Editorial #39

Άκουσα ένα αρκετά μεγάλο επεισόδιο του εξαιρετικού Armchair Expert Podcast (από τον πολυμήχανο Dax Shepard που πρωτογνώρισα στο Parenthood) με καλεσμένη τη Lena Dunham. Είχε πολύ περισσότερη ουσία απ’ότι περίμενα καθώς δεν αναλώθηκαν στα διαδικαστικά του Girls και την επιτυχία του, αλλά μίλησαν για τις επεμβάσεις που έχει κάνει η Dunham, για την υστερεκτομή, τον εθισμό της και την απεξάρτηση της αργότερα με τα αγχολυτικά, τη Jemima Kirke, τη μητέρα της και πολλά ακόμη που με αφόπλισαν με την ειλικρίνεια τους. Ήταν ένα πολύ ήρεμο επεισόδιο για να ακούσεις, γεμάτο σοφίες. Τα κορίτσια του High Low σχολίασαν το ότι η Dunham δεν ξέρει πως να βάλει όρια στη προσωπική της ζωή και σε αυτά που βγάζει προς τα έξω, αλλά διαφώνησα κάθετα. Το τελευταίο πράγμα που μας χρειάζεται (σαν ευρύτερη κοινωνία, αν όχι αποκλειστικά στην αμερικάνικη) είναι περισσότερη αλήθεια, ακόμη και αν είναι άβολη, είναι ο μόνος τρόπος για να ακουστούν ιστορίες, να μαθευτούν πραγματικότητες, να καταρριφθούν πουριτανισμοί και ταμπού. Τη Dunham τελικά όσο την αντιπαθεί η πλειοψηφία, θα τη λατρεύω εγώ.

Στο The Cut μπορείτε να διαβάσετε επίσης ένα προφίλ που της έστησαν τώρα πρόσφατα, άκρως ενδιαφέρον, με τη δημοσιογράφο Allison P.Davis να βρίσκεται μέσα στο σπίτι και την οικογένεια της παρουσιάζοντας μικρές λάμψεις από την εκκεντρική ύπαρξη της.

Διάβασα ακόμη δύο πολύ ενδιαφέροντα άρθρα. Ένα τεράστιο essay στο The Atlantic: Why are young people having so little sex? στο οποίο συνάντησα πολλές παθήσεις του σύγχρονου κόσμου αλλά και μερικές εκπλήξεις, και το πιο πρόσφατο νέο του λογοτεχνικού κόσμου που ανακοίνωσε η Guardian: Margaret Atwood Announces The Handmaid’s Tale sequel, The Testaments. Η ιστορία θα εξελίσσεται δεκαπέντε χρόνια μετά το τέλος του Handmaid’s Tale, θα αφηγείται από τρεις γυναίκες και δεν θα έχει καμία σχέση με τη δεύτερη σεζόν της σειράς του Hulu.

Μιας που αναφέρθηκα σε adaptation, να πω ότι έρχεται στο Netflix μια ταινία που βασίζεται στο πιο τρομακτικό βιβλίο που έχω διαβάσει στη ζωή μου, το Bird Βox. Απ’ότι είδα στο trailer δεν έχουν μείνει πιστοί στην ιστορία, κρίμα, αυτό που θα του ταίριαζε άψογα είναι το feeling του A Quiet Place.

Αυτές τις μέρες δεν διαβάζω πολύ, αλλά πήρα ένα καινούριο βιβλίο στη προσπάθεια μου να έρθω σε επαφή με περισσότερη ελληνική λογοτεχνία από γυναίκες. To έχετε διαβάσει; Πως σας φαίνεται;

Ενώ πήρα και το ολοκαίνουριο τεύχος του Wytches, ένα Halloween special που έβγαλε ο Snyder και ανυπομονώ να καταβροχθίσω:

Στο Netflix χάζεψα λίγα επεισόδια από το The Chilling Adventures of Sabrina, αλλά παραείναι creepy για τις αντοχές μου. Είναι γλυκύτατο, φεμινιστικό και δροσερό παρ’όλα αυτά, η πρωταγωνίστρια θυμίζει έντονα (και όχι τυχαία) την Emma Watson, προσφέροντας λίγο πνεύμα στο σενάριο.

Αντιθέτως αυτό που μπορώ και βλέπω -και απορώ που εγώ η ίδια δεν με έχω πάρει με τις πέτρες- είναι το Chasapeake Shores, μία Καναδέζικη σειρά που απ’ότι διαβάζω το φανατικό της κοινό αποτελείται από ανθρώπους άνω των 60…! Κάπου εδώ άρχισα να γελάω, όχι, αρνούμαι να κλάψω. Προφανώς είναι απαράδεκτη σαπουνόπερα αλλά είναι γλυκούλα μωρέ και έχει πλακίτσα. Σίγουρα κοιμάμαι πιο εύκολα αφότου την δω απ’ότι με τη Sabrina!

*Illustration by Jen Collins.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s