THE OA

Οχτώ επεισόδια που έφερε το Netflix χωρίς καμία προειδοποίηση ή promotional κίνηση για αυτή τη πολύ παράξενη σειρά που έχει εθίσει όποιον προσπάθησε να δει μόνο το πρώτο επεισόδιο. Στα όρια του sci-fi, με σεναριογράφο την ίδια την Brit Marling που πρωταγωνιστεί και μοναδικό σκηνοθέτη τον Zal Batmanglij, ξετυλίγουν μπροστά σου ένα ανεξήγητο φαινόμενο που πασχίζεις να διαλευκάνεις. Συνέχεια ανάγνωσης «THE OA»

Black

Τώρα που το Netflix κυκλοφόρησε trailer από τη καινούρια του σειρά, Dear White People και ακύρωσαν τη συνδρομή τους χιλιάδες θεατές ισχυριζόμενοι ότι το show είναι ρατσιστικό, τώρα που η Beyoncé «έχασε» το Grammy για το Lemonade, τώρα που βγήκε η επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας του All Eyez on Me -της βιογραφίας του Tupac που θα έρθει στις 16  Ιουνίου, τώρα ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για το Φεβρουάριο ως Black History Month και όλα όσα μπορεί να μας μάθει, αναλύοντας πάντα την pop κουλτούρα.

Μερικά βιβλία που προσωπικά λάτρεψα κι ας με πόνεσαν:

colorpurple

Και τα τρία είναι κλασσικά αριστουργήματα που σου παρουσιάζουν το σκοτεινό και ντροπιαστικό κομμάτι της ιστορίας της Αμερικής. Αν θες να αρχίσεις να καταλαβαίνεις τι πραγματικά σήμαινε αυτό που έγινε και καθόρισε την ιστορία των Αφρικανών, τότε θα σου πρότεινα να διαβάσεις τον Achebe και συγκεκριμένα το Things Fall Apart (στην αρχή του είναι κουραστικό, αξίζει όμως όταν συνειδητοποιείς τη σημασία του τέλους του). Έπειτα υπάρχει και η σύγχρονη Chimamanda και όλα όσα έχει καταφέρει να μας δώσει από τη κληρονομιά της:

bndbnxxcaaeyqkn

To #BlackLivesMatter έφερε στην επικαιρότητα κάτι που για καιρό υποβιβαζόταν, τη σωστή αντιπροσώπευση των μαύρων στην τηλεόραση. Μέχρι που φέτος ήρθαν στις οθόνες μας το Insecure και το Atlanta.

160919_r28728-1200x1200-1473365695
By: Richie Pope

Στον κινηματογράφο οι συνθήκες ήταν διαφορετικές και ίσως πιο ευνοϊκές. Το 1961 γυρίστηκε το θεατρικό A Raisin in the Sun -η μοναδική ασπρόμαυρη ταινία που δεν με άφησε να πάρω τα μάτια μου από πάνω της. Πενήντα χρόνια αργότερα και πολλές ταινίες μετά, ήρθε το Straight Outta Compton και το Moonlight, αλλά για να κλείσω το κύκλο που άρχισα με τη πρώτη πρόταση του post, υπάρχει η ταινία Dear White People, που ειλικρινά η μοναδική λέξη με την οποία δεν μπορείς να τη χαρακτηρίσεις είναι ρατσιστική!

Είναι σαν ένα φυλετικό μάθημα για το τι σημαίνει να είσαι μαύρος και άσπρος στην Αμερική του σήμερα, ή μάλλον στην Αμερική του Obama.

Τέλος θα σας αφήσω με μία youtuber που αγαπώ πολύ και συχνά πυκνά αναφέρεται σε θέματα όπως τον «καλοπροαίρετο» ρατσισμό.

Όταν τα guilty pleasure μετατρέπονται σε κάτι παραπάνω 

Sweet/ Vicious, μία σειρά που παίρνει το rape culture και το συνθλίβει μέχρι τα κόκκαλα. Με comic επιρροές, πολλή βία και την απαραίτητη υπερβολή του Mtv η σειρά παίρνει μια girly φόρμουλα και τη μετατρέπει σε κάτι που δεν έχουμε ξανά δει (με εξαίρεση ίσως το Veronica Mars). Δυο κοπέλες που μετατρέπονται σε vigilantes και επιτίθενται σε κάθε βιαστή του campus τους, κάνοντας αυτό που η αστυνομία αδυνατεί -τιμωρούν τους ένοχους. Με μαύρη μάσκα και ροζ τσάντα, ο όρος superhero παίρνει άλλη σημασία και φτάνει αυτό που ήθελε να περάσει το Jessica Jones, το πόσο εύκολα η κοινωνία καλλιεργεί και συντηρεί τη κουλτούρα του βιασμού. Είναι ανάλαφρο όσο του επιτρέπει το κανάλι, αλλά τόσο σημαντικό όσο το απαιτεί η εποχή του και η πολιτική κατάσταση του τώρα. Must watch.

Riverdale, ο νέος εθισμός του CW. Ένα adaptation του πασίγνωστου εφηβικού comic των 80’s, Archieπου δεν έχει όμως καμιά σχέση με την υπάρχουσα ιστορία. Σκοτεινό και φρέσκο μας συστήνει τη πόλη Riverdale που τη σκεπάζει ένα πέπλο μυστηρίου και μια ατμόσφαιρα Σκανδιναβικού αστυνομικού. Μη σας ξεγελά το horror κλίμα και ο ανεξήγητος φόνος, η σειρά στη καρδιά της (και στην επιφάνεια της) είναι καθαρά εφηβική: love triangles, απότομες εναλλαγές σκηνών, αχρείαστα prom nights, μοντέλα σε ρόλο 17χρονων αλλά όλα αυτά με μία στροφή αλλαγής, καθόλου προβλεπόμενα και κλισέ. Μία αισθητικά πανέμορφη σειρά που τολμάει να αλλάξει λίγο τον αέρα του CW, κάνοντας τα στερεότυπα ιστορία.

Gilmore Girls: A Year in the Life

Το Gilmore Girls ξεκίνησε το 2000 όταν η Alexis Bledel (Rory) ήταν μόλις 15 χρονών και η Lauren Graham (Lorelai) ήταν 33 χρονών, ακριβώς όπως και στη σειρά. Η Amy Sherman Palladino μαζί με τον άντρα της Daniel Palladino δημιούργησαν ένα μαγικό χωριό, γραφικό και ιδιαίτερο με κατοίκους βγαλμένους από παραμύθι. Όλη η ιστορία ήταν για τη μητέρα και την κόρη, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Έξι χρόνια μετά λόγω διαφορών με το κανάλι οι δημιουργοί αποχώρησαν και τη σειρά ανέλαβαν να συνεχίσουν και να τελειώσουν άλλοι άνθρωποι, και ξαφνικά η υπόθεση έμοιαζε λίγη και προβλέψιμη. Η Amy Sherman Palladino δεν την είδε ποτέ και έμεινε με το παράπονο που δεν ειπώθηκαν οι τέσσερις τελευταίες λέξεις με τις οποίες πάντα ήξερε ότι ήθελε να τελειώσει το έργο της. Fastforward στο 2015 όπου τη σειρά πήρε το Netflix και ήταν διαθέσιμη για streaming από μία νέα γενιά που δεν γνώριζε την οικογένεια Gilmore, πήρε τρελό hype, συζητήθηκε πολύ και το Netflix αυτή τη φορά ανέλαβε να την φέρει πίσω για reboot και να της δώσει το τέλος που της άξιζε. Κάπως έτσι ξανά ήρθε στις οθόνες μας 10 χρόνια μετά το finale της, το Gilmore Girls: A Year in the Life.

Από εδώ και πέρα θα ακολουθήσουν spoil για τη σειρά. Αν δεν την έχετε δει και έχετε σκοπό, μη προχωρήσετε παρακάτω. Σοβαρά τώρα, μιλάμε για major spoil, θα πω τις τέσσερις τελευταίες λέξεις που ειπώθηκαν, σταμάτα να διαβάζεις.  Συνέχεια ανάγνωσης «Gilmore Girls: A Year in the Life»

12 Πράγματα που με εντυπωσίασαν στο SKAM

Είχα γράψει μια μικρή εισαγωγή για τη σειρά εδώ, και μιας και έμαθα πως σύντομα θα μας έρθει με αμερικάνικο adaptation σκέφτηκα να σας πείσω να δείτε το αυθεντικό πριν γίνει γνωστό. Συνέχεια ανάγνωσης «12 Πράγματα που με εντυπωσίασαν στο SKAM»

Οι αγαπημένες μου σειρές για το ’16

Και φυσικά φέτος το Game of Thrones παρέδωσε δύο από τα καλύτερα επεισόδια του και εννοείται ότι παρακολούθησα με τρελό ενδιαφέρον την εξέλιξη του Westworld (και το απογοητευτικό του τέλος), αλλά σκέφτηκα στη φετινή λίστα να μην αναφέρω καμία mainstream επιλογή, καμία από τις πολύ γνωστές σειρές και να μείνω στις μικρές (σχετικά), ανεξάρτητες (περίπου) που αγάπησα. Κι ας με πονάει που δεν θα συμπεριλάβω το παλιό αγαπημένο μου SUITS και την πολύ καλή φετινή σεζόν του Daredevil.
-Κάπου εδώ να σημειωθεί ότι δεν έχω προλάβει ακόμη να δω το Atlanta και το Searchparty που ακούω ότι είναι εξαιρετικά και θα μπορούσαν εύκολα να ήταν σε αυτή τη λίστα. Με σειρά προτίμησης λοιπόν: Συνέχεια ανάγνωσης «Οι αγαπημένες μου σειρές για το ’16»

Τι να δεις σήμερα: Insecure/ Better Things

Ειλικρινά έχουν περάσει χρόνια που είχα να ενθουσιαστώ τόσο πολύ με τηλεοπτικό Σεπτέμβρη. Τα τελευταία έτη ανυπομονώ για τις mid-season σειρές της καλωδιακής τηλεόρασης, φέτος όμως κάτι φαίνεται να άλλαξε. Η αμερικάνικη τηλεόραση έσπασε μερικά από τα όρια της, βγήκε από το comfort zone της κι έφερε μπροστά δύο σειρές που είναι τόσο διαφορετικές και ταυτόχρονα απαραίτητες για τα σημερινά δεδομένα που σε κάνει να απορείς γιατί τους πήρε τόσο καιρό να τις υλοποιήσουν. Μιλάω φυσικά για το Insecure και το Better Things.

Όπως κάθε ανεξάρτητη και τελείως φρέσκια σειρά πλέον, έτσι και το Insecure ξεκίνησε αρχικά ως web series με τον τίτλο Awkward Black Girl. Δημιουργός και πρωταγωνίστρια είναι η Issa Rae που φέρνει στο προσκήνιο το τι σημαίνει να είσαι «μαύρη γυναίκα» στην Αμερική του σήμερα. Πολλοί συγκρίνουν τη σειρά με το Girls, και κατά κάποιο τρόπο μοιάζουν (εξάλλου αν δεν «έχτιζε» η Dunham το δρόμο στο HBO γι’αυτού του είδους τις σειρές, θα αργούσαμε πολύ να δούμε την Issa σε πρωταγωνιστικό ρόλο στη τηλεόραση), αλλά το Insecure κάνει σωστά ότι έκανε λάθος το Girls. Είναι πιο αληθινό, πιο αυθεντικό και πιο οικείο. Είναι απλό και μέσα στην ευκολία του λαμπρό. Ανάμεσα στους σκηνοθέτες είναι η Melina Matsoukas, η οποία έχει αναλάβει πολλά Rn’B video clips και όλο το αντίστοιχο feeling, το βλέπεις να περνά και στη σειρά, που εκτός από εξαιρετικούς διαλόγους, έχει και υπέροχα καλλιτεχνικές λήψεις.

insecure_hbo

Αν με ρωτούσατε πέρυσι ποια είναι η καλύτερη κωμωδία στη τηλεόραση, θα σας απαντούσα το You’re the Worst. Μόνο που το You’re the Worst είναι πολλά περισσότερα από κωμωδία και φέτος εκθρονίστηκε από το εκπληκτικό Better Things της Pamela Aldon και του Louis C.K., που ήταν τα πάντα: ξεκαρδιστικό και ταυτόχρονα γροθιά στο στομάχι. Με μια σαραντάχρονη μητέρα τριών κορών να ψάχνει να ισορροπήσει τα ανισορρόπητα. Μεγάλες αλήθειες, καθόλου επιτηδευμένες ή υπερβολικές, σου δείχνει απλά και λίγο θυμωμένα τι σημαίνει να είσαι διαζευγμένη μητέρα και γυναίκα πρότυπο για τους άλλους. Ιδιοφυές. Αυτό που προσωπικά με κέρδισε πέρα από την Aldon, ήταν οι ηθοποιοί που παίζουν τις κόρες της. Από τη μικρούλα μέχρι την έφηβη και τη μεσαία Frankie να κλέβει τη παράσταση με τη διαφορετικότητα της. Ήταν παιδιά που δεν έχω ξανά συναντήσει στο Hollywood.

3caa7576-44d7-4594-a6aa-d5ff533d48e2

SKAM

Είναι πολύ λίγες οι σειρές που βρίσκουν το τι σημαίνει να είσαι έφηβος, που μπορούν να βυθιστούν στην απόγνωση και στην ολοκληρωτική ελευθερία αυτής της ηλικίας. Οι περισσότερες σειρές καταπιάνονται με τον fun ή τον υπερβολικά δραματικό χαρακτήρα της. Και μετά υπάρχουν σειρές όπως το Skins, που απλά δεν το νοιάζει αν σ’αρέσει ή αν διαφωνείς μαζί του. Παίζει όχι για να σε προκαλεί όπως πολλοί πιστεύουν, αλλά για να σου δείξει πως υπάρχει και αυτή η πλευρά, η τελείως χαμένη και μπερδεμένη ηλικία.
Το SKAM ξεπερνά ακόμη και το Skins.  Συνέχεια ανάγνωσης «SKAM»