. Ένα γράμμα κάθε μέρα για τον -επί 37 χρόνια- σύντροφο της που έχασε πριν τέσσερα χρόνια. Ένα μεγάλο ταξίδι από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’40 στην Αθήνα ως το παρόν. Αυτή τη φορά με παρακίνησε η Εύα.

Είμαι πολύ περήφανη με τις επιλογές μου αυτό το μήνα!

Summer Reads I

Αυτοί που Φεύγουν και Αυτοί που Μένουν, το τρίτο βιβλίο της ιστορίας της Ferrante. Πολύ διαφορετικό από όλες τις απόψεις, οι ηρωίδες πια δεν έχουν καμία επαφή μεταξύ τους και τα κεφάλαια αντί να συνδυάζονται από τις φωνές τους, είναι ξεκομμένα και απόμακρα. Ωστόσο ακόμη επηρεάζει η μία την άλλη, στις αποφάσεις και στο κουράγιο που κουβαλούν. Κάπου διάβασα ότι είναι υπερβολικό η Έλενα να «ορίζει» τη ζωή της βάσει αυτού που θα έλεγε ή θα έκρινε η Λίλα, αλλά προσωπικά το καταλαβαίνω απόλυτα. Δεν ξέρω αν σας έχει τύχει να έχετε μία φίλη την οποία ακούτε σαν μικρή φωνούλα στο πίσω μέρος του εγκεφάλου σας να ψιθυρίζει κάθε φορά που νομίζετε ότι κάτι κάνετε λάθος ή πράττετε κάτι συμβατικό, λιγότερο από αυτό που περίμενε από εσάς. Εγώ είμαι τυχερή/άτυχη να έχω μία αντίστοιχη φιλία, τυχερή γιατί η συγκεκριμένη κοπέλα δεν συμβιβάζεται ποτέ, άτυχη επειδή μερικές φορές θες απλά να πετύχει αυτό που επιλέγεις χωρίς να σκέφτεσαι όλους τους τρόπους που μπορεί να στραβώσει. Το τρίτο βιβλίο λοιπόν έκρυβε τεράστιες αλλαγές, πολύ κριτική στην εποχή του -την ιταλική επανάσταση στα πανεπιστήμια, το κομμουνισμό και το φασισμό, το ξεκίνημα του φεμινισμού- γενικότερα όλα τα άκρα που εμφανίζονταν σε μία συντηρητική ως τότε κοινωνία. Πολύ ενδιαφέρον το backround, σε μία εξιστόρηση που επικεντρώθηκε σε δύο πλευρές: τη γυναίκα ως «νοικοκυρά» και τη γυναίκα ως πετυχημένη επαγγελματία. Πάλι στα δύο άκρα. Το έχω ξαναπεί πως η Λίλα είναι η αγαπημένη μου χαρακτήρας σε αυτό το μυθιστόρημα, ίσως και η αγαπημένη μου γενικότερα στα βιβλία που έχω διαβάσει το τελευταίο καιρό, δεν μένει στη θεωρία αλλά στη πράξη, δεν καταπιάνεται με ιδανικά, αλλά τα ενσωματώνει στη ψυχή της, στη ζωή της. Είναι κάτι που θαυμάζω στους ανθρώπους: αυθεντική. Με έχει κάνει πολλές φορές να αναρωτιέμαι αν εγώ ενσωματώνω τα ιδανικά μου ή απλά τα κηρρύτω. Πάρα πολύ όμορφο το τρίτο βιβλίο εν τέλει, καλύτερο από τα δύο προηγούμενα, ανυπομονώ να διαβάσω το τελευταίο! (Μέεεεχρι να μεταφραστεί.)

Κορίτσια της Emma Cline. Είχα ακούσει πολλά γι’αυτό το βιβλίο: ότι πουλήθηκαν τα δικαιώματα του για 1 εκατομμύριο δολάρια, ότι η Emma είναι η νέα φωνή της σύγχρονης αμερικάνικης λογοτεχνίας(!), ότι μιλά για τη γυναικεία ψυχολογία καλύτερα από όλους -άρχισα να το διαβάζω λοιπόν και ξεκαθαρίστηκε όλος αυτός ο μύθος γύρω από το όνομα του. Η αλήθεια είναι ότι η φωνή της Emma Cline είναι ιδιαίτερη, δεν μοιάζει με τίποτα άλλο που έχω διαβάζει, δεν είναι εύκολη και σε κάνει να σκέφτεσαι τη κάθε πρόταση της, ωστόσο δεν είναι ουσιαστική. Μερικές φορές ένιωθα πως διάβαζα κάτι επιτηδευμένο που θα μπορούσε να ειπωθεί πολύ πιο απλά και να περάσει πιο εύστοχα το μήνυμα του. Η γραφή της ήταν γεμάτη μυστήριο και αιωρούμενα quotes, που δεν έλεγαν κάτι σημαντικό και πετούσαν κούφια στον αέρα, ήταν ωραία μεν, ανούσια δε. Η υπόθεση παρ’όλα αυτά είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, αναφέρεται σε μια αίρεση που υπήρξε στην California το ’60, η οποία προσηλύτισε μικρά κορίτσια και έφτασε να κάνει αποτρόπαια πράγματα, το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μυθοπλασία γύρω από ένα από τα μέλη της. Μου θύμισε τη σαπίλα και το σκοτάδι που παρουσιάζει η Gillian Flynn, έδωσε vibes από το βιβλίο «Σκοτεινός Τόπος» (Dark Places), είναι παράξενο σίγουρα στην ατμόσφαιρα του. Αξίζει να το διαβάσετε, αλλά δεν άξιζε το χαμό που έγινε γύρω από το όνομα του.

And Still I Rise. Όπως ξέρετε, δεν διαβάζω πολλή ποίηση, δεν βρίσκω εύκολα κάτι να με τραβάει σε αυτό το είδος, αλλά όταν το εντοπίζω με σπάει σε χίλια κομμάτια. Μάλλον αυτή είναι η δύναμη των ποιημάτων, να λένε κάτι σε τέσσερις στίχους κι εσύ να τα κάνεις quote της ζωής σου, να παίρνεις δύναμη και να νιώθεις λιγότερο μόνη. Τη Maya Angelou την αγάπησα! Η συγκεκριμένη ποιητική συλλογή είναι πολύ μικρή αν θέλετε να τη διαβάσετε, μιλά για τις γυναίκες, για το ρατσισμό προς τους μαύρους και για την ελευθερία, δυστυχώς δεν κυκλοφορεί στα ελληνικά. Αγαπημένο μου ποίημα ήταν το ‘I Rise’:

Did you want to see me broken?
Bowed head and lowered eyes?
Shoulders falling down like teardrops,
Weakened by my soulful cries.

Does my haughtiness offend you?
Don’t you take it awful hard?
‘Cause I laugh like I got gold mines
Diggin’ in my own back yard.

You may shoot me with your words,
You may cut me with your eyes,
You may kill me with your hatefulness,
But still, like air, I’ll rise.

Does my sexiness upset you?
Does it come as a surprise?
That I dance like I’ve got diamonds
At the meeting of my thighs?

Out of the huts of history’s shame
I rise.
Up from a past that’s rooted in pain
I rise
I’m a black ocean, leaping and wide,
Welling and swelling I bear in the tide.

Leaving behind nights of terror and fear
I rise
Into a daybreak that’s wondrously clear
I rise
Bringing the gifts that my ancestors gave,
I am the dream and the hope of the slave.
I rise
I rise
I rise.

Big Little Lies

Καταρχάς θα ξεκινήσω λέγοντας πως η συγκεκριμένη σειρά είχε το πιο λάθος marketing που έχω συναντήσει τον τελευταίο καιρό, πέρα από το trailer που το παρουσιάζει σαν τις ‘Νοικοκυρές σε Απόγνωση’  με πολύ σεξ και έναν φόνο, όποιον ρωτούσα για την υπόθεση αδυνατούσε να μου εξηγήσει  για ποιο λόγο το βλέπει, το μόνο που έπαιρνα ως απάντηση ήταν ‘είναι για παντρεμένες γυναίκες, ναι είναι πάμπλουτες αλλά δεν μας νοιάζει αυτό….’. Ε λοιπόν το Big Little Lies είναι σειράρα για άπειρους λόγους.

Είναι στη καρδιά της μια γυναικεία σειρά,  εξιστορείται από γυναίκες και μιλά για εκείνες. Με την βαθιά, διορατική σημασία που κουβαλά η πρόταση από πάνω. Στα πρώτα κιόλας δέκα λεπτά δημιουργεί χαρακτήρες πολυδιάστατους που δεν αντιπροσωπεύουν ένα κλισέ στερεότυπο (π.χ. η single mom, η control freak mom, η working mom) αλλά είναι άνθρωποι με τη προσωπικότητα τους, τα λάθη τους και την ηθική τους. Όλη η υπόθεση ξεκινά με τη πρώτη μέρα του σχολείου των παιδιών τους, μια χαρακτηριστική μέρα, μια συγκεκριμένη εμπειρία που βιώνουν διαφορετικά αλλά και ίδια οι περισσότερες μανάδες. Και από εκεί ξετυλίγεται ένα νήμα κόντρας μεταξύ τους, με τις προκαταλήψεις τους και την προσπάθεια τους η καθεμία να εντυπωσιάσει την άλλη.

Γέλασα πολύ που έβλεπα τα προβλήματα να μένουν στους ενήλικες και να μην περνάνε στα παιδιά που είχαν αθώα ευχάριστες σχέσεις μεταξύ τους. Η σειρά καταπιάστηκε με το γάμο, το τι σημαίνει να είσαι παντρεμένη και το πως λειτουργεί αυτός ο θεσμός για τη κάθε ηρωίδα, μίλησε για τους άντρες τους, το διαζύγιο, το πως βιώνεται το να μεγαλώνεις παιδιά μόνη σου. Εντρύφησε με μεγάλη ακρίβεια στο θέμα της ενδοοικογενειακής βίας, το εξήγησε και στο τέλος του το λύτρωσε. Μίλησε για το bullying και έδωσε μεγάλη βάση στο γεγονός ότι ο χαρακτήρας του παιδιού εξαρτάται από το τρόπο που μεγαλώνει και όχι από το DNA που κουβαλά (κάτι που πιστεύω κι εγώ εγκάρδια). Τέλος άγγιξε σύντομα τη σχέση μαμάς και κόρης, την περίπλοκη και αρκετές φορές ανυπόφορη αυτή σχέση. Η σειρά αναπτύχθηκε ειλικρινέστατα χωρίς υπερβολές και καρικατούρες. Μπορεί να περιτυλιγόταν από πλούτο και από καθηλωτικά πορτρέτα σπιτιών κυριολεκτικά πάνω στη θάλασσα, αλλά… δεν σε ένοιαζε αυτό.

Προσωπικά τα από πάνω θα ήταν αρκετά να με κρατήσουν, αλλά βοήθησε ακόμη περισσότερο το μυστήριο του φόνου που ελλόχευε από πίσω. Και σε αυτό το σημείο όποιος δεν έχει δει τη σειρά πρέπει να σταματήσει να διαβάζει, ακολουθούν spoils.

Είχα καταλάβει ότι ο άντρας της Celeste (Nicole Kidman) ήταν ο ίδιος άνθρωπος που βίασε την Jane (Shailene Woodley) από το τρίτο επεισόδιο της σειράς και είχα υποψιαστεί ότι τον σκοτώνουν οι ηρωίδες μας. Αυτό που δεν περίμενα ήταν να βρίσκεται εκεί η Renata και αυτό που με εξέπληξε ήταν η ολέθρια ανάμειξη της Bonnie (Zoë Kravitz). Το βρήκα τέλειο. Στο ομώνυμο βιβλίο η Bonnie παραδέχεται ότι ήταν θύμα κακοποίησης, στη σειρά η μόνη αναφορά που μας χαρίζεται είναι η φράση της «everyone’s got baggage» υπονοώντας το σκοτεινό παρελθόν της. Έφτασε αυτή η ειρηνική παρουσία να σκοτώσει για να συνειδητοποιήσουμε τι κακό προκαλούσε αυτός ο άνδρας. Τα τελευταία πέντε λεπτέ είναι χρυσός, βλέπουμε τις ηρωίδες μας να ξεχνάνε κάθε διαφορά και «μίσος» και να ενώνονται ενάντια στον κοινό εχθρό, να βοηθά και να καλύπτει η μία την άλλη. Να συνειδητοποιούν ότι ο κόσμος είναι πιο ασφαλής για τα παιδιά τους όταν λείπει από αυτόν ο συγκεκριμένος άντρας. Μου θύμισε ένα quote που είχα διαβάσει για το πόσο απαίσιος είναι ο κόσμος για τις γυναίκες και ότι το μόνο που τον ανακουφίζει μερικές φορές είναι οι δεσμοί αδελφότητας που έχουν μεταξύ τους. Αυτή η ιστορία το απέδειξε. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ πιο ταιριαστό τέλος.

Είναι μια σειρά εφτά επεισοδίων με μεγάλα ονόματα σε πρωταγωνιστικούς ρόλους κι ένα υπέροχο soundtrack. Να το δείτε και να μην σας αποθαρρύνει το marketing γύρω της. Δεν είναι σαπουνόπερα και δεν λέει τα αυτονόητα.

Πως να μη μεγαλώσεις ένα κορίτσι

Asking for it

Μία κοπέλα που δεν συμπαθείς, τέσσερα αγόρια που δεν είχαν κάνει ποτέ τίποτα «ανάρμοστο» κι ένα βράδυ που κανείς δεν θυμάται τι συνέβη. Την επόμενη μέρα οι φωτογραφίες ανεβαίνουν στο facebook, όλοι μαθαίνουν για το πάρτι και η αστυνομία έρχεται στο σχολείο. Είναι μια ιστορία για το πως μία μικρή κοινότητα της Ιρλανδίας (αντιπροσώπευση της σύγχρονης κοινωνίας που ζούμε) αντιμετωπίζει έναν βιασμό. Η’ και όχι ακριβώς, καθώς δυσκολεύεται να το ορίσει, βλέπεις τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο όταν έχεις να κάνεις με αυτές τις υποθέσεις. Η O’Neill επίτηδες δεν σκιαγράφησε το απόλυτο θύμα που αρπάζεται με τη βία, ρεαλιστικά η πλειοψηφία των κοριτσιών που πέφτουν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης γνωρίζουν τον βιαστή τους, ίσως πηγαίνουν σε εκείνον με τη θέληση τους. Η πρωταγωνίστρια εδώ επέλεξε να πιει και να πάρει τα χάπια που της έδωσαν, τα αγόρια ήταν και αυτά μεθυσμένα σε βαθμό αηδίας, κανείς δεν είπε ναι, αλλά κανείς δεν είπε και όχι. Είναι ένα βιβλίο όχι για το βιασμό (αν και όταν διαβάζεις τις περιγραφές των φωτογραφιών το στομάχι σου γίνεται κόμπος και ότι κακό φαντάζεσαι δεν φτάνει τη πραγματικότητα), αλλά για το rape culture, όχι τη πράξη καθεαυτή αλλά για το πως επηρεάζει τους ανθρώπους, τους γονείς, τα παιδιά, τους θύτες και το θύμα, το πως το αντιμετωπίζουν τα media και το νομικό σύστημα. Είναι σκληρό, αλλά όχι γραφικό. Συνειδητοποιείς ότι λυπάσαι όλους όσους εμπλέκονται και καταλαβαίνεις πως η κοπέλα χάνεται όλο και πιο βαθιά στην άγνοια και τη προκατάληψη των ενηλίκων που την περιβάλουν. Η κοινότητα αντιδρά ακριβώς έτσι όπως θα αντιδρούσε και η δική μας, «ας μην έμπαινε στο δωμάτιο μαζί τους», «είναι κρίμα να καταστραφεί η ζωή τους από ένα μεθυσμένο εφηβικό λάθος», «αυτό δεν θα συνέβαινε σε ένα καλό κορίτσι». Το τέλος του δεν θα σε δικαιώσει και ευτυχώς που δεν το κάνει γιατί πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι για να αλλάξει κάτι, πρέπει να αναγνωριστεί πρώτα. Ήταν ένα καταπληκτικό βιβλίο, σκοτεινό, σωστό, ρεαλιστικό.

*Η Louise O’Neill έδωσε μια φοβερά ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο Independent αν θέλετε να διαβάσετε. Μιλά  για τις δικές της εμπειρίες με το θέμα, για την ανορεξία που αντιμετωπίζει καθημερινά από την εφηβεία της και για το φεμινιστικό κύμα στις μέρες του ίντερνετ.

The Truth about Alice

Το bullying που υφίσταται μια κοπέλα όταν εξαπλώνονται φήμες για το τι έκανε με δύο αγόρια. Όλα όσα μαθαίνεις σου δίνονται από τέσσερις διαφορετικές οπτικές γωνίες, από τέσσερα διαφορετικά πρόσωπα μέχρι που στο τελευταίο κεφάλαιο έρχεται η σειρά της Alice να μιλήσει. Είναι αρκετά εύστοχο στο πως εξελίσσει τους χαρακτήρες, δίνοντας σου τα προβλήματα του καθενός εξηγώντας γιατί επέλεξαν να βγάλουν αυτές τις φήμες, αναλύοντας με αυτό το τρόπο όλα όσα στοιχειώνουν τους έφηβους, το slut shaming, το body shaming, τις διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις, το να είσαι popular ή όχι και το τι αντίκτυπο έχει αυτό πάνω σου. Ωστόσο οι ήρωες φαίνονταν δραματικά μονοδιάστατοι και τα στερεότυπα: the mean girl, the nerd, the jock ήταν χιλιοειπωμένα. Νομίζω ότι στόχευε σε μικρότερο ηλικιακό κοινό, ίσως 13 – 15, βρήκα εγκληματικά εύκολο το τέλος του και αρκετά preachy το μήνυμα του. Δεν έφτανε το σκοτάδι του Asking for it, παρ’όλα αυτά ήταν σημαντικό ανάγνωσμα για το θέμα που συζητώ σήμερα.

 

Wintergirls

Καταρχάς, όταν ξεκίνησα να το διαβάζω θυμήθηκα πόσο όμορφα γράφουν κάποιοι άνθρωποι, ειδικά η Laurie Halse Anderson. Εξιστόρησε τη ζωή της Lia, μιας κοπέλας που πάσχει από νευρική ανορεξία κι εσύ ένιωθες ότι ήσουν στο μυαλό της, μέτραγες τις θερμίδες μαζί της, ανέβαινες στη ζυγαριά και αηδίαζες με τον εαυτό της όταν γευόταν φαγητό. Κάποιες στιγμές ήταν μονότονο, γιατί φαντάζομαι το να έχεις μόνο το φαγητό στο μυαλό σου είναι μονότονο, αλλά έλκυε η προσεγμένη και λεπτομερής γραφή της. Είναι μια ιστορία για μία ασθένεια, λίγο διαφορετική από τις άλλες αλλά και όμοια σε πολλά σημεία, φαίνεται να εμφανίζεται κυρίως σε κορίτσια και περισσότερο σε έφηβες. Γιατί άραγε; Μου θύμισε το God Help the Girl κι ένα επεισόδιο από το Skam, να το διαβάσετε αν σας έχει προβληματίσει ποτέ το θέμα.

 

 

 

*To illustration είναι από το βιβλίο Take It as a Compliment

May Book Haul

And Still I Rise, μια ποιητική συλλογή των 100 σελίδων από την Αφροαμερικανίδα Maya Angelou. Αφού διάβασα την Toni Morrison και την Alice Walker, σκέφτηκα να πιάσω στα χέρια μου και την βραβευμένη ποιήτρια που μιλά για το ρατσισμό, τους σκλάβους, το φεμινισμό και το τι σημαίνει να είσαι μαύρη γυναίκα στην Αμερική. Πολύ όμορφη συλλογή, αγαπημένο μου ποίημα ήταν το ‘I Rise‘.

I Know Why the Caged Birds Sing, η αυτοβιογραφία της προαναφερθείσας γυναίκας, ο Νότος της Αμερικής το ’30, οι λευκοί και οι μαύροι.

Frankenstein, ένα κλασσικό έργο που βρήκα από τις εκδόσεις Arcturus σε πολύ καλή τιμή και πανέμορφο εξώφυλλο. Γενικά με τις εκδόσεις των κλασσικών έχω ένα θέμα, ιδιαίτερα αν είναι πολύ μικρά τα γράμματα και άσχημα τα εξώφυλλα. Η συγκεκριμένη εκδοτική όμως έχει μία απίστευτη καινούρια σειρά κλασσικών που σε κάνει να θες να τα καταβροχθίσεις.

The Handmaid’s Tale, θέλω να το διαβάσω πριν δω τη σειρά που όλοι εξυμνούν. Είναι Margaret Atwood, είναι dystopian, είναι feminism, είναι όλα όσα αγαπώ.

Asking for It, το βιβλίο που με έκανε να γράψω το post «Πως να μη μεγαλώσεις ένα κορίτσι», το οποίο θα δείτε μόλις ολοκληρώσω και το Wintergirls (είμαι πολύ περήφανη για το συγκεκριμένο). Έχει να κάνει με το rape culture, είναι σκληρό, σκοτεινό και ρεαλιστικό. Διαβάζεται με πολύ ενδιαφέρον και κατανόηση, αν όχι θυμό.