Τρεις Καινούριες Σειρές

DARK

Μία φανταστική Γερμανική σειρά, βουτηγμένη στο μεταφυσικό και το horror. Θυμίζει κάτι από Stranger Things και από The O.A. αλλά είναι πιο σκοτεινό, ατμοσφαιρικό και βαθιά ανατριχιαστικό. Σε κάθε επεισόδιο του γνωρίζεις καλύτερα τους χαρακτήρες και τις προθέσεις τους, την ιστορία τους και εκεί μπαίνει το sc-fi στοιχείο και στα ανατινάζει όλα. Έχει πολύ σωστά δομημένα επεισόδια, εξαιρετική σκηνοθεσία και σε κάνει να κολλάς χωρίς να υπάρχει αύριο. (Αφήστε μου τις θεωρίες σας στα σχόλια αν το έχετε δει, θέλω να το συζητήσω.) Continue reading «Τρεις Καινούριες Σειρές»

Advertisements

Οι αγαπημένες σειρές του ’17

Δεν θα βάλω τα αυτονόητα στη λίστα, εννοείται πως το Game of Thrones ήταν φαντασμαγορικό φέτος. Επίσης δεν έχω δει ακόμη σειρές που κατέλαβαν πρωτιές σε άλλες λίστες, όπως το Handmaid’s Tale (το διάβασα και δεν αντέχω να το δω), το Alias Grace, το Smilf και το The Marvelous Mrs Maisel της αγαπημένης μου Amy Sherman Palladino. Είμαι σίγουρη πως και αυτά θα άνηκαν στη δική μου φετινή λίστα, αλλά είπα να είμαι πιο χαλαρή και να γράψω για τις σειρές που είδα μέχρι τώρα και αγάπησα: Continue reading «Οι αγαπημένες σειρές του ’17»

Τι είδα το Νοέμβριο

Humans of New York: The Series

O Brandon δημιούργησε στη πλατφόρμα του facebook, άρα τελείως δωρεάν προς εμάς, τη σειρά του Humans of New York. Οι τρελά πετυχημένες φωτογραφίες που γνώρισαν τεράστια αγάπη από το κοινό πήραν πιο κινηματογραφική νότα και πέρασαν στη μορφή του βίντεο. Υπάρχουν 13 επεισόδια με διαφορετικό theme το καθένα που παρουσιάζουν τους ανθρώπους και τις ιστορίες τους. Απλό, λαμπρό, συγκινητικό, απαραίτητο. Continue reading «Τι είδα το Νοέμβριο»

Dear White People

Ο Justin Siemen αφιέρωσε πέντε χρόνια από τη ζωή του δημιουργώντας το σενάριο για το έργο του Dear White People, μια ταινία για τις φυλετικές διακρίσεις και τους μαύρους φοιτητές σε ένα υψηλού πρεστίζ πανεπιστήμιο. Όταν το ολοκλήρωσε, ζήτησε από το κόσμο χρηματοδότηση ελπίζοντας για 25.000 δολάρια στο Indiegogo, αντιθέτως συγκέντρωσε 45.000 και τελείωσε τη ταινία μέσα σε 19 μέρες. Οι κριτικές ήταν διθυραμβικές και η ανταπόκριση που κέρδισε το εγχείρημα απέφερε αρκετά εκατομμύρια(!) δολάρια από τις λίγες βδομάδες προβολής του στο σινεμά. Έπειτα ήρθε η πρόταση για σειρά στο Netflix, σε μορφή 10 μισάωρων επεισοδίων. Ω ναι ήταν ακόμη καλύτερα. Continue reading «Dear White People»

5 Λόγοι να δεις The Good Place

1. Το έχει δημιουργήσει ο άνθρωπος που έγραψε το Parks and Recreation και το Brooklyn Nine-Nine, παρανοϊκές κωμωδίες που σου δίνουν τους πιο χαρισματικούς χαρακτήρες, ενώ βλέπεις πολλούς ηθοποιούς από τις από πάνω σειρές να κάνουν τα guests τους. Continue reading «5 Λόγοι να δεις The Good Place»

Tv Schedule September/October/November

Σκέφτηκα να βάλω όλες τις πρεμιέρες των φθινοπωρινών σειρών, αλλά αυτό είναι αδύνατον. Μπορείτε να τις δείτε αναλυτικά εδώ, σε αυτό το post θα γράψω για εκείνες που παρακολουθώ εγώ ή γι’αυτές που σκέφτομαι να αρχίσω ή ξέρω ότι αρέσουν στους περισσότερους. Continue reading «Tv Schedule September/October/November»

Τι είδα τον Αύγουστο

The Bold Type S1. Η ιστορία τριών κοριτσιών που δουλεύουν σε γυναικείο περιοδικό, στυλ cosmopolitan, και το τι αντιμετωπίζουν στο χώρο εργασίας και στην προσωπική τους ζωή. Φρέσκο, χαριτωμένο, με pop δόσεις φεμινισμού και μια badass διευθύντρια που όλοι θα θέλαμε να είχαμε ή να είμαστε.

Friends from College S1. Αν και είναι Netflix, αν και έχει γνωστούς κωμικούς τηλεόρασης, είναι πολύ πολύ κακή σειρά. Παράλογη και καθόλου αστεία. P.S. O πρωταγωνιστής είναι ο χειρότερος άνθρωπος στο πλανήτη.

Suits S7. Η αλήθεια είναι ότι το Suits έχασε τον χαρακτήρα του από τη τέταρτη σεζόν κι έπειτα, το ξαναβρίσκει σε διάσπαρτα επεισόδια αλλά δεν είναι αρκετά για να φέρουν πίσω τη παλιά του λάμψη. Προσωπικά θα συνεχίσω να το βλέπω μέχρι να ρίξει αυλαία, είμαι invested.

Insecure S2. Επέστρεψε η πιο cool σειρά του HBO! Η Issa Rae κάνει εκπληκτική δουλειά και συνεχίζει επάξια αυτό που η Lena Dunham ξεκίνησε στη τηλεόραση. Στη δεύτερη σεζόν της πηγαίνει ακόμη πιο βαθιά, συμβολικά και δυναμικά σε αυτό που θέλει να βγάλει προς τα έξω.

Game of Thrones S7. Επικό comeback της πιο εντυπωσιακής σειράς στη τηλεόραση.

Shameless S7. Έχω μία σχέση αγάπης και μίσους με το Shameless, λάτρευα τις πρώτες του σεζόν, έπειτα με απογοήτευσε και μετά με ξανακέρδισε. Η έβδομη σεζόν ήταν πολύ καλή, δεν με πόνεσε όσο η έκτη, είχε πολύ γέλιο και βρήκε τον παλιό καλό εαυτό της.

Marvel’s The Defenders S1. Δοκιμάζω αυτό το μήνα το free trial του Netflix στη τηλεόραση μου και το Defenders άρχισα να το βλέπω εκεί. Δεν έχει το σκοτάδι του Daredevil, ούτε την αποπνικτική ατμόσφαιρα του Jessica Jones, είναι πιο ανάλαφρο και ενθουσιώδες. Μου άρεσε που είδα όλους τους χαρακτήρες μαζί και η υπόθεση ήταν αρκετά βατή, απλά το περίμενα ίσως καλύτερο… πιο αυθεντικό, όπως ήταν και τα origins των ηρώων του. Υπήρχαν επεισόδια στα οποία δεν γινόταν απολύτως τίποτα, πέρα από ένα cliffhanger που σε κρατούσε για το επόμενο, ενώ μερικές φορές τα twists δεν έβγαζαν κανένα νόημα. Δεν έχω φτάσει ακόμη στο μεγάλο του finale κι ελπίζω να μην με απογοητεύσει άλλο…

Hip Hop Evolution. Ακόμη μια σειρά που άρχισα να βλέπω στο Netflix, αλλά στο documentary είδος αυτή τη φορά. Είναι φοβερά επεξηγηματικό, παίρνει συνεντεύξεις από τα μεγαλύτερα ονόματα του χώρου, τους πρωτοπόρους, εκείνους που δημιούργησαν το break dance, την rap και εν τέλει την hip hop. Έχω μάθει πάρα πολλά πράγματα και η απίστευτα hip σκηνοθεσία του δεν με αφήνει να το βαρεθώ στιγμή. Είναι artist focused, οπότε μπορεί να το δει οποιοσδήποτε ασχολείται με τη μουσική γενικότερα ή τον ενδιαφέρει συγκεκριμένα η hip hop σκηνή, εγώ ανήκω στη δεύτερη κατηγορία αφού μεγάλωσα ακούγοντας την.

Τι είδα τον Ιούνιο/Ιούλιο

Ξεκινάμε:

Skam Finale. Ένα τελείως διαφορετικό επεισόδιο μιας και ξέφυγε από το point of view του κύριου ήρωα και μας έδωσε πολλά μικρά snipets από όλους τους χαρακτήρες που έχουμε δει στη σειρά τα τελευταία τρία χρόνια. Ήταν έξυπνο και πιστό σε αυτό που αντιπροσωπεύει το Skam, την απλότητα και την αλήθεια. Τα τελευταία λεπτά που μίλησε ο Jonas μου θύμισαν το πως ξεκίνησε η σειρά, έδεσε πολύ ωραία και απέδειξε ότι βασιζόταν σε μία ιδεολογία που έκανε τον κόσμο λίγο καλύτερο.

American Gods. Οχτώ επεισόδια που εδραιώνουν τη βάση της ιστορίας του Neil Gaiman. Βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του και ξετυλίγει μια υπόθεση φαντασίας με τρελή σκηνοθεσία, χαρισματικούς ηθοποιούς και πολύ χιούμορ, μακάβριο, αλλά αστείο. Δεν το βαριέσαι στιγμή, το έχουν δημιουργήσει δύο τελείως διαφορετικοί -στιλιστικά- άνθρωποι και αυτό απεικονίζεται στο σενάριο και στη σκηνοθεσία που πατάει ανάμεσα σε αυτοτελή επεισόδια και σε άλλα επικά συνεχόμενα. Νομίζω πως δεν θα αρέσει σε όλους, αλλά αυτό είναι κομμάτι της γοητείας του.

Taboo. Σκοτεινό, βίαιο, αργό. Μία σειρά εποχής με πρωταγωνιστή τον Tom Hardy, στην οποία κρατά όλη την υπόθεση και την ατμόσφαιρα μόνος του. Απίστευτος.

Trapped. Ισλανδική αστυνομική σειρά δέκα επεισοδίων με τοπία που σε καθηλώνουν. Αρκετά αργή για τα γούστα μου, αλλά πολύ ενδιαφέρουσα ως προς το cultural backround της, με μία συνεχόμενη υπόθεση που μπλέκει σε πολλές μικρές στη πορεία. Διαδραματίζεται σε ένα μικρό χωριό -αποκλεισμένο από το χιόνι, μέσα στο οποίο κυκλοφορεί ένας δολοφόνος.

Big Little Lies. Ένα βράδυ του Ιουνίου έτυχε να πρέπει να το περάσω στο νοσοκομείο και γενικότερα επειδή κοιμάμαι πολύ δύσκολα, είχα προετοιμαστεί φέρνοντας μαζί μου το laptop. Τυχαία, είπα να αρχίσω το Big Little Lies… το ίδιο βράδυ λοιπόν είδα και τα οχτώ επεισόδια του, μου κράτησε παρέα και με έκανε να νιώθω ζεστασιά κάθε φορά που το σκέφτομαι. Θα μπορούσα να είχα βαρεθεί ή να είχα εκνευριστεί, αλλά όχι. Ήταν η καλύτερη σειρά που είδα φέτος, διακριτική, απόλυτα γυναικεία, όμορφη και τόσο αληθινή. Το finale του είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχω δει στη τηλεόραση.

Peaky Blinders. Απίστευτα καλοφτιαγμένη σειρά εποχής με πρωταγωνιστή τον Cillian Murphy που κάνει εξαιρετική δουλειά στο να σου κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον καθ’όλη τη διάρκεια της. Λίγα και μεγάλα επεισόδια, στα οποία δεν σταματούν να συμβαίνουν πράγματα που προσπαθείς να προλάβεις κάθε φορά. (Fun plus τα guest του Tom Hardy ❤ )

Younger. Πριν λίγες μέρες ξεκίνησε η αγαπημένη μου ανάλαφρη, φρέσκια, απόλυτα διασκεδαστική και πλέον ταυτόσημη με το καλοκαίρι- σειρά. Τo Younger συνεχίζει να είναι cute όσο δεν πάει.

Pretty Little Liars. Ίσως δεν έχει υπάρξει χειρότερο τέλος στην ιστορία της τηλεόρασης. Εντάξει, υπερβάλω, αλλά μιλάμε πολύ χάλια.

Queen Sugar. Μια ιδιαίτερη σειρά που ανέπτυξε η Ava DuVernay για το κανάλι της Oprah με σκηνοθέτες και σεναριογράφους αποκλειστικά γυναίκες, και ως επί των πλείστων Αφροαμερικανίδες. Η σειρά πραγματεύεται τη ζωή μιας οικογένειας, αφού πεθαίνει ο πατέρας τους και τους αφήνει ένα μεγάλο κομμάτι γης να καλλιεργήσουν. Είναι ασυνήθιστα σκηνοθετημένη για τα δεδομένα της τηλεόρασης, θα μπορούσα να τη φανταστώ σαν indie φιλμάκι στο Sundance, αλλά αυτή η καινοτομία του λειτουργεί. Μην περιμένεις cliffhangers ή τρελά twists υπόθεσης, ούτε guests από μεγάλα ονόματα, περίμενε κάτι πιο προσγειωμένο και ρεαλιστικό.

Underground. Μία σειρά θρίλερ για τους σκλάβους της Αμερικής το 1850. Γρήγορο, έντονο, επίπονο, πέφτει στις παγίδες του είδους, αλλά κρατά πολύ καλά το κεφάλι ψηλά. (Περισσότερα εδώ.)