Για τη τέχνη, τα καταραμένα παιδιά και την αυτοκτονία// September Reads

Tuesday Nights in 1980

Δεν έχω διαβάσει ποτέ κάτι παρόμοιο με το συγκεκριμένο βιβλίο, ήταν βουτηγμένο στον κόσμο των καλλιτεχνών, σε πίνακες, χρώματα και συναισθήματα. Οι χαρακτήρες του ήταν τόσο ιδιαίτεροι που μπορώ να τους δω να παίρνουν μορφή μπροστά μου: ο αμήχανος κριτικός τέχνης που έχει συναισθησία και βλέπει στους πίνακες αύρες και δάκρυα, ο καλλιτέχνης που περιμένει να τον ανακαλύψουν ενώ τριγυρνά στα κοινόβια της Νέας Υόρκης την εποχή που η τέχνη όριζε το πως θα ζήσουν, και η κοπέλα που ήρθε να ανακαλύψει στη πόλη αυτό που της έλειπε από το ασφυκτικά μικρό χωριό της. Η Νέα Υόρκη είναι από μόνη της ακόμη ένας χαρακτήρας του βιβλίου, τη νιώθεις σε κάθε παράγραφο, δίνει το ύφος της κάθε σκηνής και το χρώμα στη ζωή του κάθε ήρωα. Ταυτόχρονα παρελαύνουν πολλοί ακόμη άνθρωποι, κομμάτι της μεγαλύτερης ιστορίας που συνδέεται με πολύ λεπτά νήματα που βγάζουν νόημα μόνο μέσα από τα μάτια της τέχνης και της ψυχής. Ήταν πολύ όμορφο, σίγουρα παράξενο, σκληρό -ειδικά στη μέση του βιβλίου όπου παίρνει μια σκοτεινή τροπή που δεν περίμενα- και ζωντανό, μίλησε για το τι σημαίνει η τέχνη, τι είναι οι σχέσεις, γιατί δεν μπορούμε πάντα να τις πετύχουμε και τι κερδίζουμε όταν το κάνουμε.

Το Καταραμένο Παιδί

Πιο συζητημένο βιβλίο πέρυσι ίσως δεν υπήρξε, «η όγδοη ιστορία» του Χάρι Πότερ -με τα εισαγωγικά να είναι εσκεμμένα σε αυτή τη θέση. Η αλήθεια είναι το διασκέδασα, η ιστορία ήταν γεμάτη περιπέτειες και νοσταλγικές συναντήσεις με το παρελθόν και ίσως γι’αυτό δεν του έμεινα θυμωμένη, μας χάρισε συγκινητικές αναμνήσεις και βασίστηκε ξεκάθαρα σε αυτό χωρίς υπεκφυγές. Παρ’όλα αυτά δεν είναι κομμάτι του cannon και δεν θα έπρεπε να έχει πουληθεί σαν κάτι αντίστοιχο, δεν το δημιούργησε η ίδια η Rowling και οι χαρακτήρες του δεν μιλούν όπως στα δικά της βιβλία (ειδικά ο Ron). Το θεατρικό είμαι σίγουρη ότι είναι θεαματικό, μια φοβερή εμπειρία για τα παιδιά των 90s και όχι μόνο, μεταξύ μας όμως το βιβλίο δεν ήταν λαμπρό.

 

 

 

 

A Long Way Down

Παραμονή Πρωτοχρονιάς και τέσσερις άγνωστοι βρίσκονται στην ταράτσα του πιο ψηλού κτιρίου στο Λονδίνο… για να πέσουν κάτω. Μια κωμικοτραγική ιστορία για ένα πολύ ευαίσθητο θέμα που φέρει το βρετανικό χιούμορ ένα επίπεδο παραπάνω. Μπορώ να πω ότι δεν είναι βαρύ αλλά σε μερικά σημεία είναι και θα έλεγα ότι είναι φοβερά αστείο αλλά σε μερικά σημεία δεν είναι, οπότε καταλήγω να μην ξέρω τι να πω γι’αυτό το βιβλίο.. Το συμπάθησα και μου άρεσαν πάρα πολύ και οι τέσσερις αυτοί παράξενοι άνθρωποι που κάποιες φορές είπαν καθολικές αλήθειες για την ανθρωπότητα και τη ματαιότητα της -στα αστεία πάντα- και μου άρεσε και η μοντέρνα γραφή του Nick Hornby (High Fidelity, About a Boy), μου θύμισε το Humans του Matt Haig και μπορώ άνετα να φανταστώ τους δυο τους να κάνουν παρέα και να πίνουν μπύρες σε μια pub, ίσως να έπαιρναν και τον Matthew Quick (The Silver Linings Playbook) μαζί τους. Το συγκεκριμένο βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά με τίτλο «Η Κάθοδος των Τεσσάρων»  από τις εκδόσεις Πατάκη, ενώ έχει γυριστεί και σε ταινία με τους Pierce Brosnan, Aaron Paul, Toni Collette και Imogen Poots.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s