Feminist Reads: Κάτι για να ταυτιστείς και κάτι για να απελπιστείς

Bad Feminist

Για καιρό φοβόμουν να διαβάσω την Roxane Gay, είναι ακαδημαϊκός με αρκετά πτυχία και έχει ήδη γράψει πέντε βιβλία που ποικίλουν ανάμεσα σε μυθιστορήματα και δοκίμια. Μου έδινε την αίσθηση πως η γραφή της θα ήταν απαιτητική και δύσκολα θα μπορούσα ν’ακολουθήσω τη σκέψη της. Τρανή απόδειξη ότι δεν πρέπει να κρίνουμε μία συγγραφέα από το πως νομίζουμε ότι γράφει.

Η Roxane Gay είναι μια ακομπλεξάριστη γλυκύτατη γυναίκα, χειρότερο fangirl από μένα που πήγε να δει τους Αγώνες Πείνας στο σινεμά και φώναζε #teamPeeta! Το βιβλίο της Bad Feminist δεν είναι κάποια έκθεση πάνω σε όλα όσα κάνουμε λάθος στην ανθρωπότητα, αλλά είναι πολλά μεγάλα άρθρα που σχολιάζουν την ποπ κουλτούρα. Μίλησε για τις Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι, για το Twilight και το Law and Order! Έγραψε και για πιο σοβαρά θέματα, κυρίως φυλετικά και με έκανε να καταλάβω γιατί ταινίες σαν το The Help (που τόσο αγαπώ) δεν είναι καλές, το αντίθετο, είναι άδικες και λάθος. Μίλησε και για πιο προσωπικά θέματα που άγγιξαν χορδές ευαίσθητες και με έκαναν να νιώσω πιο κοντά της, αυτή η γυναίκα σε αποδεσμεύει από κάθε πανοπλία που μπορεί να κουβαλάς και σου χαρίζει γενναιόδωρα κομμάτια του εαυτού της που τα νιώθεις δικά σου. Σίγουρα δεν συμφωνούσα με όλα όσα αντιπροσώπευε, ιδιαίτερα στο κεφάλαιο που μίλησε για την Sandberg και το κίνημα Lean In, το οποίο έκρινε αυστηρά αρνητικά αλλά υποθέτω γι’αυτό μ’άρεσε το βιβλίο στο σύνολο του, επειδή διάβασα μια διαφορετική γνώμη, τεκμηριωμένη με πανέξυπνα, καυστικά σχόλια.

Στο τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου η Roxane Gay εξηγεί όλους τους λόγους που είναι «κακή» φεμινίστρια (μερικά απ’όσα παραδέχτηκε δεν θα είχα το κουράγιο να ξεστομίσω) αλλά κατέληξε στο ότι προτιμά να είναι κακή φεμινίστρια από το να μην είναι καθόλου. Την λάτρεψα και ήδη κατέβασα στο kobo μου να διαβάσω το καινούριο της βιβλίο Hunger, ενώ εδώ μπορείτε να διαβάζετε κι εσείς άρθρα που γράφει (κυρίως στο New York Times).

♦  ♦  ♦

Men Explain Things to Me

H Rebecca Solnit είναι γνωστή δημοσιογράφος με πάνω από 15 βιβλία και έρευνες στο όνομα της ενώ ασχολείται κυρίως με περιβαλλοντικά και φεμινιστικά θέματα. Στο πρώτο essay που διάβασα (αποσπάσματα μπορείτε να βρείτε εδώ) πήγε να κάνει κάτι αρκετά ενδιαφέρον αλλά τρομερά επικίνδυνο, προσπάθησε να αποδείξει ότι η βία είναι κυρίως χαρακτηριστικό των αντρών και ότι για τα περισσότερα άσχημα γεγονότα που συμβαίνουν αυτή τη στιγμή στο πλανήτη ευθύνεται η βία τους και κατ’επέκταση οι ίδιοι.

Το βρήκα ακραίο και όσο προχωρούσαν τα essays που άλλαζαν θεματική και έπαιρναν πιο καθολικό και πολιτιστικό χαρακτήρα έπιανα τον εαυτό μου να μη συμφωνεί μαζί της. Εννοείται ότι ξεκινά αναφέροντας πως δεν είναι όλοι οι άντρες βίαοι και το γράφει ξανά και ξανά προσπαθώντας να μας πείσει ότι το πιστεύει, στη συνέχεια όμως διάβασα στατιστικά αληθινά και όχι ακραίες γνώμες, γεγονότα σύγχρονα και όχι απαρχαιωμένα… περιγραφές βιασμών (μιλάμε για gang rapes σε δωδεκάχρονα), παρανοϊκούς νόμους σε ισχύ αυτή τη στιγμή σε πολιτείες της Αμερικής (το ξέρατε ότι σε κάποια states ο άντρας που βίασε τη γυναίκα έχει νομικό δικαίωμα στο παιδί που θα γεννηθεί;) και πολλά ακόμη περιστατικά που με έκαναν να τρομάξω, να χάσω κάθε ελπίδα για την ανθρωπότητα και να μείνω να κοιτάζω το υπερπέραν. Το τραγικό κομμάτι δεν είναι τα περιστατικά που περιγράφει αλλά ότι σχεδόν όλες οι υποθέσεις που αναφέρει δεν κατέληξαν ποτέ σε φυλάκιση. Αυτό που με φοβίζει δεν είναι η εγκληματική φύση των ανθρώπων και ο τρόπος που επιλέγουν να επιβληθούν, είναι το δικαστικό σύστημα που όχι απλά δεν προλαμβάνει τέτοιες πράξεις αλλά δεν τις περιορίζει κιόλας. Στη πορεία μίλησε και γι’άλλα θέματα, κυρίως πολιτικά και κάποια πιο λογοτεχνικά, δυσκολευόμουν να ακολουθήσω τη ροή της σκέψης της και μερικές φορές φαινόταν μπερδεμένη, αποτελούταν από σκόρπια αποφθέγματα που βασίζονταν σε γεγονότα εγκληματικά ελλειπή.  Αυτό το βιβλίο τελικά δεν είναι για όλους, προσωπικά δεν ξέρω τι να πιστέψω, να το διαβάσετε κι εσείς να μου πείτε.

Στο σύνολο του ήταν ένα πολύ θυμωμένο ανάγνωσμα για γεγονότα που συμβαίνουν καθημερινά και αν τους δοθεί το σωστό pattern μπορεί να αναπτύξουν μια επικίνδυνη θεωρία.

Advertisements

4 σκέψεις σχετικά με το “Feminist Reads: Κάτι για να ταυτιστείς και κάτι για να απελπιστείς

  1. Γιατί το «The help» είναι λάθος; Και επίσης, γιατί αυτά τα βιβλία δεν έρχονται στην Ελλάδα; Προσωπικά δε μπορώ να βρω βιβλία έστω και στα αγγλικά, παρά μόνο από ελάχιστους εκδοτικούς οίκους, όπως πχ penguin και είναι τόσο κρίμα…

    1. Εννοείς γιατί δεν μεταφράζονται; Δεν γνωρίζω το λόγο, πιστεύω θα είχαν απήχηση στο ελληνικό κοινό, ειδικά σε κοπέλες στα 20s τους. Αλλά στα αγγλικά εννοείται μπορείς να τα παραγγείλεις από ελληνικά βιβλιοπωλεία, μπορούν τα τα φέρουν 🙂

      Λοιπόν όταν είχα δει το The Help νόμιζα ότι ήταν μια ταινία που εξυμνούσε τη δύναμη των μαύρων και αντιπροσώπευε το τι περνούσαν εκείνη την περίοδο στην Αμερική. Σύμφωνα με τη Roxane Gay είναι ένα βιβλίο από μια λευκή γυναίκα και το πως νόμιζε ότι περνάν οι μαύροι, έχει το επικίνδυνο μοτίβο του λευκού σωτήρα (Emma Stone) που περιμένουν να τους σώσει, αναπαράγει ρατσιστικές προκαταλήψεις όπως την εμμονή με το τηγανητό κοτόπουλο και το sassiness των Αφρικανών γυναικών, παρουσιάζει τον μαύρο άντρα ως επικίνδυνο και δεν σου δίνει καμιά πληροφορία για τη ζωή και το background της υπηρέτριας (Viola Davis) αγνοώντας τελείως την ύπαρξη της. Σαν να μη σε ενδιαφέρει τι ζει πέρα από τη συνάρτηση της με τους λευκούς. Αυτά εν συντομία, στο ίντερνετ υπάρχουν πολλά essays πάνω σε αυτό που θα στο εξηγήσουν εκτενέστερα και καλύτερα απ’οτι εγώ. Μου την κατέστρεψε τη ταινία πάντως :p Και με άφησε να αναρωτιέμαι γιατί δεν κάνουν ταινίες από μαύρους συγγραφείς και γιατί όταν κάνουν πρέπει να είναι αποκλειστικά από την απελπιστική πλευρά των σκλάβων (η σειρά Underground αποτελεί τη τέλεια εξαίρεση σε αυτό).

      1. Εντάξει, έχω πάθει σοκ… Πόσα πράγματα δεν είχαμε σκεφτεί καν… Αυτό που λες είναι μια καλή ερώτηση… Δεν υπάρχουν μαύροι σεναριογράφοι ή δεν τους αφήνουν να γράψουν ότι θέλουν γιατί μερικά πράγματα ενοχλούν;
        Όσο για τα βιβλία, έως τώρα κοιτούσα τα site βιβλιοπωλείων και αν δεν είχαν συγκεκριμένα ξενόγλωσσα βιβλία στους καταλόγους τους νόμιζα ότι τελείωνε εκεί το θέμα. Δεν ήξερα δηλαδή ότι μπορείς να παραγγείλεις κάποιο εκτός του καταλόγου τους. Αλλά σίγουρα θα έπρεπε και να μεταφράζονται.
        Υ/Γ: τη σειρά δε την γνώριζα! Θα την ψάξω αμέσως! ♥

        1. Δεν είναι ακριβώς οτι δεν τους αφήνουν, νομίζω απλά οτι δεν τους δίνουν τις ευκαιρίες που «θα έπρεπε». Εχει αρχίσει και αλλάζει βέβαια αυτό, έχουμε το Insecure, το Atlanta και αρκετά ακόμη οπότε θα αλλάξει το τοπίο τα χρόνια που έρχονται… Αν διαβάσεις κάποιο από τα βιβλία να μου πεις 😊

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s