UNDERGROUND

Μια σειρά για τους σκλάβους της Αμερικής λίγο πριν τον Εμφύλιο του 1860, αλλά όχι έτσι όπως θα την φανταζόσουν. Ξεκινά με το Black Skinhead του Kanye West και ένα ασταμάτητο κυνηγητό και συνειδητοποιείς ότι βλέπεις ένα θρίλερ, αποδεσμευμένο από το δράμα του θύματος και των τραγικών συνθηκών, ένα θρίλερ γεμάτο ανατροπές μέχρι και τη τελευταία του πνοή.

Πρωταγωνιστούν ο Aldis Hodge και η Jurnee Smollet-Bell (αγαπημένοι από το Friday Night Lights και όχι μόνο) αντιπροσωπεύοντας και οι δύο μία εικόνα σκλάβων που δεν έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε. Ο Noah είναι πανέξυπνος, καταστρώνει το σχέδιο που θα βοηθήσει έξι άτομα να το σκάσουν από τη φυτεία που κρατούνται, είναι δυνατός και αδίστακτος, δεν είναι το θύμα, αλλά μια ασταμάτητη δύναμη. Η Rosalie είναι δούλα μέσα στο σπίτι του αφέντη και όχι έξω στις φυτείες, ένα στερεότυπο που από πολλούς θεωρούταν ότι έχριζε ιδιαίτερης αντιμετώπισης καθώς είχε την «πολυτέλεια» να έχει κανονικό κρεβάτι, φαγητό και δεν ήταν έξω στον ήλιο από το πρωί μέχρι το βράδυ. Στη σειρά βλέπουμε τη τύχη να μεταφράζεται σε κατάρα, σε ψυχολογική δουλεία που ισοπεδώνει την ατομικότητα και το πνεύμα, μα πάνω από όλα βλέπουμε τη Rosalie να απομακρύνεται από την κοινότητα που δημιούργησαν οι μαύροι στις φυτείες όπου διέμεναν όλοι μαζί. Ακόμα ένα στερεότυπο που σπάει. Δύο τελείως διαφορετικές εικόνες από αυτές που έχουμε συνηθίσει να σκεφτόμαστε όταν ακούμε τη λέξη σκλάβος.

Η σειρά δεν στέκεται μόνο εκεί. Καταπιάνεται με ένα θέμα που πρώτη φορά γνώρισα στην αμερικανική ιστορία, μίλησε για το Underground Railroad, τον τρόπο με τον οποίο πολλοί λευκοί φυγάδευαν σκλάβους και τους έκρυβαν στα υπόγεια των σπιτιών τους από όπου προσπαθούσαν έπειτα να τους στείλουν στο Βορρά (συνήθως στον Καναδά) όπου θα μπορούσαν να είναι ελεύθεροι. Μία τακτική και ένας αγώνας που κράτησε χρόνια και κατέγραψε πολλούς φυγάδες και λευκούς σε θέση ισχύος (δικηγόρους, γιατρούς, δικαστές) να τους βοηθούν με κίνδυνο να φυλακιστούν οι ίδιοι.

Στη σειρά μάλιστα υπάρχει ο χαρακτήρας του William Still, ένα αληθινό ιστορικό πρόσωπο, υπέρμαχος των ανθρώπινων δικαιωμάτων, ο οποίος έγραψε ένα βιβλίο με τις ιστορίες όλων των σκλάβων που βοήθησε. Η πιο γνωστή είναι ίσως εκείνη της Ellen Craft, μιας μιγά που μεταμφιέστηκε σε λευκό άντρα και παρουσίασε τον σύζυγο της ως σκλάβο ώστε να περάσουν τους ελέγχους, ήταν τόσο έξυπνη μάλιστα που είχε δέσει το δεξί της χέρι με επίδεσμο για να μη της ζητηθεί να γράψει, γνώρισμα μόνο των λευκών ως τότε. Στη δεύτερη σεζόν συναντάμε τη Harriet, αληθινό πρόσωπο κι εκείνη, μια γυναίκα που πήγε και ήρθε 13 φορές στο Νότο της Αμερικής ελευθερώνοντας πάνω από 70 ανθρώπους και πολέμησε αργότερα στον εμφύλιο παίζοντας κύριο στρατηγικό ρόλο στην απελευθέρωση εκατοντάδων ακόμη μαύρων. Η σειρά της αφιερώνει το έκτο επεισόδιο, όπου βλέπεις μονάχα εκείνη να αφηγείται τη ζωή της σε μία σκηνή, λες και είσαι στο θέατρο.

Όμως, όπως κάθε ιστορία με σκλάβους που θέλει να είναι πιστή σε αυτό που κάνει, έτσι και αυτή είναι επίπονη και δεν σου χαρίζεται, σκοτώνει σχεδόν κάθε χαρακτήρα που γνωρίζεις. Μην έχεις τη ψευδαίσθηση ότι η πλειοψηφία σώθηκε. Όχι, οι περισσότεροι πιάστηκαν, κρεμάστηκαν ή πουλήθηκαν ή μαστιγώθηκαν ή χωρίστηκαν από τις οικογένειες τους. Τίποτα από ότι θα δεις δεν έχει καλό τέλος, όχι για τη δραματική λειτουργία της σειράς, αλλά για την ιστορική πραγματικότητα.

Ένα κομμάτι ακόμη που μου άρεσε πάρα πολύ ήταν η μουσική της, συνδυάζει τη σύγχρονη hip hop δίνοντας ένταση στις σκηνές δράσεις και τα blues και τους ύμνους της Αφροαμερικανικής κουλτούρας με τις πιο ευαίσθητες σκηνές. Υπεύθυνος για τη μουσική επιμέλεια αλλά και κύριος παραγωγός της σειράς είναι ο John Legend, τον οποίο βλέπεις να έχει και guest ρόλο στη δεύτερη σεζόν.

Η σειρά έχει δύο κύκλους από 10 επεισόδια ο κάθε ένας. Εκεί που νομίζεις ότι έχεις καταλάβει το format του show, σε εκπλήσσει με επεισόδια από δευτεραγωνιστές που δεν είχες προσέξει (S1 ep.7), από επεισόδια που διαδραματίζονται σε ένα χώρο με έναν χαρακτήρα (S2 ep.6), από επεισόδια που σε κάνουν να βιώνεις ένα μαρτύριο ατελείωτο απλά κλείνοντας σου τον ήχο (S2 ep.3). Πειραματίζεται πολύ και το κάνει με ιδιαίτερο τρόπο. Δυστυχώς κόπηκε στη δεύτερη σεζόν, προκαλώντας μεγάλο θυμό στη μαύρη κοινότητα της Αμερικής, γιατί η αλήθεια είναι ότι το WGN δεν είχε δει ποτέ ξανά τέτοια ποσοστά τηλεθέασης -μιλάμε για 3 εκ. θεατές- που δεν φάνηκαν ωστόσο να είναι αρκετά ώστε να την κρατήσουν για έναν επιπλέον χρόνο.

Να την δείτε, δεν ξέρω αν είμαι ευαίσθητη με το συγκεκριμένο θέμα, ίσως να φταίει το ότι τελείωσα πριν λίγες μέρες το Homegoing.

 

Advertisements

4 thoughts on “UNDERGROUND

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s