«We never accepted that randomness is not a mistake in the equation – it is part of the equation.»

Σε ένα μέλλον που έχουμε καταστρέψει όχι μόνο έναν πλανήτη, αλλά ίσως και περισσότερους, η τεχνητή νοημοσύνη έχει έρθει να πάρει τις σωστές αποφάσεις εκ μέρους της ανθρωπότητας. Εκεί που αρχίζουν να χάνονται οι διακριτές γραμμές του τι είναι ο άνθρωπος και κατά πόσο του αξίζει να επιβιώνει έρχεται η Jeanette Winterson με ένα φανταστικό short story επιστημονικής φαντασίας που δεν ξέρεις αν πρέπει να το κατατάξεις στο fantasy ή στα πολιτικά, οικολογικά και κοινωνιολογικά δοκίμια.

Το μικρό αυτό βιβλίο χωρίζεται σε τρεις ιστορίες που δεν καταλαβαίνεις ιδιαίτερα πως ενώνονται καθώς τα συνδέει κάτι αφηρημένο και όχι χειροπιαστό. Το πρώτο κομμάτι το λάτρεψα, είναι ένα καθαρά sci-fi στόρυ τρόμου που βασίζεται στην οικολογική καταστροφή, έχει για οδηγό του τη διαστημική εξερεύνηση και το χαοτικό σύμπαν που η φαντασία μας δεν μπορεί ακόμη να αγγίξει.

«The universe has no sides, no end, can’t be mapped. Enough to make a man talk about God, make a man superstitious and worship an idol. The science never gets as far as the strangeness. The more sophisticated my equipment, the stranger the worlds it detects. I sometimes think I’m sailing through a vast thought.»

Είναι μόνο 80 σελίδες αλλά γίνονται τόσα πολλά πράγματα που το διάβαζα αργά αργά για να καταλάβω τα πάντα, υπογράμμιζα αμέτρητα quotes και έκανα τους αναπόφευκτους παραλληλισμούς με τη κοινωνία σήμερα και το πόσο απέχει από αυτό που είχα μπροστά μου(όχι πολύ). Μίλησε για τις γυναίκες που επιλέγουν να μείνουν πάντα νέες με χειρουργικές επεμβάσεις, για τις σεξουαλικές διαστροφές που αυτό γεννά, για το φαγητό και το πως έχει φτάσει να θεωρείται βρώμικο o,τι είναι φυσικό, για τον αναλφαβητισμό και το πως έρχεται η στιγμή που δεν θα είναι αναγκαίο να γράφουμε τίποτα.

Η δεύτερη ιστορία δεν μου τράβηξε το ενδιαφέρον αλλά βρισκόταν εκεί για να συνδέσει το παρελθόν με το μέλλον με έναν κοινό παρανομαστή ώστε να καταλάβουμε τη τρίτη ιστορία που τελικά θριάμβευσε. Νομίζω ότι λαμβάνει χώρα λίγο πριν τη πρώτη (γενικότερα η αφήγηση του βιβλίου δεν είναι γραμμική, ενώνεται με ιδέες και όχι με γεγονότα) και σου δίνει το τέλος, που κάθε άλλο παρά λυτρωτικό θα το χαρακτήριζα. Η τελευταία ιστορία ήταν ένα μείγμα genres, είχε έντονο το κωμικό στοιχείο που δεν βρήκα στις προηγούμενες δύο, το οποίο λειτούργησε ως relief όταν έφτασε μια τρομακτικότατη σκηνή που θύμιζε ξέσπασμα από zombies και με ανατρίχιασε (και μου επέβαλε εφιάλτες), περιείχε ένα θυμωμένο rant ενάντια του καπιταλισμού και του καταναλωτισμού,

 ‘Did you like earning money?’ ‘No it was never enough. Nobody ever had enough money. Rich or poor, money was scarce. The more we had, the less it seemed to buy, and the more we bought, the less satisfied we became. It was a relief when money was gone.’

σχολίαζε τη θρησκεία, τα φύλα και ο,τι πιστεύουμε ότι αποτελεί μια κοινωνία. Ήταν λαμπρό και παρουσίαζε διαλόγους ανάμεσα σε ανθρώπους και ρομπότ που πασχίζουν να μας καταλάβουν αλλά αδυνατούν να ορίσουν την ανθρώπινη φύση και συνείδηση.

Αυτό το βιβλίο είναι πολύ περίεργο, κυρίως μπερδεμένο από μία γυναίκα που κάθε άλλο από ήσυχη ζωή έχει περάσει (αν θυμάστε από την μυθιστορηματική αυτοβιογραφία της, Oranges Are Not the Only Fruit, είχε υιοθετηθεί από μία υπερβολικά θρησκόληπτη οικογένεια που ποτέ δεν αποδέχτηκε το γεγονός ότι είναι gay -αν δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο αξίζει αν και είναι λίγο δύσκολο στα αγγλικά και δεν έχει μεταφραστεί ακόμη απ’όσο γνωρίζω), έχει γράψει σπαρακτικές και πανέμορφες ιστορίες αλλά ποτέ δεν περίμενα ότι θα μπορούσε να γράψει επιστημονική φαντασία, το έκανε όμως με έναν αριστουργηματικό τρόπο, πήρε τα στοιχεία της δικής μας σύγχρονης φιλοσοφίας, διογκώνοντας όλα τα αρνητικά και τα ενσωμάτωσε στο απέραντο σύμπαν που μοιάζει αβοήθητο μπροστά μας.

«You can change everything about yourself – your name, your home, your skin colour, your gender, even your parents, your private history – but you can’t change the time you were born in, or what it is you will have to live through.»

*Illustration by Yukai Du

Advertisements

One thought on “«We never accepted that randomness is not a mistake in the equation – it is part of the equation.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s