Έχω διαβάσει 100 ya?!

Ω ναι έχω διαβάσει 100 young adult μυθιστορήματα και ναι το ξέρω ότι τα περισσότερα είναι χαζούλια και ότι δεν θεωρούνται από τους «σοβαρούς» του είδους λογοτεχνία, αλλά εγώ τα αγαπώ! Είναι αστεία, αξιαγάπητα, γλυκά, με κάνουν να ξεχνιέμαι και να περνάω τέλεια. Με 100 συγκεκριμένα βιβλία στις έμπειρες(meh) πλάτες μου, σας προτείνω τα 10 καλύτερα των καλυτερότερων: Continue reading «Έχω διαβάσει 100 ya?!»

Advertisements

Race

“When he was young, his father told him that black people didn’t like water because they were brought over on slave ships. What did a black man want to swim for? The ocean floor was already littered with black men.”

“Maybe at birth everyone should be given to a family of a different race to be raised. Maybe that would solve racism once and for all.”

«When you are black in America and you fall in love with a white person, race doesn’t matter when you’re alone together because it’s just you and your love. But the minute you step outside, race matters. {….} Look how far we’ve come, just forty years ago it would have been illegal for us to even be a couple blah blah blah, because you know what we’re thinking when they say that? We’re thinking why the fuck should it ever have been illegal anyway? But we don’t say any of this stuff. We let it pile up inside our heads and when we come to nice liberal dinners like this, we say that race doesn’t matter because that’s what we’re supposed to say, to keep our nice liberal friends comfortable.”

“Did you ever think our misfortune is directly related to your good fortune? Maybe the house your parents bought was on the market because the sellers didn’t want my mama in the neighborhood. {…} How often do you open your mouth at work and think how awesome it is that no one’s thinking you’re speaking for everyone with the same skin color you have? How hard is it for you to find the greeting card for your baby’s birthday with a picture of a child that has the same color skin as her? How many times have you seen a painting of Jesus that looks like you? Prejudice goes both ways, you know. There are people who suffer from it, and there are people who profit from it.”

“Funny. Slave masters thought they were making a difference in black people’s lives too. Saving them from their “wild African ways.” Same shit, different century. I wish people like them would stop thinking that people like me need saving.”

Certain seeds it will not nurture, certain fruit it will not bear and when the land kills of its own volition, we acquiesce and say the victim had no right to live”

-The Bluest Eye

My Latest Ya-Reads

 Lalaland

Όχι της πασίγνωστης ταινίας, αλλά της Αλεξάνδρας Κ* γραμμένο πριν έξι χρόνια τουλάχιστον.

Είναι περίεργο το τι συμβαίνει με μερικά βιβλία. Το συγκεκριμένο με έπιασε απροετοίμαστη με το πόσο καλό ήταν και το πόσο με επηρέασε, είναι μια ιστορία δύο παιδιών που δεν νιώθουν έτοιμα για τις ευθύνες του ενήλικου κόσμου και περνούν ένα καθοριστικό καλοκαίρι στη Μύκονο γεμάτο εμπειρίες και ανθρώπους. Εμπειρίες ξέγνοιαστες, ερωτεύσιμες, αστείες αλλά και εμπειρίες γεμάτες σκοτάδι, πόνο και απωθημένα. Ήταν χαρούμενο αλλά ορισμένες στιγμές βουτούσε στα άβατα της ελληνικής σαπισμένης κοινωνίας. Ήταν αισιόδοξο, αλλά η μανία φυγής του σε πονούσε. Ήταν ανάλαφρο, αλλά στις κρίσεις πανικού βάραινε. Ήταν πολλά πράγματα μαζί. Δεν συνειδητοποίησα ότι κρατούσα την αναπνοή μου μέχρι και που διάβασα τις τελευταίες λέξεις του -από το Skam της δεύτερης σεζόν είχα να πάθω κάτι τέτοιο- και στο τέλος του μπόρεσα μόνο να ηρεμήσω. Πανέμορφο, ιδιαίτερο με μία συγγραφέα που έχω συμπαθήσει άπειρα. Continue reading «My Latest Ya-Reads»

Η γυναικεία φιλία και η Νάπολη

-Το post είναι γεμάτο spoil από τη Τετραλογία της Νάπολης της Elena Ferrante-

Έπρεπε να φτάσω μέχρι το τέλος της «Ιστορίας της Χαμένης Κόρης» για να καταλάβω πόσο θλιβερός και σημαντικός ήταν ο τίτλος του τελευταίου βιβλίου. Το τελείωσα με μία άσχημη, στενάχωρη γεύση γεμάτη παράπονα και απογοήτευση για όλα όσα ειπώθηκαν, για το ότι η Έλενα και η Λίλα δεν έμειναν μαζί, για τη συνειδητοποίηση της σαπίλας της Νάπολης, για το γεγονός ότι η Λίλα δεν ήταν ποτέ ευτυχισμένη και η Έλενα ποτέ ικανοποιημένη. Δεν μου άρεσε, στενοχωρήθηκα και ορκίστηκα να μη καταλήξω έτσι. Ας εξηγηθώ όμως πρώτα. Continue reading «Η γυναικεία φιλία και η Νάπολη»

5 Βιβλία που μπορείς να διαβάσεις αν σου άρεσε το Handmaid’s Tale 

Διάβασα το Handmaid’s Tale πριν από λίγο καιρό και ακόμη βλέπω εφιάλτες, δεν τόλμησα να δω τη σειρά εννοείται αν και σκέφτομαι να παρακολουθήσω τη δεύτερη σεζόν που συνεχίζει από εκεί που σταματά το βιβλίο. Η ιστορία του όσο ζοφερή ήταν, άλλο τόσο σημαντική γινόταν γι’αυτό και είπα να σας μιλήσω για πέντε βιβλία που μου το θύμισαν, δύο εκ των οποίων έχω διαβάσει και τρία που σκέφτομαι να αρχίσω.  Continue reading «5 Βιβλία που μπορείς να διαβάσεις αν σου άρεσε το Handmaid’s Tale «

Bookish Resolutions

Φέτος θέλω να διαβάσω:

Περισσότερο θέατρο, και παλιά κλασσικά αλλά και καινούρια σύγχρονα που είναι και πιο δύσκολο να τα εντοπίσω. Θέλω να διαβάσω οπωσδήποτε περισσότερα έργα από τον Arthur Miller κι άλλα μοντέρνου ρεύματος από γυναίκες δημιουργούς.

Περισσότερα κλασσικά. Το λέω κάθε χρόνο και ποτέ δεν το κάνω γιατί θέλει ιδιαίτερη προσπάθεια το να συγκεντρωθώ σε κείμενα γραμμένα χρόνια (ή και αιώνες) πριν. Για αρχή θέλω να ξεκινήσω με Virginia Wolf, με Oscar Wilde και με Fitgerald και αργότερα να περάσω σε Shakespeare, που τον έχω αμελήσει λίγο τα δύο τελευταία χρόνια.

Περισσότερους Έλληνες συγγραφείς. Θέλω να χαθώ στην ελληνική πεζογραφία ή και ποίηση, γιατί όχι; Φέτος Η Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα με εξέπληξε και τη λάτρεψα, θέλω κι άλλα τέτοια. Προτείνετε μου γιατί και την Καρυστιάνη από εσάς την ανακάλυψα! 🙂

Περισσότερα cook books. Χρειάζομαι έμπνευση και τα περιοδικά του Άκη δεν μου φτάνουν, τι καλό κυκλοφορεί εκεί έξω;

Περισσότερα non fiction από γυναίκες και τις εμπειρίες τους. Κατ’αρχάς να ξεκινήσω από το imprint της Lena Dunham (εσένα γλυκοκοιτάζω Sour Heart), το ολοκαίνουριο ντεμπούτο της Dolly Aldetron, All I Know about Love, περισσότερη Roxane Gay και πολλά ακόμη.

Περισσότερη ποίηση. Ω ναι, το πήρα απόφαση, μόλις παρήγγειλα Emily Dickinson.

Όλα τα Χάρι Πότερ, δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο χαίρομαι που τα έχω όλα μαζεμένα να τα ξεκοκαλίσω. Εννοείται το τελευταίο βιβλίο της τετραλογίας της Νάπολης -το φυλάω για τις διακοπές του Πάσχα- και αυτά τα βιβλία που περιμένουν δίπλα στο κομοδίνο μου:

Η Λέσχη των Αθεράπευτα Αισιόδοξων, δεν υπάρχει άνθρωπος που να έχει μιλήσει άσχημα γι’αυτό το βιβλίο.

Without You, There Is No Us, το οποίο έχει γράψει η μοναδική δημοσιογράφος που τόλμησε να ζήσει undercover στο καθεστώς της Βόρειας Κορέας, μου το είχε φέρει για δώρο η φίλη μου επειδή ξέρει ότι με συναρπάζει το ότι υπάρχει η συγκεκριμένη χώρα εν έτει 2018.

The Long Way to a Small, Angry Planet, όποιος διαβάσει τη κριτική του So Much Reading δεν είναι δυνατόν να μη θέλει να το διαβάσει.

Και το Only Ever Yours, η ya εκδοχή του The Handmaid’s Tale.

Αυτά για την ώρα, καλή μας αναγνωστική χρονιά!

*Όλα τα illustrations είναι από την Alessandra Genualdo.

Τα καλύτερα βιβλία που διάβασα το ’17

Διάβασα πολλά καλά βιβλία και άλλα τόσα comics που σίγουρα αξίζει να αναφερθούν κάπου, αλλά σήμερα δεν είναι η μέρα τους. Σήμερα αποφάσισα να γράψω πολύ λίγα για τα πέντε βιβλία που με άφησαν άφωνη και ξεχώρισα ελπίζοντας να πείσω και εσάς να τα διαβάσετε.  Continue reading «Τα καλύτερα βιβλία που διάβασα το ’17»

2017: My reading year in review

Είμαι πολύ ευχαριστημένη από τις αναγνωστικές μου επιλογές το ’17, διάβασα πολύ, διάβασα βιβλία που μ’άρεσαν, που με διασκέδασαν, που μου έμαθαν και μ’έκαναν να νιώσω. Άρχισα να διαβάζω ελληνική πεζογραφία για πρώτη φορά και ανακάλυψα ένα βιβλίο που μίλησε σε όλο μου το είναι, διάβασα μετά από πολύ καιρό ποίηση και θυμάμαι απ’έξω να απαγγείλω την αγαπημένη μου σελίδα, βρήκα τη Ferrante και ταξίδεψα στη Νάπολη, διάβασα πολύ για το φεμινισμό και άνοιξα τα μάτια μου σε πολιτικές και κοινωνίες. Γέμισα από ιστορίες όλου του κόσμου.  Continue reading «2017: My reading year in review»

«We never accepted that randomness is not a mistake in the equation – it is part of the equation.»

Σε ένα μέλλον που έχουμε καταστρέψει όχι μόνο έναν πλανήτη, αλλά ίσως και περισσότερους, η τεχνητή νοημοσύνη έχει έρθει να πάρει τις σωστές αποφάσεις εκ μέρους της ανθρωπότητας. Εκεί που αρχίζουν να χάνονται οι διακριτές γραμμές του τι είναι ο άνθρωπος και κατά πόσο του αξίζει να επιβιώνει έρχεται η Jeanette Winterson με ένα φανταστικό short story επιστημονικής φαντασίας που δεν ξέρεις αν πρέπει να το κατατάξεις στο fantasy ή στα πολιτικά, οικολογικά και κοινωνιολογικά δοκίμια.

Το μικρό αυτό βιβλίο χωρίζεται σε τρεις ιστορίες που δεν καταλαβαίνεις ιδιαίτερα πως ενώνονται καθώς τα συνδέει κάτι αφηρημένο και όχι χειροπιαστό. Το πρώτο κομμάτι το λάτρεψα, είναι ένα καθαρά sci-fi στόρυ τρόμου που βασίζεται στην οικολογική καταστροφή, έχει για οδηγό του τη διαστημική εξερεύνηση και το χαοτικό σύμπαν που η φαντασία μας δεν μπορεί ακόμη να αγγίξει.

«The universe has no sides, no end, can’t be mapped. Enough to make a man talk about God, make a man superstitious and worship an idol. The science never gets as far as the strangeness. The more sophisticated my equipment, the stranger the worlds it detects. I sometimes think I’m sailing through a vast thought.»

Είναι μόνο 80 σελίδες αλλά γίνονται τόσα πολλά πράγματα που το διάβαζα αργά αργά για να καταλάβω τα πάντα, υπογράμμιζα αμέτρητα quotes και έκανα τους αναπόφευκτους παραλληλισμούς με τη κοινωνία σήμερα και το πόσο απέχει από αυτό που είχα μπροστά μου(όχι πολύ). Μίλησε για τις γυναίκες που επιλέγουν να μείνουν πάντα νέες με χειρουργικές επεμβάσεις, για τις σεξουαλικές διαστροφές που αυτό γεννά, για το φαγητό και το πως έχει φτάσει να θεωρείται βρώμικο o,τι είναι φυσικό, για τον αναλφαβητισμό και το πως έρχεται η στιγμή που δεν θα είναι αναγκαίο να γράφουμε τίποτα.

Η δεύτερη ιστορία δεν μου τράβηξε το ενδιαφέρον αλλά βρισκόταν εκεί για να συνδέσει το παρελθόν με το μέλλον με έναν κοινό παρανομαστή ώστε να καταλάβουμε τη τρίτη ιστορία που τελικά θριάμβευσε. Νομίζω ότι λαμβάνει χώρα λίγο πριν τη πρώτη (γενικότερα η αφήγηση του βιβλίου δεν είναι γραμμική, ενώνεται με ιδέες και όχι με γεγονότα) και σου δίνει το τέλος, που κάθε άλλο παρά λυτρωτικό θα το χαρακτήριζα. Η τελευταία ιστορία ήταν ένα μείγμα genres, είχε έντονο το κωμικό στοιχείο που δεν βρήκα στις προηγούμενες δύο, το οποίο λειτούργησε ως relief όταν έφτασε μια τρομακτικότατη σκηνή που θύμιζε ξέσπασμα από zombies και με ανατρίχιασε (και μου επέβαλε εφιάλτες), περιείχε ένα θυμωμένο rant ενάντια του καπιταλισμού και του καταναλωτισμού,

 ‘Did you like earning money?’ ‘No it was never enough. Nobody ever had enough money. Rich or poor, money was scarce. The more we had, the less it seemed to buy, and the more we bought, the less satisfied we became. It was a relief when money was gone.’

σχολίαζε τη θρησκεία, τα φύλα και ο,τι πιστεύουμε ότι αποτελεί μια κοινωνία. Ήταν λαμπρό και παρουσίαζε διαλόγους ανάμεσα σε ανθρώπους και ρομπότ που πασχίζουν να μας καταλάβουν αλλά αδυνατούν να ορίσουν την ανθρώπινη φύση και συνείδηση.

Αυτό το βιβλίο είναι πολύ περίεργο, κυρίως μπερδεμένο από μία γυναίκα που κάθε άλλο από ήσυχη ζωή έχει περάσει (αν θυμάστε από την μυθιστορηματική αυτοβιογραφία της, Oranges Are Not the Only Fruit, είχε υιοθετηθεί από μία υπερβολικά θρησκόληπτη οικογένεια που ποτέ δεν αποδέχτηκε το γεγονός ότι είναι gay -αν δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο αξίζει αν και είναι λίγο δύσκολο στα αγγλικά και δεν έχει μεταφραστεί ακόμη απ’όσο γνωρίζω), έχει γράψει σπαρακτικές και πανέμορφες ιστορίες αλλά ποτέ δεν περίμενα ότι θα μπορούσε να γράψει επιστημονική φαντασία, το έκανε όμως με έναν αριστουργηματικό τρόπο, πήρε τα στοιχεία της δικής μας σύγχρονης φιλοσοφίας, διογκώνοντας όλα τα αρνητικά και τα ενσωμάτωσε στο απέραντο σύμπαν που μοιάζει αβοήθητο μπροστά μας.

«You can change everything about yourself – your name, your home, your skin colour, your gender, even your parents, your private history – but you can’t change the time you were born in, or what it is you will have to live through.»

*Illustration by Yukai Du