Θα σου προτείνω βιβλία που δεν ξέρεις, με μία πρόταση.

Continue reading «Θα σου προτείνω βιβλία που δεν ξέρεις, με μία πρόταση.»

Advertisements

To ultimate wishlist μου αυτή τη στιγμή

Αυτές τις μέρες έχω προσθέσει στην to-read λίστα μου, μερικά υπέροχα βιβλία που μέχρι κι εγώ απορώ που τα βρήκα. Θέλω να τα πάρω όλα, τα εξώφυλλα είναι works of art και οι υποθέσεις ακούγονται πολύ ενδιαφέρουσες και ακριβώς το ύφος των ιστοριών που μου αρέσει να μαθαίνω. Continue reading «To ultimate wishlist μου αυτή τη στιγμή»

Τι είδα τον Ιούνιο/Ιούλιο

Ξεκινάμε:

Skam Finale. Ένα τελείως διαφορετικό επεισόδιο μιας και ξέφυγε από το point of view του κύριου ήρωα και μας έδωσε πολλά μικρά snipets από όλους τους χαρακτήρες που έχουμε δει στη σειρά τα τελευταία τρία χρόνια. Ήταν έξυπνο και πιστό σε αυτό που αντιπροσωπεύει το Skam, την απλότητα και την αλήθεια. Τα τελευταία λεπτά που μίλησε ο Jonas μου θύμισαν το πως ξεκίνησε η σειρά, έδεσε πολύ ωραία και απέδειξε ότι βασιζόταν σε μία ιδεολογία που έκανε τον κόσμο λίγο καλύτερο.

American Gods. Οχτώ επεισόδια που εδραιώνουν τη βάση της ιστορίας του Neil Gaiman. Βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του και ξετυλίγει μια υπόθεση φαντασίας με τρελή σκηνοθεσία, χαρισματικούς ηθοποιούς και πολύ χιούμορ, μακάβριο, αλλά αστείο. Δεν το βαριέσαι στιγμή, το έχουν δημιουργήσει δύο τελείως διαφορετικοί -στιλιστικά- άνθρωποι και αυτό απεικονίζεται στο σενάριο και στη σκηνοθεσία που πατάει ανάμεσα σε αυτοτελή επεισόδια και σε άλλα επικά συνεχόμενα. Νομίζω πως δεν θα αρέσει σε όλους, αλλά αυτό είναι κομμάτι της γοητείας του.

Taboo. Σκοτεινό, βίαιο, αργό. Μία σειρά εποχής με πρωταγωνιστή τον Tom Hardy, στην οποία κρατά όλη την υπόθεση και την ατμόσφαιρα μόνος του. Απίστευτος.

Trapped. Ισλανδική αστυνομική σειρά δέκα επεισοδίων με τοπία που σε καθηλώνουν. Αρκετά αργή για τα γούστα μου, αλλά πολύ ενδιαφέρουσα ως προς το cultural backround της, με μία συνεχόμενη υπόθεση που μπλέκει σε πολλές μικρές στη πορεία. Διαδραματίζεται σε ένα μικρό χωριό -αποκλεισμένο από το χιόνι, μέσα στο οποίο κυκλοφορεί ένας δολοφόνος.

Big Little Lies. Ένα βράδυ του Ιουνίου έτυχε να πρέπει να το περάσω στο νοσοκομείο και γενικότερα επειδή κοιμάμαι πολύ δύσκολα, είχα προετοιμαστεί φέρνοντας μαζί μου το laptop. Τυχαία, είπα να αρχίσω το Big Little Lies… το ίδιο βράδυ λοιπόν είδα και τα οχτώ επεισόδια του, μου κράτησε παρέα και με έκανε να νιώθω ζεστασιά κάθε φορά που το σκέφτομαι. Θα μπορούσα να είχα βαρεθεί ή να είχα εκνευριστεί, αλλά όχι. Ήταν η καλύτερη σειρά που είδα φέτος, διακριτική, απόλυτα γυναικεία, όμορφη και τόσο αληθινή. Το finale του είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχω δει στη τηλεόραση.

Peaky Blinders. Απίστευτα καλοφτιαγμένη σειρά εποχής με πρωταγωνιστή τον Cillian Murphy που κάνει εξαιρετική δουλειά στο να σου κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον καθ’όλη τη διάρκεια της. Λίγα και μεγάλα επεισόδια, στα οποία δεν σταματούν να συμβαίνουν πράγματα που προσπαθείς να προλάβεις κάθε φορά. (Fun plus τα guest του Tom Hardy ❤ )

Younger. Πριν λίγες μέρες ξεκίνησε η αγαπημένη μου ανάλαφρη, φρέσκια, απόλυτα διασκεδαστική και πλέον ταυτόσημη με το καλοκαίρι- σειρά. Τo Younger συνεχίζει να είναι cute όσο δεν πάει.

Pretty Little Liars. Ίσως δεν έχει υπάρξει χειρότερο τέλος στην ιστορία της τηλεόρασης. Εντάξει, υπερβάλω, αλλά μιλάμε πολύ χάλια.

Queen Sugar. Μια ιδιαίτερη σειρά που ανέπτυξε η Ava DuVernay για το κανάλι της Oprah με σκηνοθέτες και σεναριογράφους αποκλειστικά γυναίκες, και ως επί των πλείστων Αφροαμερικανίδες. Η σειρά πραγματεύεται τη ζωή μιας οικογένειας, αφού πεθαίνει ο πατέρας τους και τους αφήνει ένα μεγάλο κομμάτι γης να καλλιεργήσουν. Είναι ασυνήθιστα σκηνοθετημένη για τα δεδομένα της τηλεόρασης, θα μπορούσα να τη φανταστώ σαν indie φιλμάκι στο Sundance, αλλά αυτή η καινοτομία του λειτουργεί. Μην περιμένεις cliffhangers ή τρελά twists υπόθεσης, ούτε guests από μεγάλα ονόματα, περίμενε κάτι πιο προσγειωμένο και ρεαλιστικό.

Underground. Μία σειρά θρίλερ για τους σκλάβους της Αμερικής το 1850. Γρήγορο, έντονο, επίπονο, πέφτει στις παγίδες του είδους, αλλά κρατά πολύ καλά το κεφάλι ψηλά. (Περισσότερα εδώ.)

UNDERGROUND

Μια σειρά για τους σκλάβους της Αμερικής λίγο πριν τον Εμφύλιο του 1860, αλλά όχι έτσι όπως θα την φανταζόσουν. Ξεκινά με το Black Skinhead του Kanye West και ένα ασταμάτητο κυνηγητό και συνειδητοποιείς ότι βλέπεις ένα θρίλερ, αποδεσμευμένο από το δράμα του θύματος και των τραγικών συνθηκών, ένα θρίλερ γεμάτο ανατροπές μέχρι και τη τελευταία του πνοή. Continue reading «UNDERGROUND»

On a gathering storm comes a tall handsome man in a dusty black coat with a red right hand

Αυτές τις μέρες παρακολούθησα δύο Βρετανικές, σκοτεινές, βίαιες σειρές εποχής που με έκαναν να κολλήσω στην οθόνη μου. Με σειρά λατρείας:

Peaky Blinders

Η ιστορία ανέλιξης μιας οικογένειας που από συμμορία γειτονιάς στο Birmingham κατέληξαν να γίνουν οι πιο τρομακτικοί gangsters του Λονδίνου την δεκαετία του ’20. Το όνομα τους το πήραν από τους ιστορικούς Peaky Blinders -πραγματικά πρόσωπα- που λέγεται ότι είχαν στα καπέλα τους κρυμμένα ξυραφάκια και με αυτά έκοβαν τους εχθρούς τους. Πρωταγωνιστεί ο Cillian Murphy που κρατά το φακό πάνω του χωρίς καμία δυσκολία και η Helen McCrory, ο καλύτερος (ίσως και μοναδικός) γυναικείος ρόλος της σειράς. Βλέπουμε την Αγγλία λίγο μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τη βιομηχανική επανάσταση, την IRA, τη Κομμουνιστική επέκταση και όλα τα πολιτικά δρώμενα που σημάδεψαν αυτή τη περίοδο μέσα από εκκεντρικούς χαρακτήρες, συνωμοσίες και μάχες συμμοριών. Τη σειρά έφτιαξε το BBC, αποτελείται από τρεις σεζόν ως τώρα, με μόλις έξι επεισόδια η κάθε μία. Είναι σκοτεινό, γρήγορο, καλοφτιαγμένο, πιστό στην εποχή του και στο χαρακτήρα του, έχει το βρετανικό του χιούμορ αλλά στη τελική το βλέπεις γιατί σε κάνει να λατρεύεις την οικογένεια των Blinders και ας ξέρεις ότι -στην καλύτερη- είναι δολοφόνοι.

Taboo

Η πολυσυζητημένη σειρά του Tom Hardy και του πατέρα του που δημιούργησαν με τον Steven Knight, δημιουργό του Peaky Blinders από πάνω. Διαδραματίζεται στο Λονδίνο του 1800 με κύριο ήρωα τον Delaney, ο οποίος προσπαθεί να φτιάξει μια αυτοκρατορία από πλοία πολεμώντας την άρχουσα τάξη της Αγγλίας. Η συγκεκριμένη σειρά είναι αρκετά περίεργη… κρύβει πολύ σκοτάδι, μυστικισμό και βία. Βία που προσωπικά δεν άντεχα να βλέπω αν και γενικότερα δεν έχω πρόβλημα με τέτοιες σκηνές, νομίζω ότι η συγκεκριμένη πήγε ένα βήμα παραπέρα στα βασανιστήρια της. Παραγωγής BBC και αυτό, με οχτώ επεισόδια και δύο σεζόν στο τσεπάκι της για το μέλλον, χτίζει μια δυσοίωνη ατμόσφαιρα και ένα από τα καλύτερα finales που έχω δει σε σειρά. Είναι αρκετά αργή, αλλά αυτό που τη σώζει και την καθιστά λαμπρή είναι η υποκριτική του Tom Hardy, ενσαρκώνει όλα όσα είναι η υπόθεση μόνος του.

*O τίτλος του post είναι από το intro των Peaky Blinders, τραγούδι του Nick Cave «Red Right Hand». Οι εικόνες οδηγούν στα trailers.  

How can we go back to somewhere we’ve never been?

Διάβαζα τα reviews για το μυθιστόρημα της Gyasi Yaa και στάθηκα στις λέξεις «φιλόδοξο» και «μελλοντικά κλασσικό», δεν το βρήκα δίκαιο. Το βιβλίο δεν προσπάθησε να κάνει κάτι μεγαλειώδες ή λαμπρό, αντιθέτως ήταν φοβερά προσγειωμένο και ανθρώπινο, μίλησε για κάτι που για χρόνια φωνάζουν οι μαύρες φωνές της Αμερικής. Μίλησε για την ιστορία όλων τους.

Είναι σίγουρα ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ, ακολουθεί τις ζωές δύο αδερφών που είχαν τελείως διαφορετική μοίρα, η μία έμεινε στην Αφρική και έζησε εκεί με τους δουλεμπόρους ενώ η άλλη πουλήθηκε σκλάβα στις φυτείες του Νότου της Αμερικής. Συνεχίζει με τα παιδιά τους και έπειτα με τα εγγόνια τους και φτάνει να εξιστορεί τα βιώματα εφτά γενεών μέσα από 14 χαρακτήρες, αφιερώνοντας από λίγες σελίδες στον καθένα τους επικεντρωμένη στον τρόπο που επηρεάστηκαν από το δουλεμπόριο και τον τρόπο που αυτό σχημάτισε τη συλλογική συνείδηση των μαύρων τόσο στην Αμερική όσο και στη Γκάνα της Αφρικής. Ήταν απίστευτα ενδιαφέρον, ένα ταξίδι χρονικό και γεωγραφικό μέσα από βαθιά προσωπικές ιστορίες οικογενειών, ζευγαριών, παιδιών… γεμάτες πόνο αλλά και ευτυχία, μύθους και ασύλληπτης πραγματικότητας. Δεν είναι ένα ευχάριστο βιβλίο (ασχέτως αν το εξώφυλλο του παραπλανεί) αλλά είναι ένα σημαντικό βιβλίο που σου εξηγεί ένα ιστορικό γεγονός που μαύρισε για πάντα την ηθική των λευκών αλλά και των ντόπιων της Δυτικής Αφρικής, όπου συμμετείχαν οι ίδιοι στο εμπόριο κυνηγώντας πολλές φορές ανθρώπους από τα διπλανά χωριά.

Homegoing είναι μια λέξη που χρησιμοποιούν οι Αφροαμερικανοί για να περιγράψουν ότι ο μόνος τρόπος να γυρίσουν πίσω στην Αφρική είναι τελικά με το πνεύμα τους, προσωπικά τον τίτλο τον κατάλαβα στο τελευταίο κεφάλαιο με τον Marcus, ένιωσα να βγάζει νόημα όλη η ιστορία. Το αγαπώ κι εκείνο και την μόλις 26χρονη συγγραφέα του.

Πολλά χρόνια πριν είχα διαβάσει το «19 Λεπτά» της Jodi Picoult και το καινούριο της μυθιστόρημα Small Great Things μου το θύμισε αρκετά. Χωρίζεται σε τρία μέρη και αφηγείται από τρεις διαφορετικούς χαρακτήρες, την Ruth, μια Αφροαμερικανίδα μαία, την Kennedy, μια προνομιούχο δικηγόρο και τον Turk, έναν νεοναζιστή (η αλήθεια είναι ότι τα δικά του κεφάλαια ήταν τα πιο δύσκολα να διαβάζω).

Ο Turk πήρε τη γυναίκα του στο νοσοκομείο να γεννήσει και όταν η Ruth μπήκε στο δωμάτιο και προσπάθησε να φροντίσει το μωρό, εκείνος απαίτησε από τη διεύθυνση να της απαγορευτεί να το αγγίξει. Έντυσε πολύ ωραία το επιχείρημα του βασισμένος στο ότι στη δημοκρατική του χώρα ο καθένας έχει δικαίωμα να ζητά την εξυπηρέτηση που επιθυμεί, κι εκείνος δεν επιθυμούσε μια μαύρη να ακουμπά το βρέφος του. Την επόμενη βδομάδα γίνεται ένας χαμός στο νοσοκομείο, οι γέννες είναι πολλές, οι καισαρικές ασυνήθιστα επιτακτικές και μέσα στον πανικό των επειγόντων η Ruth αφήνεται μόνη της στο δωμάτιο όπου κοιμάται το μωρό για να το προσέχει. Εκείνο παθαίνει άπνοια και για κάποια δευτερόλεπτα η Ruth διστάζει να το αγγίξει φοβούμενη ότι θα χάσει τη δουλειά της. Όταν η γιατρός μπαίνει μέσα τη διατάζει να αρχίσει CPR, τα λεπτά περνούν, τα βρέφος δεν επανέρχεται και πεθαίνει στα χέρια τους. Ένα περιστατικό που εξελίσσεται σε μια εξαιρετικά περίπλοκη δίκη όπου η Ruth φτάνει να κατηγορείται για δολοφονία εκ προμελέτης. Είναι από τις λίγες φορές που γράφω τόσο αναλυτικά την υπόθεση ενός βιβλίου, αλλά είναι ακριβώς αυτό που παρακίνησε κι εμένα να το αρχίσω.

Περνά σε κάτι μεγαλύτερο από έναν νεοναζιστή και το μίσος του προς τους μαύρους και μπλέκει κοινωνικά θέματα, τη ταυτότητα των φυλών, τις προκαταλήψεις που τελικά όλοι μας κουβαλάμε και θέτει ερωτήματα που απαιτούν άμεση φροντίδα. Είναι διεξοδικά ερευνημένο, η συγγραφέας αφιερώνει το τέλος του βιβλίου της στο πως έφτασε να ασχοληθεί με αυτό το θέμα και με ποιους μίλησε για να μπορέσει να αντιπροσωπεύσει όλες τις πλευρές δίκαια. Αυτό που εγώ προσωπικά έμαθα είναι ότι δεν μπορείς να συμπεριφέρεσαι σε όλους τους ανθρώπους ίσα, γιατί μεγαλώνοντας δεν είχαν όλοι τις ίσες ευκαιρίες και τα ίσα προνόμια, πρέπει να τους φέρεσαι δίκαια. Το επιχείρημα του ότι δεν βλέπεις χρώματα και για ‘σένα είναι όλα ίδια είναι ένα λάθος που πολλοί κάνουμε, χρώματα είναι το μόνο που βλέπουν οι μειονότητες και το γιατί είναι αυτό που θα μας λύσει και το πρόβλημα.

P.S.
Αξίζουν και τα δύο βιβλία να τα διαβάσετε. To δεύτερο μάλιστα θα γίνει ταινία με πρωταγωνίστριες την Viola Davis και τη Julia Roberts. Ο τίτλος του σημερινού post είναι quote από το βιβλίο Homegoing, τον πήρα από έναν διάλογο ανάμεσα σε δύο ήρωες όπου ο ένας ζητά να γυρίσει στην πατρίδα του την Αφρική, ενώ η κοπέλα του απαντά πως δεν μπορεί να επιστρέψει κάπου που δεν είχε υπάρξει ποτέ, πως πατρίδα του τώρα είναι η χώρα που γεννήθηκε κι ας μην τον δέχτηκε ποτέ…