Summer Reads II

Τα βιβλία που διαβάζω αυτές τις μέρες:

Η Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα 

Πέρασαν τέσσερα χρόνια σε αυτό το blog και ήρθε ο καιρός να παραδεχτώ ότι δεν είχα διαβάσει ποτέ Άλκη Ζέη. (Ούτε Ζωρζ Σαρή και Πηνελόπη Δέλτα, γενικά δεν ξέρω τι διάβαζα όταν ήμουν μικρή…) Πριν λίγες μέρες όμως διάβασα για πρώτη φορά την πολυαγαπημένη στο ελληνικό κοινό συγγραφέα και μάλιστα ξεκίνησα από ένα βιβλίο που απευθύνεται σε ενήλικες και όχι παιδιά. Μου είχε λείψει να διαβάζω λογοτεχνία στη γλώσσα μου, και όχι μεταφρασμένη αλλά γραφή που κυλά νεράκι, που μιλά στο τόπο και την ιστορία μου, εν ολίγοις στη ψυχή μου. Είναι από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει (εξ’ου και τα πέντε αστέρια στο Goodreads), εξιστορεί τη ζωή μιας γυναίκας που υπήρξε κομμουνίστρια στην Ελλάδα του εμφυλίου κι έπειτα της Χούντας, που έζησε ως πολιτικός πρόσφυγας στη Τασκένδη, στη Μόσχα και στο Παρίσι. Μια βαθιά ελληνική ιστορία για τους αριστεριστές της χώρας, που δεν αλλοιώνεται στο πολιτικό της κομμάτι, ίσα ίσα που στο τέλος της το πετάει με αηδία, αλλά στο ανθρώπινο κομμάτι της που έδεσε φίλους για πάντα. Πολύ όμορφο, διαβάζεται τρομερά γρήγορα και εύκολα, σου μαθαίνει ιστορία και σου χαρίζει ένα κομμάτι από το τόπο σου που δεν γνώριζες. Θα ακουστεί χαζό, αλλά με έκανε να εκτιμήσω τις σχέσεις με τους γονείς μου και τους φίλους μου, με έκανε να βλέπω τα πράγματα λίγο λιγότερο τρομακτικά.

Το Βιβλίο της Κατερίνας

Με προβλημάτισε πολύ το να γράψω τη γνώμη μου γι’αυτό το βιβλίο γιατί ξέρω ότι το έχετε διαβάσει οι περισσότεροι από εδώ και το λατρέψατε… αλλά δυστυχώς εμένα δεν με κέρδισε. Για όσους δεν γνωρίζουν, το βιβλίο αυτό έχει γράψει ο Αύγουστος Κορτώ για τη μαμά του, το αφηγείται από τη δική της φωνή και μας εξιστορεί το τι πέρασε ζώντας με μανιοκατάθλιψη όλα της τα ενήλικα χρόνια μέχρι και που αποφάσισε να βάλει τέλος στη ζωή της. Ένα χρονικό τρέλας που ξεκινά από τις ρίζες της οικογένειας της και αγγίζει στο τέλος εκείνον, το παιδί της. Ήταν πολύ σύντομο, η γραφή του ήταν άμεση και περιγραφική, μιλούσε για μία μέση ελληνική οικογένεια του ’70 που ξέρεις ότι είναι σε τεράστιο μέρος της αντιπροσωπευτική και έχτισε ένα πορτρέτο γεμάτο πόνο και συμπόνια. Αυτό που δεν μπορούσα να βγάλω από το μυαλό μου καθ’όλη την ανάγνωση του ήταν ότι δεν διάβαζα τα δικά της λόγια, αλλά τα δικά του, ότι δεν έβλεπα τα αδέρφια της από τη δική της φωνή αλλά από τη δική του, τέλος, ότι δεν άκουσα από εκείνη το πόσο τον αγαπούσε, αλλά από το ίδιο της το παιδί, σαν να αναζητούσε απεγνωσμένα λύτρωση από τις ενοχές του. Ας μη παρεξηγηθώ, ήταν βαθιά προσωπικό εγχείρημα, του το αναγνωρίζω και του βγάζω το καπέλο, αλλά με μπέρδεψε πολύ, δεν ήξερα που τελείωνε η αλήθεια και που άρχιζε η υπόθεση του. Έκρυβε παράπονα και απωθημένα. Δεν με εξέπληξε, ούτε με απογοήτευσε, απλώς δεν με κέρδισε.

Η Ιδιωτική Ζωή των Δέντρων

Μία μικρή ιστορία του Alejandro Zambra για τη σχέση πατριού και κόρης που διαδραματίζεται στη Χιλή πριν από κάποια χρόνια. Δεν μπορώ να πω πως ήταν κάτι ιδιαίτερο, ήταν όμορα γραμμένο σίγουρα περιγραφικό ως προς την αφήγηση του, αλλά με άφησε με μια αδιάφορη αν όχι άνοστη γεύση. (Ps. Δεν έβγαλα νόημα από τον τίτλο.)

I Know Why the Caged Birds Sing

Η αυτοβιογραφία της Maya Angelou, η οποία γεννήθηκε το 1928 και μεγάλωσε σε μία Αμερική που είχε καταργήσει τη δουλεία, αλλά είχε ακόμη διαφορετικές τουαλέτες για τους μαύρους, ελάχιστες αξιοπρεπείς δουλειές για εκείνους και… λιντσαρίσματα. Το πρώτο βιβλίο, που μας εισάγει στη παιδική και εφηβική ηλικία της, είναι ένα από τα εφτά που ολοκληρώνουν τη ζωή της. Ήταν αρκετά ενδιαφέρον αν και έχω συνηθίσει να διαβάζω βιβλία με περισσότερη ένταση, το συγκεκριμένο απλά εξιστορούσε το πως ζούσε εκείνη και πως ήταν διαμορφωμένη η μαύρη κοινότητα του τότε, ήταν στη καρδιά του πολύ ήσυχο. Χωριζόταν σε πολλά μικρά κεφάλαια με συγκεκριμένη θεματική το καθένα, κάποια ήταν ενδιαφέροντα και κάποια δυστυχώς βαρετά. Η αλήθεια είναι ότι δεν το λάτρεψα, σε αντίθεση με τη ποιητική της συλλογή ‘I Rise’ που διαβάζω συνεχώς και υπεραγαπώ, το συγκεκριμένο δεν με άγγιξε το ίδιο. Και ναι, νιώθω τρελές ενοχές γι’αυτό.

Monstress

Ένα ιδιαίτερο graphic novel που συνδυάζει τη τεχνοτροπία των manga και των old-school αμερικανικών comics με dystopian χαρακτήρα και ζωόμορφους ήρωες. Μου θύμισε έντονα το Sweet Tooth, ήταν βίαιο, γρήγορο και σκοτεινό. Πέρασα πολύ ωραία διαβάζοντας το.

Κάπου εδώ θέλω να ευχαριστήσω την Zizeloni, γιατί χωρίς εκείνη δεν θα διάβαζα ποτέ την Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα και την Akylina, που μου είχε προτείνει εξ’αρχής το Monstress. Γενικά οι προτάσεις σας είναι υπέροχες!

*Image cover από την Simini Blocker.

Advertisements

12 thoughts on “Summer Reads II

  1. Να σου πω την αλήθεια Αύγουστο Κουρτώ δεν έχω διαβάσει. Δεν ξέρω γιατί αλλά κάτι με απωθει! Κάθε φορά που το αποφασίζω δεν το αρχίζω καν! Δεν ξέρω γιατί

    1. Ξέρω εγώ νομίζω 🙂
      Βρήκα καλή την Κατερίνα, πέθανα στο γέλιο με το Έρως Ανίκατε Μάσαν, είχα διαβάσει πιο παλία και το Αυτοκτονώντας Ασύστολα και θυμάμαι μου άρεσε, η Τεστοστερόνη (έχει γράψει το σενάριο) μου είχε φανεί τότε καλή ταινία και ιδέα… Τον είχα γενικά στο μυαλό μου σαν ένα cool συγγραφέα, διαφορετικό από τους κλασικούς έλληνες συγγραφείς που ήξερα (των ευπώλητων για νοικοκυρές)… Ε μετά έκανα το λάθος να τον ακολουθήσω στο facebook 🙂 Όλη αυτή η «αύρα» που είχε δημιουργηθεί στο μυαλό μου δυστυχώς καταστράφηκε λίγο. Αυτά συμβαίνουν όταν είσαι τόσο δημόσιο πρόσωπο 🙂

        1. Οτι μου χαλασαν οι αναρτησεις του στο facebook την εικονα που ειχα… εγινε ενας στνηθισμενος ανθρωπος με τα κομπλεξ του κλπ. Φανταστηκα οτι αυτη η δημοσια εικονα του ισως σε κανει να μην θελεις να τον διαβασεις 🙂

  2. Awww you are welcome! Θα συμφωνήσω γιτ την Κατερίνα, μου άρεσε, η γραφή ήταν πολύ άμεση και το ότι είναι μια αληθινή και τόσο προσωπική ιστορία είναι σίγουρα πολύ σημαντικο… αλλά ΤΟΣΟ το λατρέψαν όλοι πλέον? Περίεργο μου φαίνεται… Το Monstress είχε καταπληκτικό σχέδιο, αλλά η ιστορία δεν μου άρεσε τόσο… Διαβάζω το Sweet Tooth που έχεις προτείνει, μέχρις στιγμής είναι τέλειο!

    1. Ούτε εμένα με τράβηξε ιδιαίτερα το Monstress, το άφησα στο πρώτο τεύχος με σκοπό να το συνεχίσω κάποια στιγμή αλλά χωρίς να βιάζομαι… ΤΟ ΛΑΤΡΕΥΩ το Sweet Tooth, γενικότερα τον Lemire που το έχει φτιάξει τον αγαπώ πολύ, που είσαι; Εγώ το έχω αφήσει προς το παρόν στο volume 4…

      1. Νομιζω τελειωνω το volume 2 τωρα. Για να δουμε που θα το παει, ειμαι πολυ περιεργη! Τουλαχιστον αυτο εχει τελειωσει. Το paper girls που επισης ξεκινησα και ειναι τελειο, δεν ξερω που θα παει… ελπιζω να ξερουν τι κανουν και να μη χαλασει 🙂

        1. Το Sweet Tooth προχωρά ακόμη πιο δυναμικά, τα επόμενα θα σου αρέσουν περισσότερο σκέψου! Το Paper Girls δεν μου άρεσε :$ το βρήκα πολύ κοινότυπο και «βολικά» μπερδεμένο, δεν έχω ακούσει και καλά λόγια για τη συνέχεια… Αν βελτιώνεται πες μου 😉

          1. Οχιιιι μη μου λες τετοιαααα, ειχα υψηλες προσδοκιες 😦 Τελοσπαντων, θα δειξει… προς το παρον βλεπω time travel που οσο παει μπερδευεται, αλλα μου φαινεται πολυ ενδιαφερον το που θα το παει. Βουρ για Sweet Tooth και βλεπουμε για το paper girls!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s