Πως να μη μεγαλώσεις ένα κορίτσι

Asking for it

Μία κοπέλα που δεν συμπαθείς, τέσσερα αγόρια που δεν είχαν κάνει ποτέ τίποτα «ανάρμοστο» κι ένα βράδυ που κανείς δεν θυμάται τι συνέβη. Την επόμενη μέρα οι φωτογραφίες ανεβαίνουν στο facebook, όλοι μαθαίνουν για το πάρτι και η αστυνομία έρχεται στο σχολείο. Είναι μια ιστορία για το πως μία μικρή κοινότητα της Ιρλανδίας (αντιπροσώπευση της σύγχρονης κοινωνίας που ζούμε) αντιμετωπίζει έναν βιασμό. Η’ και όχι ακριβώς, καθώς δυσκολεύεται να το ορίσει, βλέπεις τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο όταν έχεις να κάνεις με αυτές τις υποθέσεις. Η O’Neill επίτηδες δεν σκιαγράφησε το απόλυτο θύμα που αρπάζεται με τη βία, ρεαλιστικά η πλειοψηφία των κοριτσιών που πέφτουν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης γνωρίζουν τον βιαστή τους, ίσως πηγαίνουν σε εκείνον με τη θέληση τους. Η πρωταγωνίστρια εδώ επέλεξε να πιει και να πάρει τα χάπια που της έδωσαν, τα αγόρια ήταν και αυτά μεθυσμένα σε βαθμό αηδίας, κανείς δεν είπε ναι, αλλά κανείς δεν είπε και όχι. Είναι ένα βιβλίο όχι για το βιασμό (αν και όταν διαβάζεις τις περιγραφές των φωτογραφιών το στομάχι σου γίνεται κόμπος και ότι κακό φαντάζεσαι δεν φτάνει τη πραγματικότητα), αλλά για το rape culture, όχι τη πράξη καθεαυτή αλλά για το πως επηρεάζει τους ανθρώπους, τους γονείς, τα παιδιά, τους θύτες και το θύμα, το πως το αντιμετωπίζουν τα media και το νομικό σύστημα. Είναι σκληρό, αλλά όχι γραφικό. Συνειδητοποιείς ότι λυπάσαι όλους όσους εμπλέκονται και καταλαβαίνεις πως η κοπέλα χάνεται όλο και πιο βαθιά στην άγνοια και τη προκατάληψη των ενηλίκων που την περιβάλουν. Η κοινότητα αντιδρά ακριβώς έτσι όπως θα αντιδρούσε και η δική μας, «ας μην έμπαινε στο δωμάτιο μαζί τους», «είναι κρίμα να καταστραφεί η ζωή τους από ένα μεθυσμένο εφηβικό λάθος», «αυτό δεν θα συνέβαινε σε ένα καλό κορίτσι». Το τέλος του δεν θα σε δικαιώσει και ευτυχώς που δεν το κάνει γιατί πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι για να αλλάξει κάτι, πρέπει να αναγνωριστεί πρώτα. Ήταν ένα καταπληκτικό βιβλίο, σκοτεινό, σωστό, ρεαλιστικό.

*Η Louise O’Neill έδωσε μια φοβερά ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο Independent αν θέλετε να διαβάσετε. Μιλά  για τις δικές της εμπειρίες με το θέμα, για την ανορεξία που αντιμετωπίζει καθημερινά από την εφηβεία της και για το φεμινιστικό κύμα στις μέρες του ίντερνετ.

The Truth about Alice

Το bullying που υφίσταται μια κοπέλα όταν εξαπλώνονται φήμες για το τι έκανε με δύο αγόρια. Όλα όσα μαθαίνεις σου δίνονται από τέσσερις διαφορετικές οπτικές γωνίες, από τέσσερα διαφορετικά πρόσωπα μέχρι που στο τελευταίο κεφάλαιο έρχεται η σειρά της Alice να μιλήσει. Είναι αρκετά εύστοχο στο πως εξελίσσει τους χαρακτήρες, δίνοντας σου τα προβλήματα του καθενός εξηγώντας γιατί επέλεξαν να βγάλουν αυτές τις φήμες, αναλύοντας με αυτό το τρόπο όλα όσα στοιχειώνουν τους έφηβους, το slut shaming, το body shaming, τις διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις, το να είσαι popular ή όχι και το τι αντίκτυπο έχει αυτό πάνω σου. Ωστόσο οι ήρωες φαίνονταν δραματικά μονοδιάστατοι και τα στερεότυπα: the mean girl, the nerd, the jock ήταν χιλιοειπωμένα. Νομίζω ότι στόχευε σε μικρότερο ηλικιακό κοινό, ίσως 13 – 15, βρήκα εγκληματικά εύκολο το τέλος του και αρκετά preachy το μήνυμα του. Δεν έφτανε το σκοτάδι του Asking for it, παρ’όλα αυτά ήταν σημαντικό ανάγνωσμα για το θέμα που συζητώ σήμερα.

 

Wintergirls

Καταρχάς, όταν ξεκίνησα να το διαβάζω θυμήθηκα πόσο όμορφα γράφουν κάποιοι άνθρωποι, ειδικά η Laurie Halse Anderson. Εξιστόρησε τη ζωή της Lia, μιας κοπέλας που πάσχει από νευρική ανορεξία κι εσύ ένιωθες ότι ήσουν στο μυαλό της, μέτραγες τις θερμίδες μαζί της, ανέβαινες στη ζυγαριά και αηδίαζες με τον εαυτό της όταν γευόταν φαγητό. Κάποιες στιγμές ήταν μονότονο, γιατί φαντάζομαι το να έχεις μόνο το φαγητό στο μυαλό σου είναι μονότονο, αλλά έλκυε η προσεγμένη και λεπτομερής γραφή της. Είναι μια ιστορία για μία ασθένεια, λίγο διαφορετική από τις άλλες αλλά και όμοια σε πολλά σημεία, φαίνεται να εμφανίζεται κυρίως σε κορίτσια και περισσότερο σε έφηβες. Γιατί άραγε; Μου θύμισε το God Help the Girl κι ένα επεισόδιο από το Skam, να το διαβάσετε αν σας έχει προβληματίσει ποτέ το θέμα.

 

 

 

*To illustration είναι από το βιβλίο Take It as a Compliment

Advertisements

8 thoughts on “Πως να μη μεγαλώσεις ένα κορίτσι

  1. Εξαιρετικό post και μετα απο αυτο θελω να τα διαβασω και τα τρια το συντομότερο δυνατό

      1. Μακαρι…. αλλα δεν υπήρχε περίπτωση καν να του έδιναν σημασία…. εδω πας στο καθηγητή που σου κάνει Αγγλικά και λες οτι διαβάζεις βιβλία στα Αγγλικά και σε κοιτάει με ένα βλέμμα αμφισβήτησης και δυσπιστίας…

  2. Θα τα αναζητήσω όλα τα βιβλία γιατί με τέτοια θέματα αξίζει να καταπιανόμαστε, όσο κι αν μας δυσκολεύουν μερικές φορές! Θα συμφωνήσω μαζί σου στο ότι έπρεπε να τα δίνουν στο σχολείο, αλλά ποιος θα το κάνει αυτό… Κι αν το κάνει κάποιος, πόσοι σύλλογοι γονέων θα κάνουν φασαρία; Χρειαζόμαστε αλλαγή νοοτροπίας επειγόντως! Μπράβο για τα θέματα με τα οποία καταπιάνεσαι! :*

    1. Εγώ πάντως στις μαθήτριες μου δίνω κ βιβλία κ ταινίες να βλέπουν (σε αυτές που είναι λύκειο), εννοείται το 13 Reasons Why, εντάξει προς το παρόν δεν με έχει κυνηγήσει κανείς:p Αν θέλουν οι καθηγητές μπορούν, το θέμα είναι να ασχοληθούν. Να τα διαβάσεις, ειδικά το πρώτο στο συνιστώ με τα μάτια κλειστά, έχει γράψει ακόμη ένα η συγγραφέας, το Only Ever Yours, φάση dystopian feminist, θέλω πολύ να το διαβάσω κ αυτό!

      1. Θα ξεκινήσω να διαβάζω στα αγγλικά, γιατί τα περισσότερα βιβλία δεν έχουν μεταφραστεί και κακώς κατά τη γνώμη μου, οπότε θα τα βρω όλα αυτά που προτείνεις! 😘

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s