Γιατί είναι τόσο συγκινητικό το ‘This Is Us’ και γιατί αυτό είναι πολύ σημαντικό

Αναρωτιόμουν συνεχώς αυτές τις μέρες που βλέπω τη τρίτη σεζόν του This is Us γιατί το αγαπά τόσο πολύ ο κόσμος αφού τους κάνει να κλαίνε σε κάθε επεισόδιο. Αναρωτήθηκα γιατί αρέσει σε μένα και τι με αγγίζει σε τέτοιο βαθμό που είμαι επηρεασμένη αρκετή ώρα αφού το έχω τελειώσει. Τελικά κατέληξα στο ότι η απλότητα της οικογένειας του This is Us παίρνει καθολική και διαχρονική διάσταση.

Καταρχάς είναι από τις λίγες σειρές που επικεντρώνεται στη σχέση αδερφών, κάτι που εν μέσω ενός τοπίου σούπερηρώων, ζόμπι και δολοφονιών λείπει από τη τηλεόραση. Λείπει σίγουρα από τις αμερικάνικες σειρές γενικότερα. Έπειτα κάνει κάτι πολύ δύσκολο: ενώνει χρονικά την ιστορία μιας οικογένειας και όλων των ανθρώπων που συναντούν, με τα διαφορετικά timelines (παρελθόν, παρόν, μέλλον) δημιουργεί μια συνέχεια που βγάζει απόλυτο νόημα και ενώνει ουσιαστικά την ιστορία των ανθρώπων με το τώρα. Την ενώνει με ανθρώπους, σχέσεις, απογοητεύσεις και αποφάσεις. Δίνει μία αίσθηση συνέχειας και εκπλήρωσης καθώς ξέρεις ακριβώς πως θα εξελιχθούν τα πράγματα -τα έχεις δει από το πρώτο επεισόδιο- αλλά θέλεις να μάθεις πως φτάσανε να είναι αυτό που βλέπεις. Ψάχνεις τις στιγμές του τότε που καθόρισαν τις στιγμές του τώρα. Δεν έχω συναντήσει κάτι πιο αληθινό από αυτό σε σειρά.

Το show μέσα από τους ήρωες του καταφέρνει να μιλήσει για θεματικές πανανθρώπινες: το ρατσισμό, την ατομική ταυτότητα, το πόλεμο, το πατριωτισμό, το πένθος αλλά και πιο συγκεκριμένες θεματικές του σύγχρονου κόσμου: τη παχυσαρκία, τη κατάθλιψη, το διαζύγιο, τις δοκιμές εξωσωματικής γονιμοποίησης, την υιοθεσία και τον αλκοολισμό. Όλα αυτά δοσμένα μέσα από καθημερινές καταστάσεις που δεν φαντάζουν στιγμή υπερβολικές ή ρετουσαρισμένες.

Αυτό που τελικά πιστεύω όμως ότι ευθύνεται για την επιτυχία της σειράς δεν είναι τα τεχνάσματα που κάποιος άλλος θα μπορούσε να χαρακτηρίσει ως σαπουνοπερικά, όχι, πιστεύω πως η επιτυχία του This Is Us κρύβεται σε κάτι πιο απλό: στον αισιόδοξο ρομαντισμό του και στην επιστροφή κάποιων βασικών ιδανικών. Στο τρίτο επεισόδιο της τρίτης σεζόν η είκοσι-οχτάχρονη Rebecca ρωτά τον Jack ποιο είναι το όνειρο του για τη ζωή (αφού πρώτα έχουν καταπιαστεί στο επεισόδιο με φιλοδοξίες, καριέρες, δημοσιότητα, χρήματα και εταιρικά περιβάλλοντα) εκείνος τη κοιτά και απαντά:

«I don’t know… decent job, a wife, family, a house that feels nothing like the one I grew up in. That’s stupid?»

και εδώ πήρα την απάντηση μου, γιατί η σειρά πατά πίσω στη βάση, εκεί που ξεκινούν όλα. Μπορεί σε κάποιους να φαίνεται πολύ αμερικανισμός και να θυμίζει το white picket fence dream αλλά νομίζω ότι είναι πιο  αυθεντικό από αυτό, δεν το βρίσκω συντηρητικό, ίσα ίσα που είναι ειλικρινές. Κάπου εδώ νομίζω ότι έχει βρει το κοινό του η σειρά. Μας θυμίζει τι είμαστε ή μάλλον τι θα θέλαμε να είμαστε παρά τα λάθη και τους καλλωπισμούς μας.

Ο ηθοποιός που υποδύεται τον γιατρό στη γέννα της Rebecca, Gerald McRaney,

ο οποίος έχει περάσει δεκαετίες και δεκαετίες σε family dramas και όχι μόνο, είχε πει για το show: «At their core, these are good, decent people. I think a lot of people in this country want to be reminded of the goodness that’s in us. We have seen a lot of stuff about all of the evil that people do to each other.». Όπως και ο McRaney έτσι κι εγώ πιστεύω ότι νιώθουμε όμορφα να βλέπουμε χαρακτήρες όπως ο Jack και να συνειδητοποιούμε τι πάει να πει καλός μπαμπάς, καλός άνθρωπος. Να βλέπουμε το Jack με τη Rebecca και να μας υπενθυμίζει πως συμπεριφέρεται ένα ζευγάρι που αγαπιέται και ας είναι παντρεμένο πολλά χρόνια, βλέπουμε τους Big Three και θέλουμε να έχουμε τέτοια σχέση με τα αδέρφια μας, γιατί μας ενώνει ότι κι εκείνους: η κοινή αρχική ιστορία μας.

Βγάζει απόλυτο νόημα τελικά γιατί οι δημιουργοί αποφάσισαν να ονομάζουν τη σειρά αντί για Big Three που ήταν το πρωταρχικό σχέδιο στο τελικό This Is Us, γιατί μπορεί να εννοούσαν τους χαρακτήρες τους αλλά μπορεί και να εννοούσαν όλους τους ανθρώπους σαν και αυτούς, σαν και εμάς.

Μου αρέσει πάρα πολύ αυτή η σειρά, θέλω να υπάρχει στη τηλεόραση και χαίρομαι που τη βλέπουν πάνω από 14εκ. άνθρωποι κάθε φορά. Τη στιγμή που το βλέπω ξέρω ότι κλαίνε μαζί μου άλλα τόσα εκατομμύρια άνθρωποι, μαζί και οι ηθοποιοί:

Advertisements

1 Comment

  1. Εχεις τόσο δίκιο!!! Φοβερό το αφιέρωμά σου!!
    Το this is us είναι ένα διαμάντι ανάμεσα σε τόσα σκουπίδια που κυκλφορούν, και κανεις δεν εχει κάνει τον κόπο να το αναζητήσει και να το φέρει στην Ελλάδα!
    Κάθε επεισόδιο είναι ένα μάθημα, κάθε ιστορία μια διδασκαλία. Όλα τα κοινωνικά φαινόμενα και ζητήματα περνούν μέσα απο αυτή τη σειρά και όλα προβάλλονται και ερμηνεύονται μέσα από τον βασικό πυρήνα της κοινωνίας. Μια οικογένεια. Ιδιαιτερη, αγαπημένη μεν , με τα προβληματά της, τις δυσκολίες της, τα πάνω της και τα κάτω της.
    Το λατρεύω απλά!!!!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s