August Favorites

Καλύτερο βιβλίο: Η Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα.

Πιο σημαντικό ντοκιμαντέρ: 13th.

Καινούρια μουσικά κομμάτια που αγάπησα:
Το Gasoline της Halsey.
Το Stronger Than Ever του Raleigh Ritchie -τον οποίο σίγουρα θα γνωρίζετε ως Grey Worm στο Game of Thrones.
Και το Praying της Kesha.

Νέος αγαπημένος food vlogger γι’αυτό το μήνα είναι o Gaz, γνωστός ως Avant Garde Vegan στο youtube.

Καλύτερη ταινία που είδα: Dunkirk.

Μια φρέσκια σειρά που έχω λατρέψει κι εγώ και οι φίλες μου: The Bold Type.

Μου άρεσε πολύ το βίντεο που έφτιαξε η Rosianna για τις φίλες της όταν επισκέφτηκαν τη Κέρκυρα. Αυτές οι κοπέλες είναι το αγαπημένο μου παρεάκι να παρακολουθώ στο youtube:

Και εννοείται το ταξίδι που έκανα στα Βαλκάνια! Αλλά αυτό είναι μεγάλη ιστορία…

*Illustration από τον φανταστικό Adams Carvalho. 

Advertisements

Τι είδα τον Αύγουστο

The Bold Type S1. Η ιστορία τριών κοριτσιών που δουλεύουν σε γυναικείο περιοδικό, στυλ cosmopolitan, και το τι αντιμετωπίζουν στο χώρο εργασίας και στην προσωπική τους ζωή. Φρέσκο, χαριτωμένο, με pop δόσεις φεμινισμού και μια badass διευθύντρια που όλοι θα θέλαμε να είχαμε ή να είμαστε.

Friends from College S1. Αν και είναι Netflix, αν και έχει γνωστούς κωμικούς τηλεόρασης, είναι πολύ πολύ κακή σειρά. Παράλογη και καθόλου αστεία. P.S. O πρωταγωνιστής είναι ο χειρότερος άνθρωπος στο πλανήτη.

Suits S7. Η αλήθεια είναι ότι το Suits έχασε τον χαρακτήρα του από τη τέταρτη σεζόν κι έπειτα, το ξαναβρίσκει σε διάσπαρτα επεισόδια αλλά δεν είναι αρκετά για να φέρουν πίσω τη παλιά του λάμψη. Προσωπικά θα συνεχίσω να το βλέπω μέχρι να ρίξει αυλαία, είμαι invested.

Insecure S2. Επέστρεψε η πιο cool σειρά του HBO! Η Issa Rae κάνει εκπληκτική δουλειά και συνεχίζει επάξια αυτό που η Lena Dunham ξεκίνησε στη τηλεόραση. Στη δεύτερη σεζόν της πηγαίνει ακόμη πιο βαθιά, συμβολικά και δυναμικά σε αυτό που θέλει να βγάλει προς τα έξω.

Game of Thrones S7. Επικό comeback της πιο εντυπωσιακής σειράς στη τηλεόραση.

Shameless S7. Έχω μία σχέση αγάπης και μίσους με το Shameless, λάτρευα τις πρώτες του σεζόν, έπειτα με απογοήτευσε και μετά με ξανακέρδισε. Η έβδομη σεζόν ήταν πολύ καλή, δεν με πόνεσε όσο η έκτη, είχε πολύ γέλιο και βρήκε τον παλιό καλό εαυτό της.

Marvel’s The Defenders S1. Δοκιμάζω αυτό το μήνα το free trial του Netflix στη τηλεόραση μου και το Defenders άρχισα να το βλέπω εκεί. Δεν έχει το σκοτάδι του Daredevil, ούτε την αποπνικτική ατμόσφαιρα του Jessica Jones, είναι πιο ανάλαφρο και ενθουσιώδες. Μου άρεσε που είδα όλους τους χαρακτήρες μαζί και η υπόθεση ήταν αρκετά βατή, απλά το περίμενα ίσως καλύτερο… πιο αυθεντικό, όπως ήταν και τα origins των ηρώων του. Υπήρχαν επεισόδια στα οποία δεν γινόταν απολύτως τίποτα, πέρα από ένα cliffhanger που σε κρατούσε για το επόμενο, ενώ μερικές φορές τα twists δεν έβγαζαν κανένα νόημα. Δεν έχω φτάσει ακόμη στο μεγάλο του finale κι ελπίζω να μην με απογοητεύσει άλλο…

Hip Hop Evolution. Ακόμη μια σειρά που άρχισα να βλέπω στο Netflix, αλλά στο documentary είδος αυτή τη φορά. Είναι φοβερά επεξηγηματικό, παίρνει συνεντεύξεις από τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου, τους πρωτοπόρους, εκείνους που δημιούργησαν το break dance, την rap και εν τέλει την hip hop. Έχω μάθει πάρα πολλά πράγματα και η απίστευτα hip σκηνοθεσία του δεν με αφήνει να το βαρεθώ στιγμή. Είναι artist focused, οπότε μπορεί να το δει οποιοσδήποτε ασχολείται με τη μουσική γενικότερα ή τον ενδιαφέρει συγκεκριμένα η hip hop σκηνή, εγώ ανήκω στη δεύτερη κατηγορία αφού μεγάλωσα ακούγοντας την.

Αγαπημένοι Youtubers (part.4)

Αφιερώνω πολύ από το χρόνο μου στο youtube και είχε περάσει καιρός από τη τελευταία φορά που σας μίλησα για αυτό, οπότε σκέφτηκα να σας γνωρίσω τους καινούριους ανθρώπους που έχω ανακαλύψει και μου έχουν κινήσει το ενδιαφέρον: Continue reading «Αγαπημένοι Youtubers (part.4)»

The End We Start From

«The mainland is on fire, they say in so many words.
After the flood, the fire. I’m losing the story.
I am forgetting.»

Μία μικρή ιστορία των 120 σελίδων βουτηγμένη στο σκοτάδι του dystopian είδους, που θύμιζε λίγο το Bird Box και λίγο το The Road.

Δεν έχει καμία σχέση με οτιδήποτε έχω διαβάσει πιο πριν με την αφήγηση του να είναι σε μορφή ποιητικής πεζογραφίας, η συγγραφέας γράφει ελάχιστα πράγματα σε κάθε παράγραφο που χωρίζεται από μεγάλα κενά με την επόμενη. Οι λέξεις της είναι πολύ προσεγμένες, ακριβώς επειδή είναι λίγες και καταφέρνει να περάσει έτσι όλο το τρόμο της καταστροφής. Αλλά δεν είναι μια ιστορία τρόμου, είναι κυρίως μια ιστορία για τη σχέση μητέρας και παιδιού, καθώς η πρωταγωνίστρια γεννά στις πρώτες γραμμές του μυθιστορήματος και κουβαλά ένα βρέφος μαζί της καθ’όλη την εξέλιξη του. Είναι δύο πράγματα αντίθετα και δεμένα μεταξύ τους ανέλπιστα καλά.

Το βρίσκω δύσκολο να περιγράψω τι ακριβώς είναι αυτή η ιστορία, γι’αυτό ίσως μ’άρεσε αρκετά. Έχει πειραματικό ύφος και εξαιρετική γραφή, το πρότεινε η Emily St. John Mandel του Station Eleven, οπότε εννοείται ότι θα το διάβαζα, αλλά δεν ξέρω αν είναι για όλους. Είναι πολύ σύντομο και δεν έχει ξεκάθαρη αρχή και τέλος. Μπορείς να το διαβάσεις μέσα σε δύο ώρες και να μην σου έχει σβήσει την ερώτηση του τι έχει γίνει. Αλλά εγώ είμαι sucker για κάτι τέτοια, δεν θέλω να μου δίνουν τίποτα ξεκάθαρα, μ’αρέσει να τα συμπεραίνω όλα μόνη μου. Εν τέλει, θα σας το πρότεινα γιατί με έκανε να νιώσω ότι βρισκόμουν εκεί, στο πλημμυρισμένο Λονδίνο, στα camps επιβίωσης, στην ελπίδα επιστροφής.

Summer Reads III (Comics)

Είχε περίπου ένα χρόνο να με πιάσει τέτοια μανία με τα comics, αν έχετε κι εσείς κάποιο να μου προτείνετε στα σχόλια θα το καταβροχθίσω ευχαρίστως. Τι διάβασα αυτές τις μέρες λοιπόν:

Sex Criminals

Περίπου ένα χρόνο μετά το τελευταίο τεύχος (#15), o Matt Fraction επέστρεψε μαζί με τον Zdarsky στο αγαπημένο τους cult comic, το οποίο παραμένει απροκάλυπτα fun. To συγκεκριμένο volume είναι πιο deep από τα προηγούμενα, και ως προς τη σχέση των πρωταγωνιστών μας αλλά και ως προς την προσέγγιση της σεξουαλικότητας ενός καινούριου χαρακτήρα. Ήταν λίγο all over the place και έδινε την εντύπωση του filler, καθώς πρακτικά δεν προχώρησε την πλοκή, κατάφερε παρ’όλα αυτά να είναι απίστευτα ενδιαφέρον -σε μία σελίδα ο Zdarsky έβγαλε 60 (!) panels, τον αγαπώ! Μπορείτε να διαβάσετε μεμονωμένα τα καινούρια τεύχη (#16 – #20) ή να περιμένετε τον τέταρτο τόμο που θα κυκλοφορήσει αυτό τον Οκτώβριο. Αν κρίνω από τη συνέπεια των δημιουργών θα πρέπει να περιμένουμε ακόμη έναν χρόνο για τον επόμενο τόμο… ας είναι εξίσου καλός και δεν θα μ’ενοχλεί καθόλου.

 

Royal City

Τον Jeff Lemire γνώρισα μέσα από το πολυβραβευμένο Essex County, ένα ασπρόμαυρο λιγομίλητο saga μιας οικογένειας με φόντο τον άγριο τόπο του Καναδά. Τον ξαναβρήκα (και λάτρεψα) με το Sweet Tooth, ένα από τα καλύτερα και πιο σκοτεινά dystopian stories που έχω διαβάσει ποτέ, και τώρα, μετά από τόσα χρόνια που αφιέρωσε σε σουπερηρωικά comics, επέστρεψε και πάλι με μία βαθιά προσωπική ιστορία, το Royal City. Η Image του επέτρεψε να δημιουργήσει μια προσγειωμένη, ανθρώπινη ιστορία και του έδωσε τον χώρο να το κάνει σε serialised comic και όχι σε stand alone graphic novel. Η ιστορία της οικογένειας των Pike είναι ένα δράμα με paranormal αναφορές, σε εκπληκτικό σχέδιο που φέρνει την πένα του Lemire, είναι από τους μόνους κομίστες που μπορώ να αναγνωρίσω στιγμιαία όταν βλέπω τη δουλειά του σε χαρτί. Κυκλοφορούν τα πέντε πρώτα τεύχη τα οποία κλείνουν τον πρώτο τόμο που θα κυκλοφορήσει τον ερχόμενο Οκτώβριο. Θα το παρακολουθώ τακτικά.

Giant Days

Το αγαπημένο μου feel good comic δεν παραλείπει ούτε ένα μήνα κυκλοφορίας και μου χαρίζει κάθε φορά απίστευτο γέλιο. Διάβασα μαζεμένα τα τεύχη #21 με #28 και σας προτείνω να κάνετε το ίδιο και να μην περιμένετε τους τόμους, καθώς αργούν φοβερά στη κυκλοφορία τους (ο έβδομος έχει προγραμματιστεί για το 2018!), μπορείτε εύκολα να τα προμηθευτείτε από τα τοπικά σας κομικάδικα (ή να τα διαβάσετε εδώ). Οι περιπέτειες της αγαπημένης μου κοριτσοπαρέας συνεχίζουν να είναι μέσα στη καρδιά μου! ❤

 

 

 

Between Gears

Χαζεύοντας τα previews της Image ανακάλυψα αυτό το μικρό διαμαντάκι, το Between Gears δημιούργησε η Nourigat όταν ήταν στο τελευταίο έτος του πανεπιστημίου της για να βγάλει προς τα έξω τη τέχνη της και να κάνει ταυτόχρονα practice ως μελλοντική σκιτσογράφος. Σχεδίασε μία σελίδα για κάθε μέρα της και αποτελεί ένα από τα πιο ανέμελα πράγματα που διαβάζω κάθε μέρα. Μερικές σελίδες είναι πρόχειρες, θυσιάζονται στο βωμό του καθημερινού stress, αλλά άλλες είναι τόσο προσεγμένες που υπόσχονται το μέλλον της Nourigat (η οποία πλέον δουλεύει στους καλύτερους οίκους της Αμερικής, συμπεριλαμβανομένου και του BOOM! του Giant Days από πάνω). Μου αρέσει να τη διαβάζω γιατί μου θυμίζει το πως είναι να είσαι είκοσι-ενός, το πανεπιστήμιο της είναι τέλειο -έχουν courses πάνω σε σούπερ ήρωες και ιαπωνικά!- και η οικογένεια της είναι τόσο ζεστή και ευτυχισμένη. Σας το προτείνω σίγουρα καθώς μπορείτε να το διαβάσετε και on line στο blog της και να τη στηρίξετε με αυτό το τρόπο.

Saga

Άφησα το καλύτερο για το τέλος. Αυτό το comic είναι ότι πιο progressive και συμβολικό έχω διαβάσει, δεν μπορεί να το φτάσει κανείς και τίποτα. Έχει το μεγάλο πλεονέκτημα να βγαίνει ταυτόχρονα με την εποχή του και να σχολιάζει μέσα από μεταφορές τα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας, τη προσφυγιά, τον νέο πρόεδρο της Αμερικής, τα θέματα των γυναικών, το ρατσισμό και όλα όσα μπορούν μέσα από την ιστορία του να αποτελέσουν καύσιμο για την ιδεολογία του. Φέρει το εκπληκτικό σχέδιο της Fiona Staples και την απίστευτη γραφή του Vaughan, που στην αφήγηση του πολλές φορές θυμίζει βιβλίο και όχι comic. Αυτές τις μέρες ολοκλήρωσα τον έβδομο τόμο που έκλεισε πολύ στενάχωρα το κύκλο του και μπήκα στα καινούρια τεύχη #43 με #45 σε μία ακόμη τρελά ενδιαφέρουσα υπόθεση. Αν είναι να διαβάσετε κάτι από αυτά που σας προτείνω σήμερα, ας είναι αυτό.

Αύγουστος 

Αυτή τη στιγμή είμαι στο Λαγονήσι στη παράλια προσπαθώντας να ανακτήσω δυνάμεις, παρέα με τα αγαπημένα μου καινούρια τεύχη του Giant Days και του Saga. Η τελευταία βδομάδα ήταν γεμάτη καινούριες εμπειρίες, πόλεις, γεύσεις, γλώσσες και τοπία, μαζί με τους φίλους μου και τον αδερφό μου πραγματοποιήσαμε ένα μεγάλο roadtrip στα Βαλκάνια, σε χώρες που λάτρεψα και σε άλλες που με τρόμαξαν. Περίμενα με τις ώρες σε σύνορα, έμεινα 16 ώρες συνεχόμενα σε ένα αμάξι, διέσχισα ένα βουνό που καιγόταν και έπαθα δηλητηρίαση, ταυτόχρονα περπάτησα σε δυο κάστρα, πάτησα σε μια γέφυρα που χτίστηκε 500 χρόνια πριν, είδα ουρανοξύστες δίπλα σε βομβαρδισμένα κτίρια, αγάλματα από δράκους, πύργους πάνω σε βουνοκορφές που τα χώριζε μόνο νερό, καταρράκτες, ανθρώπους να χορεύουν στο δρόμο 2 η ώρα το πρωί όχι από μεθύσι αλλά από χαρά… οδήγησα σε δρόμους περιτριγυρισμένους από δάση και άκουσα ξένους να λένε Grecia και να λάμπουν.

Ήταν μια βδομάδα γεμάτη σε ένα καλοκαίρι ήσυχο. Πήρα δυνάμεις για το χειμώνα που έρχεται, θέλω να μου αρέσει αυτό που κάνω (τώρα που ίσως είμαι λίγο καλύτερη σε αυτό), θέλω να μάθω να μαγειρεύω ακόμη περισσότερα πράγματα (τώρα που μπορώ να πω οτι ξέρω να το κάνω), θέλω να διαβάσω περισσότερα βιβλία και να πάω σε περισσότερα μέρη.

Φέτος δεν θα βάλω goals και σχέδια, δεν βαριέσαι, φέτος είχα οτι ήθελα, με τα καλά και τα κακά του. Ότι είναι ας έρθει, ας είμαστε καλά να το ζήσουμε και αν δεν είμαστε, ας γίνουμε.

Ένα χρόνο χωρίς να αγοράσω βιβλία;

Σκεφτόμουν να πεταχτώ στο Public και να πάρω κάποια βιβλία για τις διακοπές μου και τελείως τυχαία έπιασα από το ράφι της βιβλιοθήκης μου την Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα της Άλκης Ζέη, το ξεκίνησα και τώρα δεν μπορώ να το αφήσω κάτω. Και άρχισα να αναρωτιέμαι πόσα βιβλία ήδη έχω που δεν έχω προλάβει να αρχίσω επειδή πάντα παίρνω κάποιο άλλο, άλλο και άλλο. Και σκέφτηκα… πως ίσως θα μπορούσα να διαβάσω -ή τουλάχιστον να αρχίσω και να δω αν μου αρέσουν- τα αδιάβαστα βιβλία που τόσα χρόνια περιμένουν στα ράφια μου. Ίσως ανακαλύψω θησαυρούς ή τον παλιό ενθουσιασμό που με έκανε να τα αγοράσω εξαρχής.

Λέω λοιπόν να μην αγοράσω για λίγο καιρό κάποιο καινούριο βιβλίο -με εξαίρεση το Ariel της Sylvia Plath και το The End We Start From που είχα παραγγείλει πριν βδομάδες και περιμένω να έρθουν προς το τέλος του μήνα και εννοείται το τέταρτο βιβλίο της Ferrante, όποτε και αν μας τιμήσει με τη παρουσία του -εκτός λοιπόν από αυτά, λέω να μην αγοράσω κάποιο βιβλίο αν συνεχίσουν να μου αρέσουν αυτά που στέκονται στα ράφια μου…

Και με αυτή τη σκέψη ξαφνικά με έπιασε ένας ενθουσιασμός, ίσως φταίει ότι είναι τόσο καλό το βιβλίο της Άλκης Ζέη και με κάνει να πιστεύω ότι και τα υπόλοιπα θα είναι εξίσου ενδιαφέροντα. Μακάρι! Ίσως μειώσω όλα αυτά που θέλω καιρό να διαβάσω, ίσως ανακαλύψω διαμαντάκια.. Ίσως βαρεθώ τα πάντα και πάω στο Public :p

*To gif είναι από εδώ