Summer Reads I

Αυτοί που Φεύγουν και Αυτοί που Μένουν, το τρίτο βιβλίο της ιστορίας της Ferrante. Πολύ διαφορετικό από όλες τις απόψεις, οι ηρωίδες πια δεν έχουν καμία επαφή μεταξύ τους και τα κεφάλαια αντί να συνδυάζονται από τις φωνές τους, είναι ξεκομμένα και απόμακρα. Ωστόσο ακόμη επηρεάζει η μία την άλλη, στις αποφάσεις και στο κουράγιο που κουβαλούν. Κάπου διάβασα ότι είναι υπερβολικό η Έλενα να «ορίζει» τη ζωή της βάσει αυτού που θα έλεγε ή θα έκρινε η Λίλα, αλλά προσωπικά το καταλαβαίνω απόλυτα. Δεν ξέρω αν σας έχει τύχει να έχετε μία φίλη την οποία ακούτε σαν μικρή φωνούλα στο πίσω μέρος του εγκεφάλου σας να ψιθυρίζει κάθε φορά που νομίζετε ότι κάτι κάνετε λάθος ή πράττετε κάτι συμβατικό, λιγότερο από αυτό που περίμενε από εσάς. Εγώ είμαι τυχερή/άτυχη να έχω μία αντίστοιχη φιλία, τυχερή γιατί η συγκεκριμένη κοπέλα δεν συμβιβάζεται ποτέ, άτυχη επειδή μερικές φορές θες απλά να πετύχει αυτό που επιλέγεις χωρίς να σκέφτεσαι όλους τους τρόπους που μπορεί να στραβώσει. Το τρίτο βιβλίο λοιπόν έκρυβε τεράστιες αλλαγές, πολύ κριτική στην εποχή του -την ιταλική επανάσταση στα πανεπιστήμια, το κομμουνισμό και το φασισμό, το ξεκίνημα του φεμινισμού- γενικότερα όλα τα άκρα που εμφανίζονταν σε μία συντηρητική ως τότε κοινωνία. Πολύ ενδιαφέρον το backround, σε μία εξιστόρηση που επικεντρώθηκε σε δύο πλευρές: τη γυναίκα ως «νοικοκυρά» και τη γυναίκα ως πετυχημένη επαγγελματία. Πάλι στα δύο άκρα. Το έχω ξαναπεί πως η Λίλα είναι η αγαπημένη μου χαρακτήρας σε αυτό το μυθιστόρημα, ίσως και η αγαπημένη μου γενικότερα στα βιβλία που έχω διαβάσει το τελευταίο καιρό, δεν μένει στη θεωρία αλλά στη πράξη, δεν καταπιάνεται με ιδανικά, αλλά τα ενσωματώνει στη ψυχή της, στη ζωή της. Είναι κάτι που θαυμάζω στους ανθρώπους: αυθεντική. Με έχει κάνει πολλές φορές να αναρωτιέμαι αν εγώ ενσωματώνω τα ιδανικά μου ή απλά τα κηρρύτω. Πάρα πολύ όμορφο το τρίτο βιβλίο εν τέλει, καλύτερο από τα δύο προηγούμενα, ανυπομονώ να διαβάσω το τελευταίο! (Μέεεεχρι να μεταφραστεί.)

Κορίτσια της Emma Cline. Είχα ακούσει πολλά γι’αυτό το βιβλίο: ότι πουλήθηκαν τα δικαιώματα του για 1 εκατομμύριο δολάρια, ότι η Emma είναι η νέα φωνή της σύγχρονης αμερικάνικης λογοτεχνίας(!), ότι μιλά για τη γυναικεία ψυχολογία καλύτερα από όλους -άρχισα να το διαβάζω λοιπόν και ξεκαθαρίστηκε όλος αυτός ο μύθος γύρω από το όνομα του. Η αλήθεια είναι ότι η φωνή της Emma Cline είναι ιδιαίτερη, δεν μοιάζει με τίποτα άλλο που έχω διαβάζει, δεν είναι εύκολη και σε κάνει να σκέφτεσαι τη κάθε πρόταση της, ωστόσο δεν είναι ουσιαστική. Μερικές φορές ένιωθα πως διάβαζα κάτι επιτηδευμένο που θα μπορούσε να ειπωθεί πολύ πιο απλά και να περάσει πιο εύστοχα το μήνυμα του. Η γραφή της ήταν γεμάτη μυστήριο και αιωρούμενα quotes, που δεν έλεγαν κάτι σημαντικό και πετούσαν κούφια στον αέρα, ήταν ωραία μεν, ανούσια δε. Η υπόθεση παρ’όλα αυτά είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, αναφέρεται σε μια αίρεση που υπήρξε στην California το ’60, η οποία προσηλύτισε μικρά κορίτσια και έφτασε να κάνει αποτρόπαια πράγματα, το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μυθοπλασία γύρω από ένα από τα μέλη της. Μου θύμισε τη σαπίλα και το σκοτάδι που παρουσιάζει η Gillian Flynn, έδωσε vibes από το βιβλίο «Σκοτεινός Τόπος» (Dark Places), είναι παράξενο σίγουρα στην ατμόσφαιρα του. Αξίζει να το διαβάσετε, αλλά δεν άξιζε το χαμό που έγινε γύρω από το όνομα του.

And Still I Rise. Όπως ξέρετε, δεν διαβάζω πολλή ποίηση, δεν βρίσκω εύκολα κάτι να με τραβάει σε αυτό το είδος, αλλά όταν το εντοπίζω με σπάει σε χίλια κομμάτια. Μάλλον αυτή είναι η δύναμη των ποιημάτων, να λένε κάτι σε τέσσερις στίχους κι εσύ να τα κάνεις quote της ζωής σου, να παίρνεις δύναμη και να νιώθεις λιγότερο μόνη. Τη Maya Angelou την αγάπησα! Η συγκεκριμένη ποιητική συλλογή είναι πολύ μικρή αν θέλετε να τη διαβάσετε, μιλά για τις γυναίκες, για το ρατσισμό προς τους μαύρους και για την ελευθερία, δυστυχώς δεν κυκλοφορεί στα ελληνικά. Αγαπημένο μου ποίημα ήταν το ‘I Rise’:

Did you want to see me broken?
Bowed head and lowered eyes?
Shoulders falling down like teardrops,
Weakened by my soulful cries.

Does my haughtiness offend you?
Don’t you take it awful hard?
‘Cause I laugh like I got gold mines
Diggin’ in my own back yard.

You may shoot me with your words,
You may cut me with your eyes,
You may kill me with your hatefulness,
But still, like air, I’ll rise.

Does my sexiness upset you?
Does it come as a surprise?
That I dance like I’ve got diamonds
At the meeting of my thighs?

Out of the huts of history’s shame
I rise.
Up from a past that’s rooted in pain
I rise
I’m a black ocean, leaping and wide,
Welling and swelling I bear in the tide.

Leaving behind nights of terror and fear
I rise
Into a daybreak that’s wondrously clear
I rise
Bringing the gifts that my ancestors gave,
I am the dream and the hope of the slave.
I rise
I rise
I rise.

Advertisements

One thought on “Summer Reads I

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s