UNDERGROUND

Μια σειρά για τους σκλάβους της Αμερικής λίγο πριν τον Εμφύλιο του 1860, αλλά όχι έτσι όπως θα την φανταζόσουν. Ξεκινά με το Black Skinhead του Kanye West και ένα ασταμάτητο κυνηγητό και συνειδητοποιείς ότι βλέπεις ένα θρίλερ, αποδεσμευμένο από το δράμα του θύματος και των τραγικών συνθηκών, ένα θρίλερ γεμάτο ανατροπές μέχρι και τη τελευταία του πνοή. Continue reading «UNDERGROUND»

On a gathering storm comes a tall handsome man in a dusty black coat with a red right hand

Αυτές τις μέρες παρακολούθησα δύο Βρετανικές, σκοτεινές, βίαιες σειρές εποχής που με έκαναν να κολλήσω στην οθόνη μου. Με σειρά λατρείας:

Peaky Blinders

Η ιστορία ανέλιξης μιας οικογένειας που από συμμορία γειτονιάς στο Birmingham κατέληξαν να γίνουν οι πιο τρομακτικοί gangsters του Λονδίνου την δεκαετία του ’20. Το όνομα τους το πήραν από τους ιστορικούς Peaky Blinders -πραγματικά πρόσωπα- που λέγεται ότι είχαν στα καπέλα τους κρυμμένα ξυραφάκια και με αυτά έκοβαν τους εχθρούς τους. Πρωταγωνιστεί ο Cillian Murphy που κρατά το φακό πάνω του χωρίς καμία δυσκολία και η Helen McCrory, ο καλύτερος (ίσως και μοναδικός) γυναικείος ρόλος της σειράς. Βλέπουμε την Αγγλία λίγο μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τη βιομηχανική επανάσταση, την IRA, τη Κομμουνιστική επέκταση και όλα τα πολιτικά δρώμενα που σημάδεψαν αυτή τη περίοδο μέσα από εκκεντρικούς χαρακτήρες, συνωμοσίες και μάχες συμμοριών. Τη σειρά έφτιαξε το BBC, αποτελείται από τρεις σεζόν ως τώρα, με μόλις έξι επεισόδια η κάθε μία. Είναι σκοτεινό, γρήγορο, καλοφτιαγμένο, πιστό στην εποχή του και στο χαρακτήρα του, έχει το βρετανικό του χιούμορ αλλά στη τελική το βλέπεις γιατί σε κάνει να λατρεύεις την οικογένεια των Blinders και ας ξέρεις ότι -στην καλύτερη- είναι δολοφόνοι.

Taboo

Η πολυσυζητημένη σειρά του Tom Hardy και του πατέρα του που δημιούργησαν με τον Steven Knight, δημιουργό του Peaky Blinders από πάνω. Διαδραματίζεται στο Λονδίνο του 1800 με κύριο ήρωα τον Delaney, ο οποίος προσπαθεί να φτιάξει μια αυτοκρατορία από πλοία πολεμώντας την άρχουσα τάξη της Αγγλίας. Η συγκεκριμένη σειρά είναι αρκετά περίεργη… κρύβει πολύ σκοτάδι, μυστικισμό και βία. Βία που προσωπικά δεν άντεχα να βλέπω αν και γενικότερα δεν έχω πρόβλημα με τέτοιες σκηνές, νομίζω ότι η συγκεκριμένη πήγε ένα βήμα παραπέρα στα βασανιστήρια της. Παραγωγής BBC και αυτό, με οχτώ επεισόδια και δύο σεζόν στο τσεπάκι της για το μέλλον, χτίζει μια δυσοίωνη ατμόσφαιρα και ένα από τα καλύτερα finales που έχω δει σε σειρά. Είναι αρκετά αργή, αλλά αυτό που τη σώζει και την καθιστά λαμπρή είναι η υποκριτική του Tom Hardy, ενσαρκώνει όλα όσα είναι η υπόθεση μόνος του.

*O τίτλος του post είναι από το intro των Peaky Blinders, τραγούδι του Nick Cave «Red Right Hand». Οι εικόνες οδηγούν στα trailers.  

Big Little Lies

Καταρχάς θα ξεκινήσω λέγοντας πως η συγκεκριμένη σειρά είχε το πιο λάθος marketing που έχω συναντήσει τον τελευταίο καιρό, πέρα από το trailer που το παρουσιάζει σαν τις ‘Νοικοκυρές σε Απόγνωση’  με πολύ σεξ και έναν φόνο, όποιον ρωτούσα για την υπόθεση αδυνατούσε να μου εξηγήσει  για ποιο λόγο το βλέπει, το μόνο που έπαιρνα ως απάντηση ήταν ‘είναι για παντρεμένες γυναίκες, ναι είναι πάμπλουτες αλλά δεν μας νοιάζει αυτό….’. Ε λοιπόν το Big Little Lies είναι σειράρα για άπειρους λόγους.

Είναι στη καρδιά της μια γυναικεία σειρά,  εξιστορείται από γυναίκες και μιλά για εκείνες. Με την βαθιά, διορατική σημασία που κουβαλά η πρόταση από πάνω. Στα πρώτα κιόλας δέκα λεπτά δημιουργεί χαρακτήρες πολυδιάστατους που δεν αντιπροσωπεύουν ένα κλισέ στερεότυπο (π.χ. η single mom, η control freak mom, η working mom) αλλά είναι άνθρωποι με τη προσωπικότητα τους, τα λάθη τους και την ηθική τους. Όλη η υπόθεση ξεκινά με τη πρώτη μέρα του σχολείου των παιδιών τους, μια χαρακτηριστική μέρα, μια συγκεκριμένη εμπειρία που βιώνουν διαφορετικά αλλά και ίδια οι περισσότερες μανάδες. Και από εκεί ξετυλίγεται ένα νήμα κόντρας μεταξύ τους, με τις προκαταλήψεις τους και την προσπάθεια τους η καθεμία να εντυπωσιάσει την άλλη.

Γέλασα πολύ που έβλεπα τα προβλήματα να μένουν στους ενήλικες και να μην περνάνε στα παιδιά που είχαν αθώα ευχάριστες σχέσεις μεταξύ τους. Η σειρά καταπιάστηκε με το γάμο, το τι σημαίνει να είσαι παντρεμένη και το πως λειτουργεί αυτός ο θεσμός για τη κάθε ηρωίδα, μίλησε για τους άντρες τους, το διαζύγιο, το πως βιώνεται το να μεγαλώνεις παιδιά μόνη σου. Εντρύφησε με μεγάλη ακρίβεια στο θέμα της ενδοοικογενειακής βίας, το εξήγησε και στο τέλος του το λύτρωσε. Μίλησε για το bullying και έδωσε μεγάλη βάση στο γεγονός ότι ο χαρακτήρας του παιδιού εξαρτάται από το τρόπο που μεγαλώνει και όχι από το DNA που κουβαλά (κάτι που πιστεύω κι εγώ εγκάρδια). Τέλος άγγιξε σύντομα τη σχέση μαμάς και κόρης, την περίπλοκη και αρκετές φορές ανυπόφορη αυτή σχέση. Η σειρά αναπτύχθηκε ειλικρινέστατα χωρίς υπερβολές και καρικατούρες. Μπορεί να περιτυλιγόταν από πλούτο και από καθηλωτικά πορτρέτα σπιτιών κυριολεκτικά πάνω στη θάλασσα, αλλά… δεν σε ένοιαζε αυτό.

Προσωπικά τα από πάνω θα ήταν αρκετά να με κρατήσουν, αλλά βοήθησε ακόμη περισσότερο το μυστήριο του φόνου που ελλόχευε από πίσω. Και σε αυτό το σημείο όποιος δεν έχει δει τη σειρά πρέπει να σταματήσει να διαβάζει, ακολουθούν spoils.

Είχα καταλάβει ότι ο άντρας της Celeste (Nicole Kidman) ήταν ο ίδιος άνθρωπος που βίασε την Jane (Shailene Woodley) από το τρίτο επεισόδιο της σειράς και είχα υποψιαστεί ότι τον σκοτώνουν οι ηρωίδες μας. Αυτό που δεν περίμενα ήταν να βρίσκεται εκεί η Renata και αυτό που με εξέπληξε ήταν η ολέθρια ανάμειξη της Bonnie (Zoë Kravitz). Το βρήκα τέλειο. Στο ομώνυμο βιβλίο η Bonnie παραδέχεται ότι ήταν θύμα κακοποίησης, στη σειρά η μόνη αναφορά που μας χαρίζεται είναι η φράση της «everyone’s got baggage» υπονοώντας το σκοτεινό παρελθόν της. Έφτασε αυτή η ειρηνική παρουσία να σκοτώσει για να συνειδητοποιήσουμε τι κακό προκαλούσε αυτός ο άνδρας. Τα τελευταία πέντε λεπτέ είναι χρυσός, βλέπουμε τις ηρωίδες μας να ξεχνάνε κάθε διαφορά και «μίσος» και να ενώνονται ενάντια στον κοινό εχθρό, να βοηθά και να καλύπτει η μία την άλλη. Να συνειδητοποιούν ότι ο κόσμος είναι πιο ασφαλής για τα παιδιά τους όταν λείπει από αυτόν ο συγκεκριμένος άντρας. Μου θύμισε ένα quote που είχα διαβάσει για το πόσο απαίσιος είναι ο κόσμος για τις γυναίκες και ότι το μόνο που τον ανακουφίζει μερικές φορές είναι οι δεσμοί αδελφότητας που έχουν μεταξύ τους. Αυτή η ιστορία το απέδειξε. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ πιο ταιριαστό τέλος.

Είναι μια σειρά εφτά επεισοδίων με μεγάλα ονόματα σε πρωταγωνιστικούς ρόλους κι ένα υπέροχο soundtrack. Να το δείτε και να μην σας αποθαρρύνει το marketing γύρω της. Δεν είναι σαπουνόπερα και δεν λέει τα αυτονόητα.

Τι έχω δει τον τελευταίο καιρό

Skam Season 4
Πίστευα ότι κανένα storyline δεν θα ξεπερνούσε εκείνο της Noora και του William, αλλά η οπτική γωνία της Sana έδωσε κάτι τελείως διαφορετικό: συζήτηση. Περιτριγυριζόταν εννοείται από το γεγονός ότι είναι μουσουλμάνα και το τι σημαίνει αυτό για ένα ανεπτυγμένο κράτος στην Ευρώπη, τι αντιπροσωπεύει η θρησκεία σήμερα και το τι νιώθουν αυτοί που επιλέγουν να την ακολουθήσουν. Ήταν φοβερά ενδιαφέρον, καθόλου προκατειλημμένο και είχε στο τέταρτο επεισόδιο μία από τις φημισμένες σκηνές του Skam, όπου οι δύο ήρωες συζητούν τη θεματική ουσιαστικά ολόκληρης της σεζόν, ένας διάλογος βγαλμένος από ονειρικό σενάριο που δεν περίμενες ποτέ να δεις στη τηλεόραση.

13 Reasons Why
Από τις καλύτερες φετινές σειρές. Από τις καλύτερες εφηβικές σειρές. (Περισσότερα εδώ.)

Dear White People
Η ταινία του Justin Simien περνάει σε 10 επεισόδια του Netflix με την ίδια θεματική και αιχμηρότητα. H καινούρια πρωταγωνίστρια δεν φτάνει τη Tessa Thompson, αλλά το σενάριο είναι ακόμη πιο έξυπνο και ενδιαφέρον. Ο φυλετικός ρατσισμός στα πανεπιστημιακά campus και η άρνηση των «λευκών» να την αναγνωρίσουν σε ένα δήθεν φιλελεύθερο περιβάλλον. Δεν θα συνειδητοποιήσουμε ποτέ ότι με το να μην συζητάμε κάτι δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει και με το να το συζητάμε, δεν μετατρεπόμαστε ξαφνικά σε ρατσιστές.

Riverdale
Το dark/crime take του κόμικ Archie στο κανάλι του CW. Πέρα από τις ασύνδετες και απότομες εναλλαγές των σκηνών, το υπερβολικό drama acting από τους ενήλικες ηθοποιούς της σειράς και το «γελοίο» σενάριο, μου αρέσει. Το βλέπω πολύ ευχάριστα και διασκεδαστικά.

Pretty Little Liars
Ξεκίνησε επισήμως η έβδομη και τελευταία σεζόν της σειράς, που είναι τόσο κακή όσο θα περιμένατε. Είναι προφανές πως οι κοπέλες έχουν βαρεθεί να παίζουν τον ίδιο εφηβικό ρόλο τόσα χρόνια, φαίνεται από τον τρόπο που κινούνται και μιλούν (ειδικά η Ashley Benson δεν πρέπει να θέλει καθόλου να βρίσκεται εκεί). Η υπόθεση γίνεται όλο και πιο τρελή και η αδιέξοδος που οδηγείται είμαι σίγουρη ότι θα είναι το απόλυτο παραμύθι!

Grey’s Anatomy
Παιδιά πέρα από κάτι βαρετά επεισόδια έξω από το νοσοκομείο, εμένα μου αρέσει πολύ. Ακόμη -δεκατρία χρόνια μετά. Κρύβει πολλά πράγματα ανάμεσα στα διαφορετικά story lines, και για τη κοινωνία και για τον άνθρωπο και καταφέρνει με έναν περίεργο τρόπο να είναι πάντα φρέσκο.

13 Σκέψεις για το ’13 Reasons Why’

Όταν οι γονείς δεν συνειδητοποιούν για τι είναι ικανά τα παιδιά τους. Όταν δεν τα βλέπουν γι’αυτό που είναι.

Όταν καταλαβαίνεις ότι δεν φταίει πάντα η οικογένεια, αλλά στη τελική αυτή έχει την ευθύνη.

Όταν το bullying δεν είναι μόνο βρισιές και σπρωξίματα, αλλά ακατάλληλα κοπλιμέντα.

Όταν κατανοείς ότι ακόμη και οι ειδικοί (καθηγητές, ψυχολόγοι) είναι απλώς άνθρωποι.

Όταν δεν σου μαθαίνουν να μη φοβάσαι να λες τι σκέφτεσαι. Το λάθος που έκαναν όλοι τους. Και οι 13.

Όταν ο βιαστής δεν συνειδητοποιεί τι έχει κάνει, όταν το βλέπει σαν παιχνίδι. Όταν η σεξουαλική παρενόχληση έχει χίλια δυο αντίκτυπα, κυρίως την κοινωνική κατακραυγή. (Ένα κομμάτι ιστορίας που το Skam χειρίστηκε πολύ καλύτερα.)

Το πόσες αποχρώσεις έχει η αγάπη για κάποιον άλλον.

Το διακριτικό μήνυμα του πόσο εύκολο είναι να βρεις όπλο στις Η.Π.Α..

Το πανέμορφο soundtrack, hey hey my my..

Όταν αναγνωρίζεις λάθη που κι εσύ είχες κάνει στη θέση τους.

Όταν πιάνεις τον εαυτό σου να τους δικαιολογείς. (Κάθε φορά πονούσα για τον Justin.)

Όταν εξελίσσεται δεύτερη υπόθεση μπροστά στα μάτια σου κι εσύ αγνοώντας το, καταλαβαίνεις γιατί και οι υπόλοιποι δεν έκαναν τίποτα. (Alex μας έσπασες.)

Όταν καταρρίπτεις κάθε στερεότυπο της θέσης σου, απλά όντας ευγενικός σε όλους. (Jeff ίσως ήσουν ο καλύτερος.)

13 Reasons Why 

Δεκατρείς κασέτες, δεκατρία άτομα υπεύθυνα για την αυτοκτονία ενός κοριτσιού που υπέστη με τον έναν ή τον άλλο τρόπο bullying. Το βιβλίο του Asher εδώ και καιρό συζητιόταν να φτάσει σε σειρά μέχρι που το ανέλαβε η Selena Gomez σε συνεργασία με το Netflix και έδωσε 13 επεισόδια που κατανοούν πολύ καλά το τι σημαίνει να είσαι έφηβος σήμερα. Continue reading «13 Reasons Why «

THE OA

Οχτώ επεισόδια που έφερε το Netflix χωρίς καμία προειδοποίηση ή promotional κίνηση για αυτή τη πολύ παράξενη σειρά που έχει εθίσει όποιον προσπάθησε να δει μόνο το πρώτο επεισόδιο. Στα όρια του sci-fi, με σεναριογράφο την ίδια την Brit Marling που πρωταγωνιστεί και μοναδικό σκηνοθέτη τον Zal Batmanglij, ξετυλίγουν μπροστά σου ένα ανεξήγητο φαινόμενο που πασχίζεις να διαλευκάνεις. Continue reading «THE OA»

Black

Τώρα που το Netflix κυκλοφόρησε trailer από τη καινούρια του σειρά, Dear White People και ακύρωσαν τη συνδρομή τους χιλιάδες θεατές ισχυριζόμενοι ότι το show είναι ρατσιστικό, τώρα που η Beyoncé «έχασε» το Grammy για το Lemonade, τώρα που βγήκε η επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας του All Eyez on Me -της βιογραφίας του Tupac που θα έρθει στις 16  Ιουνίου, τώρα ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για το Φεβρουάριο ως Black History Month και όλα όσα μπορεί να μας μάθει, αναλύοντας πάντα την pop κουλτούρα.

Μερικά βιβλία που προσωπικά λάτρεψα κι ας με πόνεσαν:

colorpurple

Και τα τρία είναι κλασσικά αριστουργήματα που σου παρουσιάζουν το σκοτεινό και ντροπιαστικό κομμάτι της ιστορίας της Αμερικής. Αν θες να αρχίσεις να καταλαβαίνεις τι πραγματικά σήμαινε αυτό που έγινε και καθόρισε την ιστορία των Αφρικανών, τότε θα σου πρότεινα να διαβάσεις τον Achebe και συγκεκριμένα το Things Fall Apart (στην αρχή του είναι κουραστικό, αξίζει όμως όταν συνειδητοποιείς τη σημασία του τέλους του). Έπειτα υπάρχει και η σύγχρονη Chimamanda και όλα όσα έχει καταφέρει να μας δώσει από τη κληρονομιά της:

bndbnxxcaaeyqkn

To #BlackLivesMatter έφερε στην επικαιρότητα κάτι που για καιρό υποβιβαζόταν, τη σωστή αντιπροσώπευση των μαύρων στην τηλεόραση. Μέχρι που φέτος ήρθαν στις οθόνες μας το Insecure και το Atlanta.

160919_r28728-1200x1200-1473365695
By: Richie Pope

Στον κινηματογράφο οι συνθήκες ήταν διαφορετικές και ίσως πιο ευνοϊκές. Το 1961 γυρίστηκε το θεατρικό A Raisin in the Sun -η μοναδική ασπρόμαυρη ταινία που δεν με άφησε να πάρω τα μάτια μου από πάνω της. Πενήντα χρόνια αργότερα και πολλές ταινίες μετά, ήρθε το Straight Outta Compton και το Moonlight, αλλά για να κλείσω το κύκλο που άρχισα με τη πρώτη πρόταση του post, υπάρχει η ταινία Dear White People, που ειλικρινά η μοναδική λέξη με την οποία δεν μπορείς να τη χαρακτηρίσεις είναι ρατσιστική!

Είναι σαν ένα φυλετικό μάθημα για το τι σημαίνει να είσαι μαύρος και άσπρος στην Αμερική του σήμερα, ή μάλλον στην Αμερική του Obama.

Τέλος θα σας αφήσω με μία youtuber που αγαπώ πολύ και συχνά πυκνά αναφέρεται σε θέματα όπως τον «καλοπροαίρετο» ρατσισμό.

Όταν τα guilty pleasure μετατρέπονται σε κάτι παραπάνω 

Sweet/ Vicious, μία σειρά που παίρνει το rape culture και το συνθλίβει μέχρι τα κόκκαλα. Με comic επιρροές, πολλή βία και την απαραίτητη υπερβολή του Mtv η σειρά παίρνει μια girly φόρμουλα και τη μετατρέπει σε κάτι που δεν έχουμε ξανά δει (με εξαίρεση ίσως το Veronica Mars). Δυο κοπέλες που μετατρέπονται σε vigilantes και επιτίθενται σε κάθε βιαστή του campus τους, κάνοντας αυτό που η αστυνομία αδυνατεί -τιμωρούν τους ένοχους. Με μαύρη μάσκα και ροζ τσάντα, ο όρος superhero παίρνει άλλη σημασία και φτάνει αυτό που ήθελε να περάσει το Jessica Jones, το πόσο εύκολα η κοινωνία καλλιεργεί και συντηρεί τη κουλτούρα του βιασμού. Είναι ανάλαφρο όσο του επιτρέπει το κανάλι, αλλά τόσο σημαντικό όσο το απαιτεί η εποχή του και η πολιτική κατάσταση του τώρα. Must watch.

Riverdale, ο νέος εθισμός του CW. Ένα adaptation του πασίγνωστου εφηβικού comic των 80’s, Archieπου δεν έχει όμως καμιά σχέση με την υπάρχουσα ιστορία. Σκοτεινό και φρέσκο μας συστήνει τη πόλη Riverdale που τη σκεπάζει ένα πέπλο μυστηρίου και μια ατμόσφαιρα Σκανδιναβικού αστυνομικού. Μη σας ξεγελά το horror κλίμα και ο ανεξήγητος φόνος, η σειρά στη καρδιά της (και στην επιφάνεια της) είναι καθαρά εφηβική: love triangles, απότομες εναλλαγές σκηνών, αχρείαστα prom nights, μοντέλα σε ρόλο 17χρονων αλλά όλα αυτά με μία στροφή αλλαγής, καθόλου προβλεπόμενα και κλισέ. Μία αισθητικά πανέμορφη σειρά που τολμάει να αλλάξει λίγο τον αέρα του CW, κάνοντας τα στερεότυπα ιστορία.