Cool Girly Comics

Τα τελευταία χρόνια έχουν κυκλοφορήσει φανταστικά graphic novels με ηρωίδες καθημερινές κοπέλες από ταλαντούχες artists που μιλούν για τις ζωές τους. Σε αυτό το post μάζεψα αυτά που έχω διαβάσει και μου άρεσαν πάρα πολύ, αναφέρομαι σε girly comics και όχι σε γυναίκες artists αλλιώς δεν θα έλειπαν από τη λίστα οι τρομερές Emilly Carroll (Through the Woods) και Fiona Staples (Saga).  Continue reading «Cool Girly Comics»

Advertisements

Summer Reads III (Comics)

Είχε περίπου ένα χρόνο να με πιάσει τέτοια μανία με τα comics, αν έχετε κι εσείς κάποιο να μου προτείνετε στα σχόλια θα το καταβροχθίσω ευχαρίστως. Τι διάβασα αυτές τις μέρες λοιπόν:

Sex Criminals

Περίπου ένα χρόνο μετά το τελευταίο τεύχος (#15), o Matt Fraction επέστρεψε μαζί με τον Zdarsky στο αγαπημένο τους cult comic, το οποίο παραμένει απροκάλυπτα fun. To συγκεκριμένο volume είναι πιο deep από τα προηγούμενα, και ως προς τη σχέση των πρωταγωνιστών μας αλλά και ως προς την προσέγγιση της σεξουαλικότητας ενός καινούριου χαρακτήρα. Ήταν λίγο all over the place και έδινε την εντύπωση του filler, καθώς πρακτικά δεν προχώρησε την πλοκή, κατάφερε παρ’όλα αυτά να είναι απίστευτα ενδιαφέρον -σε μία σελίδα ο Zdarsky έβγαλε 60 (!) panels, τον αγαπώ! Μπορείτε να διαβάσετε μεμονωμένα τα καινούρια τεύχη (#16 – #20) ή να περιμένετε τον τέταρτο τόμο που θα κυκλοφορήσει αυτό τον Οκτώβριο. Αν κρίνω από τη συνέπεια των δημιουργών θα πρέπει να περιμένουμε ακόμη έναν χρόνο για τον επόμενο τόμο… ας είναι εξίσου καλός και δεν θα μ’ενοχλεί καθόλου.

 

Royal City

Τον Jeff Lemire γνώρισα μέσα από το πολυβραβευμένο Essex County, ένα ασπρόμαυρο λιγομίλητο saga μιας οικογένειας με φόντο τον άγριο τόπο του Καναδά. Τον ξαναβρήκα (και λάτρεψα) με το Sweet Tooth, ένα από τα καλύτερα και πιο σκοτεινά dystopian stories που έχω διαβάσει ποτέ, και τώρα, μετά από τόσα χρόνια που αφιέρωσε σε σουπερηρωικά comics, επέστρεψε και πάλι με μία βαθιά προσωπική ιστορία, το Royal City. Η Image του επέτρεψε να δημιουργήσει μια προσγειωμένη, ανθρώπινη ιστορία και του έδωσε τον χώρο να το κάνει σε serialised comic και όχι σε stand alone graphic novel. Η ιστορία της οικογένειας των Pike είναι ένα δράμα με paranormal αναφορές, σε εκπληκτικό σχέδιο που φέρνει την πένα του Lemire, είναι από τους μόνους κομίστες που μπορώ να αναγνωρίσω στιγμιαία όταν βλέπω τη δουλειά του σε χαρτί. Κυκλοφορούν τα πέντε πρώτα τεύχη τα οποία κλείνουν τον πρώτο τόμο που θα κυκλοφορήσει τον ερχόμενο Οκτώβριο. Θα το παρακολουθώ τακτικά.

Giant Days

Το αγαπημένο μου feel good comic δεν παραλείπει ούτε ένα μήνα κυκλοφορίας και μου χαρίζει κάθε φορά απίστευτο γέλιο. Διάβασα μαζεμένα τα τεύχη #21 με #28 και σας προτείνω να κάνετε το ίδιο και να μην περιμένετε τους τόμους, καθώς αργούν φοβερά στη κυκλοφορία τους (ο έβδομος έχει προγραμματιστεί για το 2018!), μπορείτε εύκολα να τα προμηθευτείτε από τα τοπικά σας κομικάδικα (ή να τα διαβάσετε εδώ). Οι περιπέτειες της αγαπημένης μου κοριτσοπαρέας συνεχίζουν να είναι μέσα στη καρδιά μου! ❤

 

 

 

Between Gears

Χαζεύοντας τα previews της Image ανακάλυψα αυτό το μικρό διαμαντάκι, το Between Gears δημιούργησε η Nourigat όταν ήταν στο τελευταίο έτος του πανεπιστημίου της για να βγάλει προς τα έξω τη τέχνη της και να κάνει ταυτόχρονα practice ως μελλοντική σκιτσογράφος. Σχεδίασε μία σελίδα για κάθε μέρα της και αποτελεί ένα από τα πιο ανέμελα πράγματα που διαβάζω κάθε μέρα. Μερικές σελίδες είναι πρόχειρες, θυσιάζονται στο βωμό του καθημερινού stress, αλλά άλλες είναι τόσο προσεγμένες που υπόσχονται το μέλλον της Nourigat (η οποία πλέον δουλεύει στους καλύτερους οίκους της Αμερικής, συμπεριλαμβανομένου και του BOOM! του Giant Days από πάνω). Μου αρέσει να τη διαβάζω γιατί μου θυμίζει το πως είναι να είσαι είκοσι-ενός, το πανεπιστήμιο της είναι τέλειο -έχουν courses πάνω σε σούπερ ήρωες και ιαπωνικά!- και η οικογένεια της είναι τόσο ζεστή και ευτυχισμένη. Σας το προτείνω σίγουρα καθώς μπορείτε να το διαβάσετε και on line στο blog της και να τη στηρίξετε με αυτό το τρόπο.

Saga

Άφησα το καλύτερο για το τέλος. Αυτό το comic είναι ότι πιο progressive και συμβολικό έχω διαβάσει, δεν μπορεί να το φτάσει κανείς και τίποτα. Έχει το μεγάλο πλεονέκτημα να βγαίνει ταυτόχρονα με την εποχή του και να σχολιάζει μέσα από μεταφορές τα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας, τη προσφυγιά, τον νέο πρόεδρο της Αμερικής, τα θέματα των γυναικών, το ρατσισμό και όλα όσα μπορούν μέσα από την ιστορία του να αποτελέσουν καύσιμο για την ιδεολογία του. Φέρει το εκπληκτικό σχέδιο της Fiona Staples και την απίστευτη γραφή του Vaughan, που στην αφήγηση του πολλές φορές θυμίζει βιβλίο και όχι comic. Αυτές τις μέρες ολοκλήρωσα τον έβδομο τόμο που έκλεισε πολύ στενάχωρα το κύκλο του και μπήκα στα καινούρια τεύχη #43 με #45 σε μία ακόμη τρελά ενδιαφέρουσα υπόθεση. Αν είναι να διαβάσετε κάτι από αυτά που σας προτείνω σήμερα, ας είναι αυτό.

SWEET TOOTH (Vol. 1-4)

Σκέψου κάτι ανάμεσα στη δράση του Mad Max και τον τρόμο του The Road από τον Cormac McCarthy.

sweet-tooth_33

Πριν από δέκα χρόνια, μία ασθένεια σκότωσε το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Γης, αφήνοντας πίσω της συντρίμμια και μια ανωμαλία που τρομάζει την ανθρωπότητα: οι γυναίκες άρχισαν να γεννούν παιδιά-ζώα. Σχεδόν όλα με νοημοσύνη, αλλά με δυσκολίες στην ομιλία και τη κίνηση. Μερικά από αυτά είχαν πιο ανθρωπόμορφη φύση και λίγα θύμιζαν ολοκληρωτικά λύκους, σκυλιά, γουρούνια…

Κάποιοι πίστεψαν ότι αυτά τα παιδιά ήταν η αρρώστια, άλλοι ότι ήταν η θεραπεία.

Ο Sweet Tooth είναι ο δεκάχρονος πρωταγωνιστής της ιστορίας μας, ένα αγόρι-ελάφι που φεύγει από το σπίτι του και ξεκινά να εξερευνά τον κόσμο που άφησε πίσω της η αρρώστια. Συναντά φανατικούς στρατηγούς και camps γεμάτα πειραματόζωα, γνωρίζει κι άλλα παιδιά σαν εκείνον, και πραγματοποιεί ένα μεγάλο ταξίδι για να βρει το μέρος που γεννήθηκε. Όσο προχωρούν οι τόμοι, η ιστορία γίνεται όλο και καλύτερη, γεμίζουν τα κενά και πολλαπλασιάζονται οι χαρακτήρες. Στο πρώτο volume, η δουλειά του Lemire θυμίζει έντονα το πρώτο του graphic novel -το πολλές φορές βραβευμένο- Essex County, το οποίο εξερευνά τη σχέση πατέρα και γιου σε ένα θλιβερό και απόμερο τοπίο. Από το δεύτερο τόμο και μετά όμως παίρνει άλλη τροπή και γεμίζει ξαφνικά δράση και πόνο, η ιστορία ανοίγεται στην ευρύτερη καταστροφή και παίρνει τεράστιες διαστάσεις.

sweet-tooth-26-258862

Το αφηγηματικό στυλ του comic αλλάζει συνεχώς, υιοθετεί τη μορφή ονείρων, ταινίας, ακόμη και εξιστόρησης παραμυθιού. Είναι απίστευτο το πόσο εύκολα αλλάζει και πόσο ενδιαφέρον αυτό το καθιστά. Το σχέδιο το έχει δημιουργήσει ο ίδιος ο Lemire και συνάδει τέλεια με την ιστορία, είναι σκοτεινό και μελαγχολικό, όχι τελείως ευδιάκριτο, αλλά στιγμές σοκαριστικό. Όλη η υπόθεση σοκάρει, αλλά με έναν τρόπο που δεν σ’αφήνει να το παρατήσεις, είναι πραγματικά μία από τις καλύτερες και πιο βίαιες δυσουτοπικές ιστορίες που υπάρχουν εκεί έξω.

Κυκλοφορούν και οι έξι τόμοι (40 τεύχη) από τη Vertigo.

jeff-lemire-sweet-tooth-9

My Comics Ranked

Σκέφτηκα να μαζέψω όλα τα comics που έχω διαβάσει και να σας παρουσιάσω τα καλύτερα, εννοείται βάσει του δικού μου καθαρά υποκειμενικού γούστου. Προσπάθησα να είμαι όσο πιο αυστηρή γίνεται και να μην βάλω σε όλα τέσσερα αστέρια για να υπάρχει μια διάκριση. Θα ενσωματώσω links από τα reviews που έχω γράψει, σε περίπτωση που θέλετε να μάθετε περισσότερα για κάποιο.

250px-Saga1coverByFionaStaples

5 Αστέρια***** /Τα αγαπημένα

Saga, ίσως το καλύτερο comic που έχω διαβάσει ποτέ.
Bitch Planet, για τη φιλοσοφία του και το μήνυμα που θέλει να περάσει.
Giant Days, γιατί εκφράζει και στοχεύει καθαρά τη δική μας γενιά με ένα τρόπο που κανείς δεν έχει προσπαθήσει ξανά.
Wytches, γιατί στην επιφάνεια του είναι horror, αλλά στη καρδιά του είναι πολλά περισσότερα από αυτό.
Persepolis, γιατί θα μάθεις ιστορία με τον πιο απλό, αστείο (και φεμινιστικό) τρόπο.
Through the Woods, γιατί οι σελίδες του είναι ένα έργο τέχνης.
MAUS, γιατί μίλησε για την μαύρη σελίδα της ανθρωπότητας με σκίτσα ποντικιών. Και με πόνεσε όσο τίποτα άλλο.
I Kill Giants, για την αθωότητα του.
Blankets, για τη τέχνη του.

tumblr_n83h8ySPj31ro3irro1_400

4 Αστέρια**** /Τα εξαιρετικά

Seconds, για τα χρώματα και το μαγικό ρεαλισμό του.
This One Summer, για την ησυχία του.
The Encyclopedia of Early Earth, για τη φαντασία του.
Deadly Class, για το βίαιο, αιματηρό και απίστευτο σχέδιο του.
Hey,Wait για την απλότητα του.
Embroideries, για τις γυναίκες που παρουσιάζει.
Chew, για το τρελό στόρυ του.
Breakfast After Noon, για την αλήθεια του.
Lost at Sea, για τους έφηβους και το τι σημαίνει να είσαι 15 χρονών.
Nimona, γιατί καταφέρνει το αδύνατο, είναι ταυτόχρονα χαριτωμένο και προκλητικό.

RatQueens_16-1

3 Αστέρια*** / Τα καλά, που αξίζει σίγουρα να διαβάσετε το πρώτο τεύχος τους, αλλά όχι να τα συνεχίσετε. Μερικά από αυτά μ’άρεσαν πολύ, αλλά αν έπρεπε να επιλέξω θα σας πρότεινα μόνο τα από πάνω.

Essex County, γιατί δεν μου έδωσε πάτημα να το νιώσω δικό μου.
Alex + Ada, γιατί το γραμμικό του σχέδιο δεν με ενθουσιάσε.
Paper Girls, γιατί δεν ήταν ιδιαίτερα πρωτότυπο.
Ody-C, γιατί μπορεί να θες να κάνεις πίνακα τις σελίδες του, αλλά ας μην γελιόμαστε, το script δεν διαβάζεται.
Rat Queens, γιατί ήθελα κάτι παραπάνω από γέλιο.
Y-The Last Man, γιατί χρειάζεται αρκετά τεύχη για να μπεις στην πλοκή (και δεν έχω διαβάσει τα υπόλοιπα).
DMZ, γιατί ήταν πολύ μπερδεμένο.
Fables, γιατί το σχέδιο του ήταν old school, κάτι που δεν είναι απαραίτητα κακό, απλά δεν ελκύει εμένα.

(Μια γρήγορη αναφορά σε αυτά που παίρνουν 2 Αστέρια**: The Wicked and the Devine, Lazarus, Shortcomings, Daytripper. Δεν θα επεκταθώ περαιτέρω γιατί δεν μου άρεσαν καθόλου.)

*Όποιος επιθυμεί να διαβάσει κάποιο από τα από πάνω, να μου γράψει comment. Ίσως να μπορώ να του το βρω on line. 

Seconds

*Αρχικά δημοσιευμένο στο Mud Times.

3962877-8807938532-secon

Αρκετά χρόνια πριν είχα διαβάσει το πρώτο graphic novel που κυκλοφόρησε ο Bryan Lee O’Malley, Lost at Sea, ένα θλιμμένο και μπερδεμένο στόρι ενηλικίωσης μιας έφηβης, το οποίο ήταν ανέλπιστα καλό και ακριβές. Δέκα χρόνια μετά, έξι τόμους του Scott Pilgrim και μια άκρως πετυχημένη ταινία αργότερα, δημιούργησε το Seconds. Από πολλές απόψεις, μιλά για τις δεύτερες ευκαιρίες και το δεύτερο βήμα του κομίστα να παρουσιάσει μια πιο ώριμη, ίσως καλύτερη δουλειά. Το Seconds είναι από τα πιο αστεία, περίεργα και όμορφα -visually- κόμικ που έχω διαβάσει ποτέ.

Περπατά σε αυτή τη λεπτή γραμμή του μαγικού ρεαλισμού, όπου η δική μας πραγματικότητα είναι μια νότα πιο φανταστική και σκοτεινή. Seconds ονομάζεται το εστιατόριο που δουλεύει η πρωταγωνίστρια, μία chef που δεν είναι ευχαριστημένη με τίποτα στη προσωπική και επαγγελματική της κατάσταση, στο λογικό βαθμό που κανείς μας δεν είναι ούτως ή άλλως. Μέχρι που βρίσκει με τη βοήθεια της Lis -του φαντάσματος του σπιτιού, ένα μαγικό μανιτάρι και ένα τετράδιο το οποίο είναι ικανό να διαγράψει τα λάθη της. Κάτι σαν το Deathnote σε πιο light βαθμό.

Seconds-46

Η ιστορία εξελίσσεται με βάση το φαινόμενο της πεταλούδας, και βλέπεις σιγά σιγά την Katie να απομακρύνεται από την πραγματικότητα και να φτιάχνει μια ζωή πολύ διαφορετική από αυτή που αρχικά της δόθηκε. Ακούγεται τόσο σοβαρό έτσι όπως το περιγράφω, αλλά είναι ακριβώς το αντίθετο. Είναι ξεκαρδιστικό και πανέξυπνο, κλασσικά ότι θα περίμενες από το δημιουργό του Scott Pilgrim. Σχεδιασμένο με chibi manga στυλ και πανέμορφα έντονα χρώματα που μπορείς να κοιτάς με τις ώρες, σου δίνει την αίσθηση ότι βλέπεις μια φαντασμαγορική ταινία. Είναι ψαγμένο, κάπου κάπου σε πονάει με τις αλήθειες του, αλλά πάνω από όλα σε κάνει να χάνεσαι. Μπορεί να τελείωσε λίγο πιο βιαστικά απ’ότι θα ήθελα (κι ας αποτελείται από 300 σελίδες), παρ’όλα αυτά δεν με απογοήτευσε.

Είχε την αθωότητα του Pilgrim και το σκοτάδι του Lost at Sea. Το διάβασα τώρα που είμαι 25 χρονών, μακάρι να υπήρχε όταν ήμουν 18, και σίγουρα θα το ξαναδιαβάσω όταν θα είμαι 30.

seconds3
H Lis το φαντασματάκι είναι ξεκάθαρα η αγαπημένη μου χαρακτήρας. Θέλω κι εγώ ένα τέτοιο house spirit!

Graphic Novels που θέλω να διαβάσω

Στη Rolling Stone έγραψαν ένα εκπληκτικό αφιέρωμα για τα 50 καλύτερα graphic novels που υπάρχουν και δεν έχουν καμία σχέση με σούπερ ήρωες. Κατά τη διάρκεια των επόμενων χρόνων θα προσπαθήσω σιγά σιγά να καλύψω και τα 50 αυτά αριστουργήματα (έχω διαβάσει μόνο 5 απ’όλη τη λίστα) και σκέφτηκα να φτιάξω μία δική μου με όλα τα comics που θέλω να διαβάσω στο άμεσο μέλλον.
*Σημειώστε πως ακριβώς επειδή είναι αδιάβαστα, δεν μπορώ να σας τα προτείνω με ασφάλεια.

38333

Black Hole, το διαβάζω αυτή τη στιγμή και είναι το πιο ανατριχιαστικό ανάγνωσμα που έχει πέσει ποτέ στα χέρια μου. Είμαι μονάχα στο issue #3 ως τώρα και δεν καταλαβαίνω ακριβώς τι γίνεται, αλλά είναι αρκετό για να με τρομάξει. Έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά με τίτλο «Μαύρη Τρύπα» από τις εκδόσεις Zoobus (που έχουν μεταφράσει το MAUS).

♦ Οι τίτλοι από τη λίστα του Rolling Stone που θα διαβάσω πρώτα:

12918119

Unterzakhn, οι ζωές δύο γυναικών στη Νέα Υόρκη των 20s, η μετανάστευση και η απελευθέρωση.

Curses, ένα ηθoγραφικό comic με πολλές μικρές ιστορίες που μιλούν για τη πολιτική, το Θεό, την οικογένεια, τους πρόσφυγες και όλα όσα χαρακτηρίζουν την ανθρωπότητα.

Finder, δεν έχω ιδέα πως να το περιγράψω αλλά φαίνεται γαμάτο: «aboriginal science-fiction — a mix of tribal culture, domed cities, class warfare, and genetic splicing virtual reality».

♦ Τα graphic novels από την Image Comics που μου έχουν κινήσει το ενδιαφέρον:

21823465

Alex + Ada, ρομαντικό sci-fi, για το οποίο όλοι μιλούν με τα καλύτερα λόγια. Το είχα πρωτοακούσει από την Life is Art και με είχε πείσει, στο μέλλον όπου τα ανδροειδή είναι πραγματικότητα, ένας άντρας ερωτεύεται το ρομπότ του. Ακούγεται cheesy, αλλά έχω καταλάβει ότι είναι full action-packed.

Trees, dystopian sci-fi με εξωγήινους, σε μορφή δέντρων που κατακλύζουν σιγά σιγά τον κόσμο. Απίστευτο artwork.

Wytches, το μοναδικό horror comic που φαίνεται τόσο creepy, δεν μπορώ να του αντισταθώ! Οι μάγισσες στην ωμή, ανατριχιαστική μορφή τους.

♦ Έπειτα έχουμε διάφορα graphic novels που δεν μπορώ να τα βάλω σε μία κατηγορία, καθώς είναι ξεχωριστά και ασύνδετα στη θεματική τους, αλλά είναι από εκείνα που περιμένω πως και πως να ξεκινήσω:

6096829

Essex County, ο Καναδάς στην πιο εγκάρδια μορφή του.

The Sculptor, ένα comic που φαίνεται ότι η δική μας βλογκόσφαιρα λατρεύει.

Habibi, το δεύτερο τεράστιο graphic novel του Craig Thompson. Μετά το Blankets είναι ασφαλές να πω πως η κάθε σελίδα που ζωγραφίζει είναι ένα έργο τέχνης.

May Reads

20698530

To δεύτερο βιβλίο της σειράς To All The Boys I’ve Loved Before από την Jenny Han. Πραγματικά μόνο εκείνη μπορεί να δημιουργήσει τόσο απλές και ταυτόχρονα γλυκές ιστορίες που δεν σε αφήνουν να τις ξεχάσεις. Ενώ το πρώτο βιβλίο ένιωθα ότι διαβάζεται σε παγερό χειμώνα δίπλα σε τζάκι, αυτό μπορεί εύκολα να διαβαστεί στην παραλία απογευματάκι που όλοι ησυχάζουν. Όπως πάντα η βασίλισσα του contemporary παρέδωσε μια πολύ όμορφη ιστορία.

Saga_23

Τα τρία τελευταία τεύχη του Saga, με τα οποία κλείνει το έκτο volume (και θα κυκλοφορήσει τον Ιούλιο). Όλος ο έκτος τόμος εισάγει την καινούρια υπόθεση που προμηνύει τη μεγάλη σύγκρουση (ίσως και τον πόλεμο). Το time-jump περίμενα ότι θα με αγχώσει ή ότι θα χάσει λίγο στη υπόθεση, αλλά ακόμη μια φορά αποδείχτηκε πόσο φανταστικό team είναι ο Vaughan και η Staples. Το comic ήταν action-packed με καινούριους χαρακτήρες και παλιούς που δυσκολευόσουν να αναγνωρίσεις. (Το cliffhanger στο τέλος είναι μέσα στη καρδιά μου!)

25785993

Διάβασα οτιδήποτε έχει κυκλοφορήσει από το Giant Days. Τα δύο πρώτα volumes και όλα τα ανεξάρτητα issues που ακολουθούν και αργούν ακόμη να πάρουν τη μορφή τόμου. Και….. ΤΟ ΛΑΤΡΕΥΩ. Είναι ότι πιο χαριτωμένο, αστείο, έξυπνο έχω διαβάσει για τις κοπέλες στα 20 κάτι τους. Είναι μια γλύκα! Είναι ακριβώς το στυλ μου και θα το υποστηρίζω ακόμη κι αν φτάσει τα 50 τεύχη! (Έγραψα περισσότερα εδώ.)

28204534

Είπα να διαβάζω ακόμη μια σειρά του Vaughan (Saga) και σκέφτηκα να αρχίσω με αυτή που είναι καινούρια και δεν θα έχω μεγάλα κενά να καλύψω. Τελικά ήταν κλασσικός Vaughan: sci-fi στόρυ με πανέμορφες ακολουθίες χρωμάτων και kickass ηρωίδες. Ήταν αρκετά ενδιαφέρον, ειδικά η χρονολογία στην οποία διαδραματίζεται, τα 80s, αλλά κούρασε με το ταξίδι στο χρόνο, ένιωθα πως σε κάθε issue με τραβάει μαύρη τρύπα και αλλάζω δεκαετία. Τα cliffhangers στο τέλος κάθε τεύχους ήταν αρκετά για να με κάνουν να ολοκληρώσω το volume, το οποίο έτρεχε αβίαστα, αλλά δεν νομίζω πως θα το συνεχίσω. Το Saga είναι υπεραρκετό για τώρα.

25088104

Την Noelle Stevenson ίσως έχετε ξανακούσει από το Nimona, το οποίο είχα συμπαθήσει άπειρα. Ακούγονταν πολλά για την on-going σειρά της, Lumberjanes, και σκέφτηκα να την ξεκινήσω. Πρωταγωνίστριες είναι μικρές κοπέλες σε ένα summer camp που ανακαλύπτουν πως κάτι δεν πάει καλά στην περιοχή, η οποία είναι γεμάτη…. με μαγικά τέρατα. Είχε την αθωότητα και το geekiness της Nimona, χαρακτηριστικά της Stevenson, και το πολύ συγκεκριμένο στυλ σχεδίου της που θυμίζει παιδική εικονογράφηση, αλλά ταυτόχρονα δεν φοβάται να προκαλέσει. Αν έχετε διαβάσει το Nimona και σας άρεσε, τότε σίγουρα θα σας τραβήξει και αυτό. Προσωπικά απλά το βρήκα πολύ παιδικό και δεν ήμουν στο συγκεκριμένο mood, ίσως το συνεχίσω μέσα στο καλοκαίρι.

Indigo

13023477_818176481615313_1886270744_n.2

Το χάζευα κάθε φορά που έμπαινα στο Jemma. Πριν αρκετά χρόνια, σε ένα Comicdom είχα πετύχει την Βάλια Καπάδαη να χρωματίζει σκίτσα από αυτό το συγκεκριμένο βιβλίο και είχα μαγευτεί. Υπήρχαν άνθρωποι παντού γύρω της και θαύμαζαν τα χρώματα που χρησιμοποιούσε, τις αποχρώσεις του μοβ και τις λεπτομερείς εικόνες των χαρακτήρων που γίνονταν σταθερά, αλλά απίστευτα εύκολα. Τότε είχα πάθει σοκ, αλλά υπήρχε πολύς κόσμος, λίγος χρόνος και δεν στάθηκα παραπάνω. Εξάλλου φαινόταν τελείως χαμένη στον κόσμο της και δεν ήθελα να την διακόψω. Φέτος, όταν την είδα στους ανεξάρτητους καλλιτέχνες του Comicdom, ήξερα πως είχε έρθει η ώρα να αναπληρώσω για το «λάθος» μου. Την πλησίασα, το αγόρασα, της ζήτησα πολύ ήσυχα να μου το υπογράψει κι εκείνη με κοίταξε με τόση ευγένεια και ευχαρίστηση που κοπανούσα το κεφάλι μου που δεν έμεινα παραπάνω να της μιλήσω. Μου έδωσε την εντύπωση ότι είναι  πολύ ήσυχος και ντροπαλός άνθρωπος.

Το Indigo λοιπόν είναι μία συλλογή ιστοριών από διαφορετικούς συγγραφείς, που συνεργάστηκαν με τη Βάλια για να δημιουργήσουν κάτι μοναδικό. Η αλήθεια είναι ότι δεν μου άρεσαν όλες οι ιστορίες, κάποιες μου φάνηκαν «ερασιτεχνικές», από αυτά τα σενάρια που έχουν πολύ καλό σκοπό, αλλά δεν γνωρίζουν ακόμη πως να το αποδώσουν με αυθεντικό και πρωτότυπο τρόπο. Τρεις ιστορίες της έχει γράψει η ίδια η Βάλια, και η «M+M=BFF» είναι ίσως η αγαπημένη μου, εξιστορεί το πως η μιζέρια είναι ένα τέρας που μπορεί να μας συνοδεύει παντού, γεννημένο από τις ανασφάλειες μας και μία μέρα φτάνει να μας κατασπαράξει ολόκληρους. Είναι απίστευτα creepy και θλιβερή.

13046212_818176491615312_796651253_n1

Αυτή η ιστορία μαζί με την «Καιρός να Αλλάξουν Όλα», γραμμένη από τον Ollie Masters, είναι φανταστική, γεμάτη μαγεία και μύθους. Οι υπόλοιπες καταπιάνονται με καθημερινά θέματα, σκοτεινά, θλιμμένα, που λαμβάνουν χώρα στο πίσω μέρος του μυαλού μας, ή στα όνειρα μας. Στο τέλος του comic υπάρχουν κάποια ανεξάρτητα illustrations της Βάλιας, που σκέφτομαι πολύ έντονα να τα κόψω από το βιβλίο και να τα κάνω κάδρα στο τοίχο του σαλονιού μου. Αλλά κλασσικά λυπάμαι να χαλάσω το comic, νιώθω ότι είναι δείγμα από art gallery.

13084038_818176521615309_575666995_n1

13023521_818176494948645_200140731_n1

Στο σύνολο του, το comic μπορεί να περιγραφτεί ως πανέμορφο, καταθλιπτικό, σκοτεινό και φιλόδοξο. Θα μπορούσε να έχει λίγο καλύτερο σενάριο, αλλά το σχέδιο αναπληρώνει τις αδυναμίες του.  Μπορείτε να το προμηθευτείτε είτε από το Jemma, είτε από το Public. Αξίζει.

13077210_818176514948643_1132357355_n1

Comicdom Athens 2016

Το περασμένο τριήμερο διοργανώθηκε το Comicdom της Αθήνας για δέκατη συνεχόμενη χρονιά. Ένας από τους αγαπημένους μου θεσμούς που απολαμβάνω κάθε χρόνο σε όποια φάση κι αν βρίσκομαι.

13020421_10209387906602570_1525853332_n

Δεν είναι μόνο τα comics και οι δημιουργοί που γνωρίζεις,

13023504_10209387906122558_543067770_n

αλλά και οι ανεξάρτητοι illustrators, εκείνοι που είναι στις αρχές ακόμη, που έχουν δημιουργήσει πανέμορφες ιστορίες σε αυτοεκδόσεις.

13023249_10209387905482542_2141892361_n

Το Comicdom γενικά αποπνέει φρεσκάδα, έμπνευση και αυτή την αλληλοκατανόηση ότι παρά τη κρίση, τη μιζέρια και τη αφάνεια, κάποιοι άνθρωποι μαζεύονται για να τιμήσουν ο ένας τον άλλον. Μικροί και μεγάλοι καλλιτέχνες που βγάζουν άφοβα τον nerdy χαρακτήρα τους.

13020629_10209387905162534_2070020969_n

13023366_10209387902162459_688096928_n

Φέτος έφυγα με πολλές αυτοεκδόσεις στα χέρια, με το εκπληκτικό Indigo υπογεγραμμένο από τη Βάλια Καπάδαη, με τη καινούρια δουλειά των κοριτσιών του Frogs & Dogs και με το Elysium Online του Ηλία Κυριαζή να επισκιάζει κάθε ξένη έκδοση, ξεπερνώντας κατά πολύ τα ελληνικά δεδομένα. Περισσότερα στα του Reads του μήνα εννοείται! 🙂

*Όλες οι φωτογραφίες από τον Δημήτρη

Graphic Novels: Από που να αρχίσεις.

Πολλοί μπερδεύονται και χάνονται με τις αμέτρητες on-going σειρές comics που κυκλοφορούν και είναι λογικό. Δεν προλαβαίνεις να διαβάσεις όλα τα σύμπαντα και να παρακολουθείς όλους τους σούπερ ήρωες. Κάτω από τη Marvel και τη DC όμως σιγά σιγά εξελισσόταν ένα άλλο είδος comics, μία underground σκηνή illustrators που δεν μιλούσαν για υπερδυνάμεις, αλλά για την καθημερινότητα και το πως την αντιλαμβάνονται εκείνοι. Ένα είδος graphic novels που έφτασε να είναι λογοτεχνία και καθαρά έργο τέχνης.

Γι’ αυτά τα comics θα σου μιλήσω σήμερα. Θα ξεκινήσω με εκείνα που θεωρούνται κλασσικά και κοσμούν art galleries και διδάσκονται μέχρι και σε σχολεία της Αμερικής.

991197

Με πρώτο πρώτο το MAUS, του Art Spiegelman. To comic που μίλησε για τα εγκλήματα των Ναζί ενάντια των Εβραίων μέσα από σκίτσα ποντικιών. Μια ημί-βιογραφία με απίστευτο βάθος και πόνο. Έπειτα υπάρχει το Persepolis, η ξεκαρδιστική και πανέξυπνη αυτοβιογραφία της Ιρανής Marjane Satrapi που έζησε τον πόλεμο και το απολυταρχικό καθεστώς στη χώρα της, και το Blankets, μια ιστορία ενηλικίωσης με το πιο όμορφο σχέδιο που έχω συναντήσει ποτέ μου, σε ένα βιβλίο που κάθε άλλο παρά comic θυμίζει με τις 800 σελίδες του.

Έπειτα έρχονται τα ανεξάρτητα comics, εκείνα που δεν είναι σειρές, που είναι σχετικά καινούρια και μιλούν για τη δική μας σύγχρονη κοινωνία.

564758

O Bryan Lee O’Malley είναι πιο γνωστός για τη σειρά του Scott Pilgrim, μία ξεκαρδιστική και hipsterική σειρά comics, προσωπικά έχω διαβάσει το Lost at Sea (Oni Press) και τον λάτρεψα! Ένα indie και φοβερά παράξενο comic για το τι σημαίνει να είσαι έφηβος και τον παραλογισμό της ηλικίας που πολλές φορές δε βγάζει νόημα. Έπειτα έρχεται το I Kill Giants (Image), ένα fantasy comic που πατάει όσο χρειάζεται στο ρεαλισμό για να σου ραγίσει τη καρδιά, ανήκει στο είδος magical realism και είναι ένας παραλληλισμός του φόβο ενός παιδιού που χάνει τη μητέρα του. Το story και το ασπρόμαυρο σχέδιο είναι εξαιρετικά. Τέλος, σε ένα τελείως διαφορετικό vibe υπάρχει το Through the Woods (Faber & Faber) της Emily Carroll, που είναι πραγματικά έργο τέχνης από άποψη χρωμάτων και σχεδίου. Σαν να αντικρίζεις παλέτα ζωγράφου σε κάθε σελίδα. Αποτελείται από λίγες και μικρές creepy ιστορίες που δεν θα σε αφήνουν να κοιμηθείς.

Όλο αυτό το ρεύμα των ανεξάρτητων comics χρωστάει πολλά στις εκδόσεις Image, που αποφάσισαν να ξεφύγουν από τα σύμπαντα των σούπερ ηρώων και να δώσουν μία ευκαιρία στους αναγνώστες να παρακολουθήσουν από την αρχή ιστορίες που τους αρέσουν, χωρίς να πρέπει να ξενυχτάνε στο wikipedia καλύπτοντας κενά χρόνων από plotlines. Η Image, είναι ίσως η αγαπημένη μου εκδοτική comics, η οποία έχει δώσει την ευκαιρία και σε πολλές νέες artists να ελιχθούν.

Για αρχή εξέδωσε το καλύτερο comic που έχω διαβάσει (και συνεχίζεται μέχρι σήμερα): Saga.

3c02d0_40bbe6b0a3b74b84887831d3b840a601

Αποτελείται από 33 issues ως τώρα και το έχει δημιουργήσει ο Brian K.Vaughan (συνήθισε να βλέπεις το όνομα του σε κάθε πετυχημένη σειρά comic ever) και τη Fiona Staples. Την υπόθεση μπορώ να τη συνοψίσω ως εξής: Star Wars meets Romeo and Juliet. (Είχα γράψει περισσότερα εδώ.)

21998105
Image Comics

Έπειτα έχουμε το Deadly Class (3 volumes), μια ακαδημία που εκπαιδεύει τους καλύτερους assassins του κόσμου, με υπέροχο και αρκετά brutal και bloody σχέδιο. To Bitch Planet (1 volume), ένα πανέξυπνο, φεμινιστικό comic sci-fi σάτυρας. Και το Chew (10 volumes) ένα ξεκαρδιστικό και λαμπρό στόρυ φαντασίας και αστυνομικού μυστηρίου συνδυασμένα σε ένα δυσουτοπικό μέλλον.

Και ας περάσουμε τώρα στην ανεξάρτητη ελληνική σκηνή comics.

mia_kardia_gia_ton_leontokardo_01

O πιο γνωστός ίσως Έλληνας κομίστας είναι ο Ηλίας Κυριαζής, ο οποίος κυκλοφόρησε το δικό του comic Μια Καρδιά για τον Λεοντόκαρδο και πλέον συνεργάζεται αποκλειστικά με Αμερικάνικους εκδοτικούς οίκους comics. Εγώ θα ήθελα να σας τραβήξω τη προσοχή και στην Βάλια Καπαδάη που δημιούργησε το απίστευτο, α-π-ι-σ-τ-ε-υ-τ-ο Indigo και στα κορίτσια των fanzines Frogs & Dogs, τα περισσότερα εκδομένα είτε από το Jemma είτε από το Comicdom Press, δύο ελληνικούς οργανισμούς που θέλω πολύ να στηρίζω.

Γενικά tips:

  • Μη φοβάστε να διαλέξετε ένα comic απλά και μόνο από το σχέδιο του. Αυτή είναι η ουσία. Μπείτε σε ένα κομικάδικο, πιάστε στο χέρια σας σελίδες, αρχίστε να ξεφυλλίζετε και παρ’τε αυτό που σας αρέσει πιο πολύ, ακόμη κι αν δεν ξέρετε τίποτα για την ιστορία. Για κάποιο λόγο θα σας εκφράζει η τέχνη του.
  • Προσπαθήστε να αγοράζετε από ανεξάρτητα μαγαζιά ή κατευθείαν από τους artists αν υπάρχει η δυνατότητα, είναι η κύρια πηγή εισοδήματος τους και όσο τους στηρίζουμε, θα είναι σε θέση να μας δίνουν τέχνη.
  • Μην αγοράζετε επιτόπου τα volumes, περιοριστείτε σε κάποιο issue για να δείτε για αρχή αν όντως σας αρέσει, γενικά τα comics είναι ακριβό χόμπυ και θα την πατήσετε σίγουρα κάποιες φορές.
Best-Graphic-Novels-GEar-Patrol-Lead-1440
Bye!