Τι είδα τον Ιούνιο/Ιούλιο

Ξεκινάμε:

Skam Finale. Ένα τελείως διαφορετικό επεισόδιο μιας και ξέφυγε από το point of view του κύριου ήρωα και μας έδωσε πολλά μικρά snipets από όλους τους χαρακτήρες που έχουμε δει στη σειρά τα τελευταία τρία χρόνια. Ήταν έξυπνο και πιστό σε αυτό που αντιπροσωπεύει το Skam, την απλότητα και την αλήθεια. Τα τελευταία λεπτά που μίλησε ο Jonas μου θύμισαν το πως ξεκίνησε η σειρά, έδεσε πολύ ωραία και απέδειξε ότι βασιζόταν σε μία ιδεολογία που έκανε τον κόσμο λίγο καλύτερο.

American Gods. Οχτώ επεισόδια που εδραιώνουν τη βάση της ιστορίας του Neil Gaiman. Βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο του και ξετυλίγει μια υπόθεση φαντασίας με τρελή σκηνοθεσία, χαρισματικούς ηθοποιούς και πολύ χιούμορ, μακάβριο, αλλά αστείο. Δεν το βαριέσαι στιγμή, το έχουν δημιουργήσει δύο τελείως διαφορετικοί -στιλιστικά- άνθρωποι και αυτό απεικονίζεται στο σενάριο και στη σκηνοθεσία που πατάει ανάμεσα σε αυτοτελή επεισόδια και σε άλλα επικά συνεχόμενα. Νομίζω πως δεν θα αρέσει σε όλους, αλλά αυτό είναι κομμάτι της γοητείας του.

Taboo. Σκοτεινό, βίαιο, αργό. Μία σειρά εποχής με πρωταγωνιστή τον Tom Hardy, στην οποία κρατά όλη την υπόθεση και την ατμόσφαιρα μόνος του. Απίστευτος.

Trapped. Ισλανδική αστυνομική σειρά δέκα επεισοδίων με τοπία που σε καθηλώνουν. Αρκετά αργή για τα γούστα μου, αλλά πολύ ενδιαφέρουσα ως προς το cultural backround της, με μία συνεχόμενη υπόθεση που μπλέκει σε πολλές μικρές στη πορεία. Διαδραματίζεται σε ένα μικρό χωριό -αποκλεισμένο από το χιόνι, μέσα στο οποίο κυκλοφορεί ένας δολοφόνος.

Big Little Lies. Ένα βράδυ του Ιουνίου έτυχε να πρέπει να το περάσω στο νοσοκομείο και γενικότερα επειδή κοιμάμαι πολύ δύσκολα, είχα προετοιμαστεί φέρνοντας μαζί μου το laptop. Τυχαία, είπα να αρχίσω το Big Little Lies… το ίδιο βράδυ λοιπόν είδα και τα οχτώ επεισόδια του, μου κράτησε παρέα και με έκανε να νιώθω ζεστασιά κάθε φορά που το σκέφτομαι. Θα μπορούσα να είχα βαρεθεί ή να είχα εκνευριστεί, αλλά όχι. Ήταν η καλύτερη σειρά που είδα φέτος, διακριτική, απόλυτα γυναικεία, όμορφη και τόσο αληθινή. Το finale του είναι από τα καλύτερα πράγματα που έχω δει στη τηλεόραση.

Peaky Blinders. Απίστευτα καλοφτιαγμένη σειρά εποχής με πρωταγωνιστή τον Cillian Murphy που κάνει εξαιρετική δουλειά στο να σου κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον καθ’όλη τη διάρκεια της. Λίγα και μεγάλα επεισόδια, στα οποία δεν σταματούν να συμβαίνουν πράγματα που προσπαθείς να προλάβεις κάθε φορά. (Fun plus τα guest του Tom Hardy ❤ )

Younger. Πριν λίγες μέρες ξεκίνησε η αγαπημένη μου ανάλαφρη, φρέσκια, απόλυτα διασκεδαστική και πλέον ταυτόσημη με το καλοκαίρι- σειρά. Τo Younger συνεχίζει να είναι cute όσο δεν πάει.

Pretty Little Liars. Ίσως δεν έχει υπάρξει χειρότερο τέλος στην ιστορία της τηλεόρασης. Εντάξει, υπερβάλω, αλλά μιλάμε πολύ χάλια.

Queen Sugar. Μια ιδιαίτερη σειρά που ανέπτυξε η Ava DuVernay για το κανάλι της Oprah με σκηνοθέτες και σεναριογράφους αποκλειστικά γυναίκες, και ως επί των πλείστων Αφροαμερικανίδες. Η σειρά πραγματεύεται τη ζωή μιας οικογένειας, αφού πεθαίνει ο πατέρας τους και τους αφήνει ένα μεγάλο κομμάτι γης να καλλιεργήσουν. Είναι ασυνήθιστα σκηνοθετημένη για τα δεδομένα της τηλεόρασης, θα μπορούσα να τη φανταστώ σαν indie φιλμάκι στο Sundance, αλλά αυτή η καινοτομία του λειτουργεί. Μην περιμένεις cliffhangers ή τρελά twists υπόθεσης, ούτε guests από μεγάλα ονόματα, περίμενε κάτι πιο προσγειωμένο και ρεαλιστικό.

Underground. Μία σειρά θρίλερ για τους σκλάβους της Αμερικής το 1850. Γρήγορο, έντονο, επίπονο, πέφτει στις παγίδες του είδους, αλλά κρατά πολύ καλά το κεφάλι ψηλά. (Περισσότερα εδώ.)

UNDERGROUND

Μια σειρά για τους σκλάβους της Αμερικής λίγο πριν τον Εμφύλιο του 1860, αλλά όχι έτσι όπως θα την φανταζόσουν. Ξεκινά με το Black Skinhead του Kanye West και ένα ασταμάτητο κυνηγητό και συνειδητοποιείς ότι βλέπεις ένα θρίλερ, αποδεσμευμένο από το δράμα του θύματος και των τραγικών συνθηκών, ένα θρίλερ γεμάτο ανατροπές μέχρι και τη τελευταία του πνοή. Continue reading «UNDERGROUND»

Big Little Lies

Καταρχάς θα ξεκινήσω λέγοντας πως η συγκεκριμένη σειρά είχε το πιο λάθος marketing που έχω συναντήσει τον τελευταίο καιρό, πέρα από το trailer που το παρουσιάζει σαν τις ‘Νοικοκυρές σε Απόγνωση’  με πολύ σεξ και έναν φόνο, όποιον ρωτούσα για την υπόθεση αδυνατούσε να μου εξηγήσει  για ποιο λόγο το βλέπει, το μόνο που έπαιρνα ως απάντηση ήταν ‘είναι για παντρεμένες γυναίκες, ναι είναι πάμπλουτες αλλά δεν μας νοιάζει αυτό….’. Ε λοιπόν το Big Little Lies είναι σειράρα για άπειρους λόγους.

Είναι στη καρδιά της μια γυναικεία σειρά,  εξιστορείται από γυναίκες και μιλά για εκείνες. Με την βαθιά, διορατική σημασία που κουβαλά η πρόταση από πάνω. Στα πρώτα κιόλας δέκα λεπτά δημιουργεί χαρακτήρες πολυδιάστατους που δεν αντιπροσωπεύουν ένα κλισέ στερεότυπο (π.χ. η single mom, η control freak mom, η working mom) αλλά είναι άνθρωποι με τη προσωπικότητα τους, τα λάθη τους και την ηθική τους. Όλη η υπόθεση ξεκινά με τη πρώτη μέρα του σχολείου των παιδιών τους, μια χαρακτηριστική μέρα, μια συγκεκριμένη εμπειρία που βιώνουν διαφορετικά αλλά και ίδια οι περισσότερες μανάδες. Και από εκεί ξετυλίγεται ένα νήμα κόντρας μεταξύ τους, με τις προκαταλήψεις τους και την προσπάθεια τους η καθεμία να εντυπωσιάσει την άλλη.

Γέλασα πολύ που έβλεπα τα προβλήματα να μένουν στους ενήλικες και να μην περνάνε στα παιδιά που είχαν αθώα ευχάριστες σχέσεις μεταξύ τους. Η σειρά καταπιάστηκε με το γάμο, το τι σημαίνει να είσαι παντρεμένη και το πως λειτουργεί αυτός ο θεσμός για τη κάθε ηρωίδα, μίλησε για τους άντρες τους, το διαζύγιο, το πως βιώνεται το να μεγαλώνεις παιδιά μόνη σου. Εντρύφησε με μεγάλη ακρίβεια στο θέμα της ενδοοικογενειακής βίας, το εξήγησε και στο τέλος του το λύτρωσε. Μίλησε για το bullying και έδωσε μεγάλη βάση στο γεγονός ότι ο χαρακτήρας του παιδιού εξαρτάται από το τρόπο που μεγαλώνει και όχι από το DNA που κουβαλά (κάτι που πιστεύω κι εγώ εγκάρδια). Τέλος άγγιξε σύντομα τη σχέση μαμάς και κόρης, την περίπλοκη και αρκετές φορές ανυπόφορη αυτή σχέση. Η σειρά αναπτύχθηκε ειλικρινέστατα χωρίς υπερβολές και καρικατούρες. Μπορεί να περιτυλιγόταν από πλούτο και από καθηλωτικά πορτρέτα σπιτιών κυριολεκτικά πάνω στη θάλασσα, αλλά… δεν σε ένοιαζε αυτό.

Προσωπικά τα από πάνω θα ήταν αρκετά να με κρατήσουν, αλλά βοήθησε ακόμη περισσότερο το μυστήριο του φόνου που ελλόχευε από πίσω. Και σε αυτό το σημείο όποιος δεν έχει δει τη σειρά πρέπει να σταματήσει να διαβάζει, ακολουθούν spoils.

Είχα καταλάβει ότι ο άντρας της Celeste (Nicole Kidman) ήταν ο ίδιος άνθρωπος που βίασε την Jane (Shailene Woodley) από το τρίτο επεισόδιο της σειράς και είχα υποψιαστεί ότι τον σκοτώνουν οι ηρωίδες μας. Αυτό που δεν περίμενα ήταν να βρίσκεται εκεί η Renata και αυτό που με εξέπληξε ήταν η ολέθρια ανάμειξη της Bonnie (Zoë Kravitz). Το βρήκα τέλειο. Στο ομώνυμο βιβλίο η Bonnie παραδέχεται ότι ήταν θύμα κακοποίησης, στη σειρά η μόνη αναφορά που μας χαρίζεται είναι η φράση της «everyone’s got baggage» υπονοώντας το σκοτεινό παρελθόν της. Έφτασε αυτή η ειρηνική παρουσία να σκοτώσει για να συνειδητοποιήσουμε τι κακό προκαλούσε αυτός ο άνδρας. Τα τελευταία πέντε λεπτέ είναι χρυσός, βλέπουμε τις ηρωίδες μας να ξεχνάνε κάθε διαφορά και «μίσος» και να ενώνονται ενάντια στον κοινό εχθρό, να βοηθά και να καλύπτει η μία την άλλη. Να συνειδητοποιούν ότι ο κόσμος είναι πιο ασφαλής για τα παιδιά τους όταν λείπει από αυτόν ο συγκεκριμένος άντρας. Μου θύμισε ένα quote που είχα διαβάσει για το πόσο απαίσιος είναι ο κόσμος για τις γυναίκες και ότι το μόνο που τον ανακουφίζει μερικές φορές είναι οι δεσμοί αδελφότητας που έχουν μεταξύ τους. Αυτή η ιστορία το απέδειξε. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ πιο ταιριαστό τέλος.

Είναι μια σειρά εφτά επεισοδίων με μεγάλα ονόματα σε πρωταγωνιστικούς ρόλους κι ένα υπέροχο soundtrack. Να το δείτε και να μην σας αποθαρρύνει το marketing γύρω της. Δεν είναι σαπουνόπερα και δεν λέει τα αυτονόητα.

Τι έχω δει τον τελευταίο καιρό

Skam Season 4
Πίστευα ότι κανένα storyline δεν θα ξεπερνούσε εκείνο της Noora και του William, αλλά η οπτική γωνία της Sana έδωσε κάτι τελείως διαφορετικό: συζήτηση. Περιτριγυριζόταν εννοείται από το γεγονός ότι είναι μουσουλμάνα και το τι σημαίνει αυτό για ένα ανεπτυγμένο κράτος στην Ευρώπη, τι αντιπροσωπεύει η θρησκεία σήμερα και το τι νιώθουν αυτοί που επιλέγουν να την ακολουθήσουν. Ήταν φοβερά ενδιαφέρον, καθόλου προκατειλημμένο και είχε στο τέταρτο επεισόδιο μία από τις φημισμένες σκηνές του Skam, όπου οι δύο ήρωες συζητούν τη θεματική ουσιαστικά ολόκληρης της σεζόν, ένας διάλογος βγαλμένος από ονειρικό σενάριο που δεν περίμενες ποτέ να δεις στη τηλεόραση.

13 Reasons Why
Από τις καλύτερες φετινές σειρές. Από τις καλύτερες εφηβικές σειρές. (Περισσότερα εδώ.)

Dear White People
Η ταινία του Justin Simien περνάει σε 10 επεισόδια του Netflix με την ίδια θεματική και αιχμηρότητα. H καινούρια πρωταγωνίστρια δεν φτάνει τη Tessa Thompson, αλλά το σενάριο είναι ακόμη πιο έξυπνο και ενδιαφέρον. Ο φυλετικός ρατσισμός στα πανεπιστημιακά campus και η άρνηση των «λευκών» να την αναγνωρίσουν σε ένα δήθεν φιλελεύθερο περιβάλλον. Δεν θα συνειδητοποιήσουμε ποτέ ότι με το να μην συζητάμε κάτι δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει και με το να το συζητάμε, δεν μετατρεπόμαστε ξαφνικά σε ρατσιστές.

Riverdale
Το dark/crime take του κόμικ Archie στο κανάλι του CW. Πέρα από τις ασύνδετες και απότομες εναλλαγές των σκηνών, το υπερβολικό drama acting από τους ενήλικες ηθοποιούς της σειράς και το «γελοίο» σενάριο, μου αρέσει. Το βλέπω πολύ ευχάριστα και διασκεδαστικά.

Pretty Little Liars
Ξεκίνησε επισήμως η έβδομη και τελευταία σεζόν της σειράς, που είναι τόσο κακή όσο θα περιμένατε. Είναι προφανές πως οι κοπέλες έχουν βαρεθεί να παίζουν τον ίδιο εφηβικό ρόλο τόσα χρόνια, φαίνεται από τον τρόπο που κινούνται και μιλούν (ειδικά η Ashley Benson δεν πρέπει να θέλει καθόλου να βρίσκεται εκεί). Η υπόθεση γίνεται όλο και πιο τρελή και η αδιέξοδος που οδηγείται είμαι σίγουρη ότι θα είναι το απόλυτο παραμύθι!

Grey’s Anatomy
Παιδιά πέρα από κάτι βαρετά επεισόδια έξω από το νοσοκομείο, εμένα μου αρέσει πολύ. Ακόμη -δεκατρία χρόνια μετά. Κρύβει πολλά πράγματα ανάμεσα στα διαφορετικά story lines, και για τη κοινωνία και για τον άνθρωπο και καταφέρνει με έναν περίεργο τρόπο να είναι πάντα φρέσκο.

13 Reasons Why 

Δεκατρείς κασέτες, δεκατρία άτομα υπεύθυνα για την αυτοκτονία ενός κοριτσιού που υπέστη με τον έναν ή τον άλλο τρόπο bullying. Το βιβλίο του Asher εδώ και καιρό συζητιόταν να φτάσει σε σειρά μέχρι που το ανέλαβε η Selena Gomez σε συνεργασία με το Netflix και έδωσε 13 επεισόδια που κατανοούν πολύ καλά το τι σημαίνει να είσαι έφηβος σήμερα. Continue reading «13 Reasons Why «

THE OA

Οχτώ επεισόδια που έφερε το Netflix χωρίς καμία προειδοποίηση ή promotional κίνηση για αυτή τη πολύ παράξενη σειρά που έχει εθίσει όποιον προσπάθησε να δει μόνο το πρώτο επεισόδιο. Στα όρια του sci-fi, με σεναριογράφο την ίδια την Brit Marling που πρωταγωνιστεί και μοναδικό σκηνοθέτη τον Zal Batmanglij, ξετυλίγουν μπροστά σου ένα ανεξήγητο φαινόμενο που πασχίζεις να διαλευκάνεις. Continue reading «THE OA»

Όταν τα guilty pleasure μετατρέπονται σε κάτι παραπάνω 

Sweet/ Vicious, μία σειρά που παίρνει το rape culture και το συνθλίβει μέχρι τα κόκκαλα. Με comic επιρροές, πολλή βία και την απαραίτητη υπερβολή του Mtv η σειρά παίρνει μια girly φόρμουλα και τη μετατρέπει σε κάτι που δεν έχουμε ξανά δει (με εξαίρεση ίσως το Veronica Mars). Δυο κοπέλες που μετατρέπονται σε vigilantes και επιτίθενται σε κάθε βιαστή του campus τους, κάνοντας αυτό που η αστυνομία αδυνατεί -τιμωρούν τους ένοχους. Με μαύρη μάσκα και ροζ τσάντα, ο όρος superhero παίρνει άλλη σημασία και φτάνει αυτό που ήθελε να περάσει το Jessica Jones, το πόσο εύκολα η κοινωνία καλλιεργεί και συντηρεί τη κουλτούρα του βιασμού. Είναι ανάλαφρο όσο του επιτρέπει το κανάλι, αλλά τόσο σημαντικό όσο το απαιτεί η εποχή του και η πολιτική κατάσταση του τώρα. Must watch.

Riverdale, ο νέος εθισμός του CW. Ένα adaptation του πασίγνωστου εφηβικού comic των 80’s, Archieπου δεν έχει όμως καμιά σχέση με την υπάρχουσα ιστορία. Σκοτεινό και φρέσκο μας συστήνει τη πόλη Riverdale που τη σκεπάζει ένα πέπλο μυστηρίου και μια ατμόσφαιρα Σκανδιναβικού αστυνομικού. Μη σας ξεγελά το horror κλίμα και ο ανεξήγητος φόνος, η σειρά στη καρδιά της (και στην επιφάνεια της) είναι καθαρά εφηβική: love triangles, απότομες εναλλαγές σκηνών, αχρείαστα prom nights, μοντέλα σε ρόλο 17χρονων αλλά όλα αυτά με μία στροφή αλλαγής, καθόλου προβλεπόμενα και κλισέ. Μία αισθητικά πανέμορφη σειρά που τολμάει να αλλάξει λίγο τον αέρα του CW, κάνοντας τα στερεότυπα ιστορία.

Gilmore Girls: A Year in the Life

Το Gilmore Girls ξεκίνησε το 2000 όταν η Alexis Bledel (Rory) ήταν μόλις 15 χρονών και η Lauren Graham (Lorelai) ήταν 33 χρονών, ακριβώς όπως και στη σειρά. Η Amy Sherman Palladino μαζί με τον άντρα της Daniel Palladino δημιούργησαν ένα μαγικό χωριό, γραφικό και ιδιαίτερο με κατοίκους βγαλμένους από παραμύθι. Όλη η ιστορία ήταν για τη μητέρα και την κόρη, τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο. Έξι χρόνια μετά λόγω διαφορών με το κανάλι οι δημιουργοί αποχώρησαν και τη σειρά ανέλαβαν να συνεχίσουν και να τελειώσουν άλλοι άνθρωποι, και ξαφνικά η υπόθεση έμοιαζε λίγη και προβλέψιμη. Η Amy Sherman Palladino δεν την είδε ποτέ και έμεινε με το παράπονο που δεν ειπώθηκαν οι τέσσερις τελευταίες λέξεις με τις οποίες πάντα ήξερε ότι ήθελε να τελειώσει το έργο της. Fastforward στο 2015 όπου τη σειρά πήρε το Netflix και ήταν διαθέσιμη για streaming από μία νέα γενιά που δεν γνώριζε την οικογένεια Gilmore, πήρε τρελό hype, συζητήθηκε πολύ και το Netflix αυτή τη φορά ανέλαβε να την φέρει πίσω για reboot και να της δώσει το τέλος που της άξιζε. Κάπως έτσι ξανά ήρθε στις οθόνες μας 10 χρόνια μετά το finale της, το Gilmore Girls: A Year in the Life.

Από εδώ και πέρα θα ακολουθήσουν spoil για τη σειρά. Αν δεν την έχετε δει και έχετε σκοπό, μη προχωρήσετε παρακάτω. Σοβαρά τώρα, μιλάμε για major spoil, θα πω τις τέσσερις τελευταίες λέξεις που ειπώθηκαν, σταμάτα να διαβάζεις.  Continue reading «Gilmore Girls: A Year in the Life»

12 Πράγματα που με εντυπωσίασαν στο SKAM

Είχα γράψει μια μικρή εισαγωγή για τη σειρά εδώ, και μιας και έμαθα πως σύντομα θα μας έρθει με αμερικάνικο adaptation σκέφτηκα να σας πείσω να δείτε το αυθεντικό πριν γίνει γνωστό. Continue reading «12 Πράγματα που με εντυπωσίασαν στο SKAM»