I solemnly swear that I am up to no good

Τα συγκεκριμένα βιβλία αν είναι να μάθουν κάτι στα παιδιά τότε είναι αυτό: δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό σε αυτό το κόσμο από τους φίλους.

Η γενναιότητα ίσως είναι η μεγαλύτερη αρετή.

Ο Νέβιλ.

Οι αγαπημένοι μου χαρακτήρες ήταν ο Φρεντ και ο Τζορτζ. Εκεί ψηλά μαζί με τον Λούπιν.

Η Μπέλατριξ και ο Βόλντεμορτ ίσως είναι οι μόνοι χαρακτήρες που ήταν (ακόμη) καλύτεροι στις ταινίες απ’ότι στα βιβλία.

Ο Μούντι.

Δεν ξέρω αν έφταιγε ότι το ήξερα από πριν, αλλά δεν φοβήθηκα ποτέ τον Σνέιπ.

Dumbledore’s Army.

Ήμουν τόσο σίγουρη ότι ο Ρον και η Ερμιόνη θα πέθαιναν.

Είμαστε βέβαιοι ότι η J.K.Rowling δεν το αποφάσισε τελευταία στιγμή να σώσει τον Χάρι; Μου φάνηκε ότι από την αρχή όλη η ιστορία πήγαινε προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Το καλύτερο κομμάτι των βιβλίων ήταν οι side characters με διαφορά.

Τελικά ο Μαλφόι δεν ήταν τόσο κακός.

Νομίζω ότι η καλύτερη ταινία ήταν το Deathly Hallows part 1.

Η Ερμιόνη ήταν η πιο έξυπνη μάγισσα της γενιάς της.

Τα πολιτικά μηνύματα τα καταλαβαίνατε και όταν το διαβάζατε παιδιά;

Στις τελευταίες σκηνές κάθε βιβλίου (εκτός από το έκτο) τα λόγια του Νταμπλντορ με έκαναν κάθε φορά να δακρύζω.

Θέλω να μάθω πολλά περισσότερα για τον Γρίντελβαλντ.

Ξέρω ότι το τελευταίο κεφάλαιο δεν άρεσε σε πολλούς, αλλά νομίζω ότι ήταν ο τρόπος της Rowling να προστατέψει την ιστορία της, να μην αφήσει κανέναν να τη συνεχίσει όπως πίστευε. (Βέβαια αυτό δεν εμπόδισε την δημιουργία του Καταραμένου Παιδιού.)

Ο Ντόμπι.

Νιώθω ότι το αγαπημένο μου βιβλίο ήταν «Οι Κλήροι του Θανάτου». Η σειρά πάει κάπως έτσι 7>4>5>6>3>1>2.

Θέλω τόσο πολύ να δω το θεατρικό στο Λονδίνο, λένε οτι είναι από τα καλύτερα που έχουν ανέβει ποτέ.

Όταν ξεκίνησα να το διαβάζω ήμουν σε ένα δωμάτιο εντατικής θεραπείας μόνη μου. Όταν το τελείωσα ήμουν σπίτι μου. Δύσκολα ξεχνιούνται αυτά.

Advertisements

Για τη τέχνη, τα καταραμένα παιδιά και την αυτοκτονία// September Reads

Tuesday Nights in 1980

Δεν έχω διαβάσει ποτέ κάτι παρόμοιο με το συγκεκριμένο βιβλίο, ήταν βουτηγμένο στον κόσμο των καλλιτεχνών, σε πίνακες, χρώματα και συναισθήματα. Οι χαρακτήρες του ήταν τόσο ιδιαίτεροι που μπορώ να τους δω να παίρνουν μορφή μπροστά μου: ο αμήχανος κριτικός τέχνης που έχει συναισθησία και βλέπει στους πίνακες αύρες και δάκρυα, ο καλλιτέχνης που περιμένει να τον ανακαλύψουν ενώ τριγυρνά στα κοινόβια της Νέας Υόρκης την εποχή που η τέχνη όριζε το πως θα ζήσουν, και η κοπέλα που ήρθε να ανακαλύψει στη πόλη αυτό που της έλειπε από το ασφυκτικά μικρό χωριό της. Η Νέα Υόρκη είναι από μόνη της ακόμη ένας χαρακτήρας του βιβλίου, τη νιώθεις σε κάθε παράγραφο, δίνει το ύφος της κάθε σκηνής και το χρώμα στη ζωή του κάθε ήρωα. Ταυτόχρονα παρελαύνουν πολλοί ακόμη άνθρωποι, κομμάτι της μεγαλύτερης ιστορίας που συνδέεται με πολύ λεπτά νήματα που βγάζουν νόημα μόνο μέσα από τα μάτια της τέχνης και της ψυχής. Ήταν πολύ όμορφο, σίγουρα παράξενο, σκληρό -ειδικά στη μέση του βιβλίου όπου παίρνει μια σκοτεινή τροπή που δεν περίμενα- και ζωντανό, μίλησε για το τι σημαίνει η τέχνη, τι είναι οι σχέσεις, γιατί δεν μπορούμε πάντα να τις πετύχουμε και τι κερδίζουμε όταν το κάνουμε.

Το Καταραμένο Παιδί

Πιο συζητημένο βιβλίο πέρυσι ίσως δεν υπήρξε, «η όγδοη ιστορία» του Χάρι Πότερ -με τα εισαγωγικά να είναι εσκεμμένα σε αυτή τη θέση. Η αλήθεια είναι το διασκέδασα, η ιστορία ήταν γεμάτη περιπέτειες και νοσταλγικές συναντήσεις με το παρελθόν και ίσως γι’αυτό δεν του έμεινα θυμωμένη, μας χάρισε συγκινητικές αναμνήσεις και βασίστηκε ξεκάθαρα σε αυτό χωρίς υπεκφυγές. Παρ’όλα αυτά δεν είναι κομμάτι του cannon και δεν θα έπρεπε να έχει πουληθεί σαν κάτι αντίστοιχο, δεν το δημιούργησε η ίδια η Rowling και οι χαρακτήρες του δεν μιλούν όπως στα δικά της βιβλία (ειδικά ο Ron). Το θεατρικό είμαι σίγουρη ότι είναι θεαματικό, μια φοβερή εμπειρία για τα παιδιά των 90s και όχι μόνο, μεταξύ μας όμως το βιβλίο δεν ήταν λαμπρό.

 

 

 

 

A Long Way Down

Παραμονή Πρωτοχρονιάς και τέσσερις άγνωστοι βρίσκονται στην ταράτσα του πιο ψηλού κτιρίου στο Λονδίνο… για να πέσουν κάτω. Μια κωμικοτραγική ιστορία για ένα πολύ ευαίσθητο θέμα που φέρει το βρετανικό χιούμορ ένα επίπεδο παραπάνω. Μπορώ να πω ότι δεν είναι βαρύ αλλά σε μερικά σημεία είναι και θα έλεγα ότι είναι φοβερά αστείο αλλά σε μερικά σημεία δεν είναι, οπότε καταλήγω να μην ξέρω τι να πω γι’αυτό το βιβλίο.. Το συμπάθησα και μου άρεσαν πάρα πολύ και οι τέσσερις αυτοί παράξενοι άνθρωποι που κάποιες φορές είπαν καθολικές αλήθειες για την ανθρωπότητα και τη ματαιότητα της -στα αστεία πάντα- και μου άρεσε και η μοντέρνα γραφή του Nick Hornby (High Fidelity, About a Boy), μου θύμισε το Humans του Matt Haig και μπορώ άνετα να φανταστώ τους δυο τους να κάνουν παρέα και να πίνουν μπύρες σε μια pub, ίσως να έπαιρναν και τον Matthew Quick (The Silver Linings Playbook) μαζί τους. Το συγκεκριμένο βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά με τίτλο «Η Κάθοδος των Τεσσάρων»  από τις εκδόσεις Πατάκη, ενώ έχει γυριστεί και σε ταινία με τους Pierce Brosnan, Aaron Paul, Toni Collette και Imogen Poots.