How can we go back to somewhere we’ve never been?

Διάβαζα τα reviews για το μυθιστόρημα της Gyasi Yaa και στάθηκα στις λέξεις «φιλόδοξο» και «μελλοντικά κλασσικό», δεν το βρήκα δίκαιο. Το βιβλίο δεν προσπάθησε να κάνει κάτι μεγαλειώδες ή λαμπρό, αντιθέτως ήταν φοβερά προσγειωμένο και ανθρώπινο, μίλησε για κάτι που για χρόνια φωνάζουν οι μαύρες φωνές της Αμερικής. Μίλησε για την ιστορία όλων τους.

Είναι σίγουρα ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ, ακολουθεί τις ζωές δύο αδερφών που είχαν τελείως διαφορετική μοίρα, η μία έμεινε στην Αφρική και έζησε εκεί με τους δουλεμπόρους ενώ η άλλη πουλήθηκε σκλάβα στις φυτείες του Νότου της Αμερικής. Συνεχίζει με τα παιδιά τους και έπειτα με τα εγγόνια τους και φτάνει να εξιστορεί τα βιώματα εφτά γενεών μέσα από 14 χαρακτήρες, αφιερώνοντας από λίγες σελίδες στον καθένα τους επικεντρωμένη στον τρόπο που επηρεάστηκαν από το δουλεμπόριο και τον τρόπο που αυτό σχημάτισε τη συλλογική συνείδηση των μαύρων τόσο στην Αμερική όσο και στη Γκάνα της Αφρικής. Ήταν απίστευτα ενδιαφέρον, ένα ταξίδι χρονικό και γεωγραφικό μέσα από βαθιά προσωπικές ιστορίες οικογενειών, ζευγαριών, παιδιών… γεμάτες πόνο αλλά και ευτυχία, μύθους και ασύλληπτης πραγματικότητας. Δεν είναι ένα ευχάριστο βιβλίο (ασχέτως αν το εξώφυλλο του παραπλανεί) αλλά είναι ένα σημαντικό βιβλίο που σου εξηγεί ένα ιστορικό γεγονός που μαύρισε για πάντα την ηθική των λευκών αλλά και των ντόπιων της Δυτικής Αφρικής, όπου συμμετείχαν οι ίδιοι στο εμπόριο κυνηγώντας πολλές φορές ανθρώπους από τα διπλανά χωριά.

Homegoing είναι μια λέξη που χρησιμοποιούν οι Αφροαμερικανοί για να περιγράψουν ότι ο μόνος τρόπος να γυρίσουν πίσω στην Αφρική είναι τελικά με το πνεύμα τους, προσωπικά τον τίτλο τον κατάλαβα στο τελευταίο κεφάλαιο με τον Marcus, ένιωσα να βγάζει νόημα όλη η ιστορία. Το αγαπώ κι εκείνο και την μόλις 26χρονη συγγραφέα του.

Πολλά χρόνια πριν είχα διαβάσει το «19 Λεπτά» της Jodi Picoult και το καινούριο της μυθιστόρημα Small Great Things μου το θύμισε αρκετά. Χωρίζεται σε τρία μέρη και αφηγείται από τρεις διαφορετικούς χαρακτήρες, την Ruth, μια Αφροαμερικανίδα μαία, την Kennedy, μια προνομιούχο δικηγόρο και τον Turk, έναν νεοναζιστή (η αλήθεια είναι ότι τα δικά του κεφάλαια ήταν τα πιο δύσκολα να διαβάζω).

Ο Turk πήρε τη γυναίκα του στο νοσοκομείο να γεννήσει και όταν η Ruth μπήκε στο δωμάτιο και προσπάθησε να φροντίσει το μωρό, εκείνος απαίτησε από τη διεύθυνση να της απαγορευτεί να το αγγίξει. Έντυσε πολύ ωραία το επιχείρημα του βασισμένος στο ότι στη δημοκρατική του χώρα ο καθένας έχει δικαίωμα να ζητά την εξυπηρέτηση που επιθυμεί, κι εκείνος δεν επιθυμούσε μια μαύρη να ακουμπά το βρέφος του. Την επόμενη βδομάδα γίνεται ένας χαμός στο νοσοκομείο, οι γέννες είναι πολλές, οι καισαρικές ασυνήθιστα επιτακτικές και μέσα στον πανικό των επειγόντων η Ruth αφήνεται μόνη της στο δωμάτιο όπου κοιμάται το μωρό για να το προσέχει. Εκείνο παθαίνει άπνοια και για κάποια δευτερόλεπτα η Ruth διστάζει να το αγγίξει φοβούμενη ότι θα χάσει τη δουλειά της. Όταν η γιατρός μπαίνει μέσα τη διατάζει να αρχίσει CPR, τα λεπτά περνούν, τα βρέφος δεν επανέρχεται και πεθαίνει στα χέρια τους. Ένα περιστατικό που εξελίσσεται σε μια εξαιρετικά περίπλοκη δίκη όπου η Ruth φτάνει να κατηγορείται για δολοφονία εκ προμελέτης. Είναι από τις λίγες φορές που γράφω τόσο αναλυτικά την υπόθεση ενός βιβλίου, αλλά είναι ακριβώς αυτό που παρακίνησε κι εμένα να το αρχίσω.

Περνά σε κάτι μεγαλύτερο από έναν νεοναζιστή και το μίσος του προς τους μαύρους και μπλέκει κοινωνικά θέματα, τη ταυτότητα των φυλών, τις προκαταλήψεις που τελικά όλοι μας κουβαλάμε και θέτει ερωτήματα που απαιτούν άμεση φροντίδα. Είναι διεξοδικά ερευνημένο, η συγγραφέας αφιερώνει το τέλος του βιβλίου της στο πως έφτασε να ασχοληθεί με αυτό το θέμα και με ποιους μίλησε για να μπορέσει να αντιπροσωπεύσει όλες τις πλευρές δίκαια. Αυτό που εγώ προσωπικά έμαθα είναι ότι δεν μπορείς να συμπεριφέρεσαι σε όλους τους ανθρώπους ίσα, γιατί μεγαλώνοντας δεν είχαν όλοι τις ίσες ευκαιρίες και τα ίσα προνόμια, πρέπει να τους φέρεσαι δίκαια. Το επιχείρημα του ότι δεν βλέπεις χρώματα και για ‘σένα είναι όλα ίδια είναι ένα λάθος που πολλοί κάνουμε, χρώματα είναι το μόνο που βλέπουν οι μειονότητες και το γιατί είναι αυτό που θα μας λύσει και το πρόβλημα.

P.S.
Αξίζουν και τα δύο βιβλία να τα διαβάσετε. To δεύτερο μάλιστα θα γίνει ταινία με πρωταγωνίστριες την Viola Davis και τη Julia Roberts. Ο τίτλος του σημερινού post είναι quote από το βιβλίο Homegoing, τον πήρα από έναν διάλογο ανάμεσα σε δύο ήρωες όπου ο ένας ζητά να γυρίσει στην πατρίδα του την Αφρική, ενώ η κοπέλα του απαντά πως δεν μπορεί να επιστρέψει κάπου που δεν είχε υπάρξει ποτέ, πως πατρίδα του τώρα είναι η χώρα που γεννήθηκε κι ας μην τον δέχτηκε ποτέ…

June Book Haul

Πέντε βιβλία που με έχετε παρακινήσει εσείς να διαβάσω:

Η Ιδιωτική Ζωή των Δέντρων, ένα πολύ μικρό διήγημα του Alehandro Zambra, ο οποίος έχει γράψει και το Τρόποι να Γυρίζεις Σπίτι που θέλω επίσης πολύ να διαβάσω. Τον Χιλιανό συγγραφέα έχουν μεταφράσει οι εκδόσεις Ίκαρος και το συγκεκριμένο ονειρικό εξώφυλλο έχει σχεδιάσει ο Χρήστος Κούρτογλου. Η αρχή του μου θύμισε παραμύθι, με είχε βάλει εξ’αρχής σε πειρασμό η Σοφία.

Τα Κορίτσια, το πολυαναμενόμενο best seller της Emma Claine για μία αίρεση στην California του ’60 που σόκαρε την κοινότητα. Διαβάζεται σαν ζάλη, κρύβει πολύ σκοτάδι. (Περισσότερα εδώ.)

Η Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα, ένα πολιτικό μυθιστόρημα που θα μπορούσε να είναι και αυτοβιογραφία της Άλκης Ζέη. Μου σύστησε η Zizeloni να το αρχίσω.

Το Βιβλίο της Κατερίνας του Κορτώ. Ω ναι, αποφάσισα να τον διαβάσω επιτέλους. Με πείσατε όλες.

Γράμμα στον Κωστή της Ξένια Καλογεροπούλου. Ένα γράμμα κάθε μέρα για τον -επί 37 χρόνια- σύντροφο της που έχασε πριν τέσσερα χρόνια. Ένα μεγάλο ταξίδι από τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’40 στην Αθήνα ως το παρόν. Αυτή τη φορά με παρακίνησε η Εύα.

Είμαι πολύ περήφανη με τις επιλογές μου αυτό το μήνα!

Summer Reads I

Αυτοί που Φεύγουν και Αυτοί που Μένουν, το τρίτο βιβλίο της ιστορίας της Ferrante. Πολύ διαφορετικό από όλες τις απόψεις, οι ηρωίδες πια δεν έχουν καμία επαφή μεταξύ τους και τα κεφάλαια αντί να συνδυάζονται από τις φωνές τους, είναι ξεκομμένα και απόμακρα. Ωστόσο ακόμη επηρεάζει η μία την άλλη, στις αποφάσεις και στο κουράγιο που κουβαλούν. Κάπου διάβασα ότι είναι υπερβολικό η Έλενα να «ορίζει» τη ζωή της βάσει αυτού που θα έλεγε ή θα έκρινε η Λίλα, αλλά προσωπικά το καταλαβαίνω απόλυτα. Δεν ξέρω αν σας έχει τύχει να έχετε μία φίλη την οποία ακούτε σαν μικρή φωνούλα στο πίσω μέρος του εγκεφάλου σας να ψιθυρίζει κάθε φορά που νομίζετε ότι κάτι κάνετε λάθος ή πράττετε κάτι συμβατικό, λιγότερο από αυτό που περίμενε από εσάς. Εγώ είμαι τυχερή/άτυχη να έχω μία αντίστοιχη φιλία, τυχερή γιατί η συγκεκριμένη κοπέλα δεν συμβιβάζεται ποτέ, άτυχη επειδή μερικές φορές θες απλά να πετύχει αυτό που επιλέγεις χωρίς να σκέφτεσαι όλους τους τρόπους που μπορεί να στραβώσει. Το τρίτο βιβλίο λοιπόν έκρυβε τεράστιες αλλαγές, πολύ κριτική στην εποχή του -την ιταλική επανάσταση στα πανεπιστήμια, το κομμουνισμό και το φασισμό, το ξεκίνημα του φεμινισμού- γενικότερα όλα τα άκρα που εμφανίζονταν σε μία συντηρητική ως τότε κοινωνία. Πολύ ενδιαφέρον το backround, σε μία εξιστόρηση που επικεντρώθηκε σε δύο πλευρές: τη γυναίκα ως «νοικοκυρά» και τη γυναίκα ως πετυχημένη επαγγελματία. Πάλι στα δύο άκρα. Το έχω ξαναπεί πως η Λίλα είναι η αγαπημένη μου χαρακτήρας σε αυτό το μυθιστόρημα, ίσως και η αγαπημένη μου γενικότερα στα βιβλία που έχω διαβάσει το τελευταίο καιρό, δεν μένει στη θεωρία αλλά στη πράξη, δεν καταπιάνεται με ιδανικά, αλλά τα ενσωματώνει στη ψυχή της, στη ζωή της. Είναι κάτι που θαυμάζω στους ανθρώπους: αυθεντική. Με έχει κάνει πολλές φορές να αναρωτιέμαι αν εγώ ενσωματώνω τα ιδανικά μου ή απλά τα κηρρύτω. Πάρα πολύ όμορφο το τρίτο βιβλίο εν τέλει, καλύτερο από τα δύο προηγούμενα, ανυπομονώ να διαβάσω το τελευταίο! (Μέεεεχρι να μεταφραστεί.)

Κορίτσια της Emma Cline. Είχα ακούσει πολλά γι’αυτό το βιβλίο: ότι πουλήθηκαν τα δικαιώματα του για 1 εκατομμύριο δολάρια, ότι η Emma είναι η νέα φωνή της σύγχρονης αμερικάνικης λογοτεχνίας(!), ότι μιλά για τη γυναικεία ψυχολογία καλύτερα από όλους -άρχισα να το διαβάζω λοιπόν και ξεκαθαρίστηκε όλος αυτός ο μύθος γύρω από το όνομα του. Η αλήθεια είναι ότι η φωνή της Emma Cline είναι ιδιαίτερη, δεν μοιάζει με τίποτα άλλο που έχω διαβάζει, δεν είναι εύκολη και σε κάνει να σκέφτεσαι τη κάθε πρόταση της, ωστόσο δεν είναι ουσιαστική. Μερικές φορές ένιωθα πως διάβαζα κάτι επιτηδευμένο που θα μπορούσε να ειπωθεί πολύ πιο απλά και να περάσει πιο εύστοχα το μήνυμα του. Η γραφή της ήταν γεμάτη μυστήριο και αιωρούμενα quotes, που δεν έλεγαν κάτι σημαντικό και πετούσαν κούφια στον αέρα, ήταν ωραία μεν, ανούσια δε. Η υπόθεση παρ’όλα αυτά είναι αρκετά ενδιαφέρουσα, αναφέρεται σε μια αίρεση που υπήρξε στην California το ’60, η οποία προσηλύτισε μικρά κορίτσια και έφτασε να κάνει αποτρόπαια πράγματα, το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μυθοπλασία γύρω από ένα από τα μέλη της. Μου θύμισε τη σαπίλα και το σκοτάδι που παρουσιάζει η Gillian Flynn, έδωσε vibes από το βιβλίο «Σκοτεινός Τόπος» (Dark Places), είναι παράξενο σίγουρα στην ατμόσφαιρα του. Αξίζει να το διαβάσετε, αλλά δεν άξιζε το χαμό που έγινε γύρω από το όνομα του.

And Still I Rise. Όπως ξέρετε, δεν διαβάζω πολλή ποίηση, δεν βρίσκω εύκολα κάτι να με τραβάει σε αυτό το είδος, αλλά όταν το εντοπίζω με σπάει σε χίλια κομμάτια. Μάλλον αυτή είναι η δύναμη των ποιημάτων, να λένε κάτι σε τέσσερις στίχους κι εσύ να τα κάνεις quote της ζωής σου, να παίρνεις δύναμη και να νιώθεις λιγότερο μόνη. Τη Maya Angelou την αγάπησα! Η συγκεκριμένη ποιητική συλλογή είναι πολύ μικρή αν θέλετε να τη διαβάσετε, μιλά για τις γυναίκες, για το ρατσισμό προς τους μαύρους και για την ελευθερία, δυστυχώς δεν κυκλοφορεί στα ελληνικά. Αγαπημένο μου ποίημα ήταν το ‘I Rise’:

Did you want to see me broken?
Bowed head and lowered eyes?
Shoulders falling down like teardrops,
Weakened by my soulful cries.

Does my haughtiness offend you?
Don’t you take it awful hard?
‘Cause I laugh like I got gold mines
Diggin’ in my own back yard.

You may shoot me with your words,
You may cut me with your eyes,
You may kill me with your hatefulness,
But still, like air, I’ll rise.

Does my sexiness upset you?
Does it come as a surprise?
That I dance like I’ve got diamonds
At the meeting of my thighs?

Out of the huts of history’s shame
I rise.
Up from a past that’s rooted in pain
I rise
I’m a black ocean, leaping and wide,
Welling and swelling I bear in the tide.

Leaving behind nights of terror and fear
I rise
Into a daybreak that’s wondrously clear
I rise
Bringing the gifts that my ancestors gave,
I am the dream and the hope of the slave.
I rise
I rise
I rise.

Πως να μη μεγαλώσεις ένα κορίτσι

Asking for it

Μία κοπέλα που δεν συμπαθείς, τέσσερα αγόρια που δεν είχαν κάνει ποτέ τίποτα «ανάρμοστο» κι ένα βράδυ που κανείς δεν θυμάται τι συνέβη. Την επόμενη μέρα οι φωτογραφίες ανεβαίνουν στο facebook, όλοι μαθαίνουν για το πάρτι και η αστυνομία έρχεται στο σχολείο. Είναι μια ιστορία για το πως μία μικρή κοινότητα της Ιρλανδίας (αντιπροσώπευση της σύγχρονης κοινωνίας που ζούμε) αντιμετωπίζει έναν βιασμό. Η’ και όχι ακριβώς, καθώς δυσκολεύεται να το ορίσει, βλέπεις τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο όταν έχεις να κάνεις με αυτές τις υποθέσεις. Η O’Neill επίτηδες δεν σκιαγράφησε το απόλυτο θύμα που αρπάζεται με τη βία, ρεαλιστικά η πλειοψηφία των κοριτσιών που πέφτουν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης γνωρίζουν τον βιαστή τους, ίσως πηγαίνουν σε εκείνον με τη θέληση τους. Η πρωταγωνίστρια εδώ επέλεξε να πιει και να πάρει τα χάπια που της έδωσαν, τα αγόρια ήταν και αυτά μεθυσμένα σε βαθμό αηδίας, κανείς δεν είπε ναι, αλλά κανείς δεν είπε και όχι. Είναι ένα βιβλίο όχι για το βιασμό (αν και όταν διαβάζεις τις περιγραφές των φωτογραφιών το στομάχι σου γίνεται κόμπος και ότι κακό φαντάζεσαι δεν φτάνει τη πραγματικότητα), αλλά για το rape culture, όχι τη πράξη καθεαυτή αλλά για το πως επηρεάζει τους ανθρώπους, τους γονείς, τα παιδιά, τους θύτες και το θύμα, το πως το αντιμετωπίζουν τα media και το νομικό σύστημα. Είναι σκληρό, αλλά όχι γραφικό. Συνειδητοποιείς ότι λυπάσαι όλους όσους εμπλέκονται και καταλαβαίνεις πως η κοπέλα χάνεται όλο και πιο βαθιά στην άγνοια και τη προκατάληψη των ενηλίκων που την περιβάλουν. Η κοινότητα αντιδρά ακριβώς έτσι όπως θα αντιδρούσε και η δική μας, «ας μην έμπαινε στο δωμάτιο μαζί τους», «είναι κρίμα να καταστραφεί η ζωή τους από ένα μεθυσμένο εφηβικό λάθος», «αυτό δεν θα συνέβαινε σε ένα καλό κορίτσι». Το τέλος του δεν θα σε δικαιώσει και ευτυχώς που δεν το κάνει γιατί πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι για να αλλάξει κάτι, πρέπει να αναγνωριστεί πρώτα. Ήταν ένα καταπληκτικό βιβλίο, σκοτεινό, σωστό, ρεαλιστικό.

*Η Louise O’Neill έδωσε μια φοβερά ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο Independent αν θέλετε να διαβάσετε. Μιλά  για τις δικές της εμπειρίες με το θέμα, για την ανορεξία που αντιμετωπίζει καθημερινά από την εφηβεία της και για το φεμινιστικό κύμα στις μέρες του ίντερνετ.

The Truth about Alice

Το bullying που υφίσταται μια κοπέλα όταν εξαπλώνονται φήμες για το τι έκανε με δύο αγόρια. Όλα όσα μαθαίνεις σου δίνονται από τέσσερις διαφορετικές οπτικές γωνίες, από τέσσερα διαφορετικά πρόσωπα μέχρι που στο τελευταίο κεφάλαιο έρχεται η σειρά της Alice να μιλήσει. Είναι αρκετά εύστοχο στο πως εξελίσσει τους χαρακτήρες, δίνοντας σου τα προβλήματα του καθενός εξηγώντας γιατί επέλεξαν να βγάλουν αυτές τις φήμες, αναλύοντας με αυτό το τρόπο όλα όσα στοιχειώνουν τους έφηβους, το slut shaming, το body shaming, τις διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις, το να είσαι popular ή όχι και το τι αντίκτυπο έχει αυτό πάνω σου. Ωστόσο οι ήρωες φαίνονταν δραματικά μονοδιάστατοι και τα στερεότυπα: the mean girl, the nerd, the jock ήταν χιλιοειπωμένα. Νομίζω ότι στόχευε σε μικρότερο ηλικιακό κοινό, ίσως 13 – 15, βρήκα εγκληματικά εύκολο το τέλος του και αρκετά preachy το μήνυμα του. Δεν έφτανε το σκοτάδι του Asking for it, παρ’όλα αυτά ήταν σημαντικό ανάγνωσμα για το θέμα που συζητώ σήμερα.

 

Wintergirls

Καταρχάς, όταν ξεκίνησα να το διαβάζω θυμήθηκα πόσο όμορφα γράφουν κάποιοι άνθρωποι, ειδικά η Laurie Halse Anderson. Εξιστόρησε τη ζωή της Lia, μιας κοπέλας που πάσχει από νευρική ανορεξία κι εσύ ένιωθες ότι ήσουν στο μυαλό της, μέτραγες τις θερμίδες μαζί της, ανέβαινες στη ζυγαριά και αηδίαζες με τον εαυτό της όταν γευόταν φαγητό. Κάποιες στιγμές ήταν μονότονο, γιατί φαντάζομαι το να έχεις μόνο το φαγητό στο μυαλό σου είναι μονότονο, αλλά έλκυε η προσεγμένη και λεπτομερής γραφή της. Είναι μια ιστορία για μία ασθένεια, λίγο διαφορετική από τις άλλες αλλά και όμοια σε πολλά σημεία, φαίνεται να εμφανίζεται κυρίως σε κορίτσια και περισσότερο σε έφηβες. Γιατί άραγε; Μου θύμισε το God Help the Girl κι ένα επεισόδιο από το Skam, να το διαβάσετε αν σας έχει προβληματίσει ποτέ το θέμα.

 

 

 

*To illustration είναι από το βιβλίο Take It as a Compliment

May Book Haul

And Still I Rise, μια ποιητική συλλογή των 100 σελίδων από την Αφροαμερικανίδα Maya Angelou. Αφού διάβασα την Toni Morrison και την Alice Walker, σκέφτηκα να πιάσω στα χέρια μου και την βραβευμένη ποιήτρια που μιλά για το ρατσισμό, τους σκλάβους, το φεμινισμό και το τι σημαίνει να είσαι μαύρη γυναίκα στην Αμερική. Πολύ όμορφη συλλογή, αγαπημένο μου ποίημα ήταν το ‘I Rise‘.

I Know Why the Caged Birds Sing, η αυτοβιογραφία της προαναφερθείσας γυναίκας, ο Νότος της Αμερικής το ’30, οι λευκοί και οι μαύροι.

Frankenstein, ένα κλασσικό έργο που βρήκα από τις εκδόσεις Arcturus σε πολύ καλή τιμή και πανέμορφο εξώφυλλο. Γενικά με τις εκδόσεις των κλασσικών έχω ένα θέμα, ιδιαίτερα αν είναι πολύ μικρά τα γράμματα και άσχημα τα εξώφυλλα. Η συγκεκριμένη εκδοτική όμως έχει μία απίστευτη καινούρια σειρά κλασσικών που σε κάνει να θες να τα καταβροχθίσεις.

The Handmaid’s Tale, θέλω να το διαβάσω πριν δω τη σειρά που όλοι εξυμνούν. Είναι Margaret Atwood, είναι dystopian, είναι feminism, είναι όλα όσα αγαπώ.

Asking for It, το βιβλίο που με έκανε να γράψω το post «Πως να μη μεγαλώσεις ένα κορίτσι», το οποίο θα δείτε μόλις ολοκληρώσω και το Wintergirls (είμαι πολύ περήφανη για το συγκεκριμένο). Έχει να κάνει με το rape culture, είναι σκληρό, σκοτεινό και ρεαλιστικό. Διαβάζεται με πολύ ενδιαφέρον και κατανόηση, αν όχι θυμό.

The Hate U Give Little Infants Fucks Everybody

T.H.U.G life είχε γράψει στο μπράτσο του ο 2Pac φωνάζοντας «The Hate U Give Little Infants Fucks Everybody», ένα statement για τον ρατσισμό και το κόσμο που δημιουργεί στα ghetto, τις ζωές που παίρνει και τη βία που δίνει. Χρειάστηκε το #BlackLivesMatter για να γραφτεί αυτό το βιβλίο, για να εξηγήσει για ποιο λόγο οι αστυνομικοί σκοτώνουν μαύρους και για ποιο λόγο οι μαύροι σκοτώνονται μεταξύ τους.

Η Starr μπαίνει στο αμάξι του φίλου της μετά από ένα party για να την γυρίσει σπίτι, όταν τους σταματά ένας αστυνομικός για διευκρίνιση στοιχείων. Εκείνη κοκαλώνει και απαντά αμέσως. Βλέπεις όταν ήταν μικρή οι γονείς της είχαν κάνει μαζί της δυο πολύ σοβαρές συζητήσεις, η μία ήταν για το σεξ, η άλλη ήταν για τους αστυνομικούς: ‘απαντάς σε ότι σε ρωτάνε, δεν ειρωνεύεσαι, δεν κάνεις απότομες κινήσεις, να εύχεσαι όποιος είναι μαζί σου να μην κουβαλά πάνω του τίποτα’. Κανείς όμως δεν είχε κάνει αυτή τη συζήτηση με το φίλο της. Εκείνος θυμώνει που τους σταμάτησε χωρίς να έχουν πειράξει κανέναν. Ο αστυνομικός φοβάται για τη ζωή του με το ενδεχόμενο ότι εκείνος οπλοφορεί, τον βγάζει έξω και τον διατάζει να αφήσει τα χέρια του στο καπό ενώ γυρίζει στο περιπολικό να φωνάξει ενισχύσεις. Ο φίλος της Starr σηκώνεται να τη ρωτήσει αν είναι καλά και ο αστυνομικός τον πυροβολεί τέσσερις φορές στο στήθος. Πέφτει νεκρός στο πεζοδρόμιο.

Γιατί; Γιατί μπορεί να είχε όπλο πάνω του. Γιατί έμενε σε κακή γειτονιά, γιατί μπορεί να ανήκε σε κάποια συμμορία. Το βιβλίο δεν προσπαθεί να σου παρουσιάσει τους αστυνομικούς ως τέρατα (ο θείος της πρωταγωνίστριας μάλιστα είναι ο ίδιος αστυνομικός και προσπαθεί να βοηθήσει με όσα μέσα του δίνονται), η ιστορία του καταφέρνει να σου αποδείξει ωστόσο πως αν ήταν λευκό παιδί σε άλλη γειτονιά δεν θα ήταν νεκρό τώρα. Και από εκεί ξεκινούν όλα. Το ότι τον πυροβόλησε χωρίς να οπλοφορεί είναι κατάχρηση εξουσίας. Το ότι δεν καταδικάστηκε για φόνο είναι αυτονόητη δικαιοσύνη στις Η.Π.Α. .

Το βιβλίο ξεκινά με τη σκηνή που περιέγραψα πιο πάνω και στη πορεία εισέρχεται βαθιά στη μαύρη οικογένεια και στη μαύρη κοινότητα που δημιουργούν τα γκέτο. Σε καμία περίπτωση δεν σου ωραιοποιεί τη μαύρη φυλή, καταπιάνεται με τα ναρκωτικά, τη βία στις συμμορίες, τις σχέσεις μεταξύ των μαύρων και των γυναικών τους, όλα σημεία προβληματικά με ταυτότητα που τους δίνεται από το χρώμα. Η πρωταγωνίστρια μάλιστα έχει λευκό αγόρι, βιώνοντας η ίδια ρατσισμό από τους δικούς της. Ωστόσο δεν τους κατηγορεί, ψάχνει τρόπο να εξηγήσει γιατί συμβαίνουν τα από πάνω. Γιατί τα παιδιά καταφεύγουν στο να πουλάνε ναρκωτικά, γιατί ένας καλός μαθητής στα γκέτο δεν θα πάρει την ίδια εκπαίδευση και δεν θα έχει τις ίδιες ευκαιρίες με κάποιον σε μία λευκή γειτονιά και γιατί μα γιατί είναι τόσο εύκολο να βρουν όπλα. Όλα αρχίζουν από τη διαφοροποίηση που συμβαίνει αλλά κανείς λευκός δεν θέλει να παραδεχτεί με ενοχή μήπως χαρακτηριστεί ρατσιστής. Υπάρχει μεγάλη διαφορά στο να καταδικάζουμε τη δουλεία και στο να αναγνωρίζουμε ότι ρατσισμός δεν είναι μόνο αυτό.

Michael Brown, Tamir RiceFreddie Gray, αυτά και πολλά ακόμη είναι ονόματα μαύρων που έχουν πεθάνει από αστυνομικούς χωρίς να οπλοφορούν. Η ιστορία του Khalil που συζητιέται στο βιβλίο δεν είναι αληθινή, είναι  απόρροια του #BlackLivesMatter κινήματος, γεννήθηκε μέσα από πολύ θυμό και αγανάκτηση.

To τρομερό εξώφυλλο του βιβλίου και το σκίτσο από πάνω έχει σχεδιάσει η Debra Cartwright. Τώρα ας ακούσουμε λίγο 2Pac.

I see no changes, all I see is racist faces
Misplaced hate makes disgrace to races
We under, I wonder what it takes to make this
One better place, let’s erase the wasted
Take the evil out the people, they’ll be acting right
‘Cause both Black and White are smoking crack tonight
And the only time we chill is when we kill each other
It takes skill to be real, time to heal each other
And although it seems heaven-sent
We ain’t ready to see a black president
It ain’t a secret, don’t conceal the fact:
The penitentiary’s packed, and it’s filled with blacks
But some things will never change
Try to show another way, but you staying in the dope game
Now tell me, what’s a mother to do?
Being real don’t appeal to the brother in you
You gotta operate the easy way
«I made a G today,» but you made it in a sleazy way
Selling crack to the kids
«I gotta get paid!», well hey, but that’s the way it is

My Spring Reads

Το Νέο Όνομα

Η Ferrante στο δεύτερο μυθιστόρημα της σειράς της γίνεται ακόμη πιο ψυχογραφική και φεμινίστρια με διακριτικές και άλλοτε εμφανέστατες πινελιές σχολίων για τη κοινωνία και την οικογένεια που αυτή διαμορφώνει. Πολύ πιο καταιγιστικές οι εξελίξεις στο συγκεκριμένο με απρόσμενα time jumps, αν και με μία αχρείαστη και κουραστική παύση -η λεπτομερέστατη ενότητα στην Ισκιά- δεν σε άφηνε να το αφήσεις. Το τελείωσα και για μέρες σκεφτόμουν τι θα απογίνουν η Λίλα και η Έλενα. Αυτό το καλοκαίρι θα αρχίσουν τα γυρίσματα της τετραλογίας της Νάπολης, με το HBO να συνεργάζεται με ιταλική παραγωγή που θα δώσει ζωή στους χαρακτήρες. Κάθε βιβλίο θα αποτελείται από οχτώ επεισόδια που αναμένεται να παρακολουθήσουμε τον ερχόμενο χειμώνα.

♦ ♦ ♦

God Help the Child

Ένα νήμα ανθρώπων που τους ενώνει το τραυματικό παρελθόν τους. Η μόνη λέξη που μου έρχεται για να το περιγράψω είναι ακατέργαστο, raw. Η Morrison μπέρδευε τις αφηγηματικές φωνές (ίσως σε υπερβολικό βαθμό κάποιες φορές) και έδινε βάθος σε όλους τους χαρακτήρες της, η υπόθεση ωστόσο εξελισσόταν με τα γεγονότα και όχι με τους ίδιους. Φαίνεται ότι ήταν το ντεμπούτο της από πολλές απόψεις, στην πορεία έμαθε να μιλάει για τα ίδια σημαντικά (κυρίως φυλετικά) θέματα, αλλά με πιο λιτό και κοφτερό τρόπο. Εννοείται ότι δεν του έλειπε το θάρρος, αλλά η απλότητα. Μου άρεσε, καταλαβαίνω πως το πρώτο αυτό μυθιστόρημα της την έκανε να ξεχωρίσει και να υποσχεθεί όλα όσα ακολούθησαν, απλώς δεν φτάνει τα αριστουργήματα που έγραψε αργότερα.

 

♦ ♦ ♦

The Hate U Give

Ντεμπούτο young adult βουτηγμένο στο #BlackLivesMatter κίνημα. Η Starr είναι μάρτυρας δολοφονίας του φίλου της από αστυνομικό, στα γκέτο του σήμερα, στην όχι και τόσο φιλελεύθερη Αμερική του τώρα. Εξιστορεί όλες εκείνες τις ανεπαίσθητες διαφορές των δύο φυλών, που δεν φτάνουν για να φωνάξουν ρατσισμό αλλά είναι αρκετές για να σε κάνουν να θυμώσεις και να συνειδητοποιήσεις ότι επειδή δεν τα σκέφτεσαι εσύ, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν. Είναι αγριεμένο, δεν χαρίζεται ούτε στους μεν ούτε στους δε, δεν δικαιολογεί, ούτε ωραιοποιεί. Καταπιάνεται με ένα θέμα που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως σοβαρό μεμονωμένο περιστατικό, το γεγονός ότι είναι κομμάτι της καθημερινότητας τους το καθιστά ακραίο. Θέλω να πω πάρα πολλά για το συγκεκριμένο, γι’αυτό και θα γράψω ένα μεγαλύτερο post μόνο για την Angie Thomas αργότερα. Να το διαβάσετε, είναι από τα πιο δυνατά βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει φέτος.

Upcoming Ya 

Δεν ξέρω τι συμβαίνει με το 2017, αλλά είναι η χρονιά που θα κυκλοφορήσουν νέα βιβλία όλοι οι παλιοί masters του είδους. Όσοι συγγραφείς των young adult αγαπήσαμε, φέτος κάνουν τρελό comeback! Έχουμε και λέμε: 

Ο Benjamin Alire Sáenz του Aristotle and Dante Discover the Secrets of the Universe επιστρέφει με μια παρόμοια ιστορία για την οικογένεια, τη προσωπική και εθνική ταυτότητα, τη φιλία και όλα όσα μας είχε κάνει να ερωτευθούμε με το πρώτο του μυθιστόρημα.

H Jenny Han κυκλοφορεί στις 4 Απριλίου το τρίτο μέρος της ιστορίας της Lara Jean. Cute μέχρι εκεί που δεν φτάνει.

Η Veronica Roth του πολυσυζητημένου Divergent εκδίδει ένα sci-fi μυθιστόρημα αυτή τη φορά και έχει ήδη αρχίσει το τρελό marketing γύρω του.

Η Kasie West μας φέρνει φέτος το By Your Side. Είναι από εκείνα τα contemporary summery ya που σου φτιάχνουν τη διάθεση, έχω σκοπό να διαβάσω όσο περισσότερα μπορώ δικά της, καθώς είναι η queen των ya. Προς το παρόν το μόνο δικό της που έχω ολοκληρώσει είναι το το On the Fence, το οποίο είχα βρει απίστευτα γλυκό.

Η Laini Taylor του Daughter of Smoke and Bone γράφει το Strange the Dreamer, δεν ξέρω τι να περιμένω πέρα από τεράστιες δόσεις φαντασίας.

Η Cassandra Clare που δεν φαίνεται ότι επιθυμεί να βάλει τέλος στο canon των Θανάσιμων Εργαλείων, φέρνει το δεύτερο βιβλίο του spin-off The Dark Artifices. (Μη με ρωτήσετε για τα prequels, τα sequels και τα spin-offs αυτής της εξαλογίας -έχω χαθεί!)

Ταυτόχρονα η Michelle Hodkin του The Unbecoming of Mara Dyer αποφάσισε να γράψει την ιστορία ξανά από τα μάτια του Noah. Κάτι τέτοια πολύ μ’εκνευρίζουν αλλά αν ενδιαφέρεται κανείς το βιβλίο θα κυκλοφορήσει το Νοέμβριο αυτής της χρονιάς.

Εκτός όμως από τους ήδη γνωστούς συγγραφείς φέτος κάνουν την εμφάνιση τους κάποιοι καινούριοι που μου έχουν κινήσει το ενδιαφέρον:

Πρώτη με διάφορα η Angie Thomas του The Hate U Give, ένα βιβλίο που ξεπήδησε από τη καρδιά του κινήματος Black Lives Matter.

To You’re Welcome Universe, που καταπιάνεται με τη κουλτούρα του graffiti μέσα από μία ηρωίδα, η οποία είναι κωφή, κάτι το οποίο σε εισάγει σε ακόμη έναν διαφορετικό κόσμο απ’ότι έχουμε συνηθίσει να διαβάζουμε.

Και τέλος το Here We Are: Feminism for the Real World, ένα non fiction βιβλίο (σπάνιο για το είδος των ya) σχετικά με το τι σημαίνει να είσαι φεμινίστρια σήμερα.

Latest Reads

The Bluest Eye

H Toni Morrison έχει τη μαγική ικανότητα να σου παρουσιάζει μια ζωή κι έναν χαρακτήρα σε λιγότερο από 10 σελίδες και εσύ ξαφνικά να βγάζεις νόημα για το πως λειτουργεί ολόκληρος ο κόσμος. Αυτό κάνει και στο The Bluest Eye, δίνοντας μας την ιστορία μιας «μαύρης» οικογένειας, εκείνη της Breedlove στο Ohio του ’40. Η μικρή Pecola εύχεται να είχε τα πιο γαλάζια μάτια στον κόσμο γιατί έτσι θα έμοιαζε με τα πανέμορφα λευκά παιδάκια, που όλοι τ’αγαπάνε και τους δίνουν σημασία. Μια σπαρακτική ιστορία για το τι έπρεπε να βιώσουν κάποιοι άνθρωποι σε μία κοινωνία ρατσιστική, άδικη και γεμάτη απορρίψεις. Είναι μονάχα 250 σελίδες και σε κάνει να θαυμάζεις τη κάθε πρόταση της. Έχω ήδη παραγγείλει το Beloved, το μυθιστόρημα που χάρισε στη Morrison το Nobel.

♦♦♦

All the Bright Places

Τι γίνεται όταν δύο παιδιά συναντιούνται στην κορυφή του καμπαναριού του σχολείου, ίσως για να πέσουν κάτω…. Μια όμορφη, αλλά αναμφίβολα θλιμμένη ιστορία για ένα αγόρι και μια κοπέλα που περνούν, με δύο τελείως διαφορετικούς τρόπους, κατάθλιψη, όσο πιο προσωπικά και οικεία τους επιτρέπεται. Η γραφή είναι όμορφη και εύκολη χωρίς να μειώνει την αξία της. Η Niven φαίνεται να ξέρει ακριβώς για τι πράγμα μιλά όταν πραγματεύεται ευαίσθητα θέματα όπως οι ψυχικές ασθένειες. Το τέλος του με θύμωσε πολύ, είχα σκοπό να πω ότι μου φάνηκε εύκολο αλλά καταλαβαίνω ότι ήταν αναπόφευκτο. Ίσως αν είχε διαφορετικό marketing να μη με εξόργιζε τόσο και όσο και αν προσπάθησαν να το συγκρίνουν με το The Fault In Our Stars, τόσο πιο έντονα μου θύμιζε το Love Letters to the Dead. Εύχομαι κάποια στιγμή το ya genre να ξεφύγει από αυτό το στερεότυπο που το εγκλωβίζει και να μας δώσει χαρακτήρες με υπόσταση και ρεαλιστικότητα.

♦♦♦

Η Υπέροχη Φίλη Μου

Κάτι η αναφορά της Zizeloni για το πόσο της άρεσε, κάτι η επιλογή της Αλίκης για το βιβλίο του μήνα, ξαναθυμήθηκα το πρώτο βιβλίο της Τετραλογίας της Νάπολης που είχα χαρίσει στη μαμά μου και το πήρα απόφαση να ανακαλύψω το πολυσυζητημένο πρόσωπο της Ferrante. Το καταβρόχθισα και προμηθεύτηκα αμέσως το δεύτερο μέρος της ιστορίας «Το Νέο Όνομα» σχηματίζοντας μια θεωρία: η Ferrante είναι η σύγχρονη Jane Austen της Ιταλίας. Το ξέρω, μεγάλη κουβέντα είπα αλλά  -bear with me- αν το σκεφτείτε η Austen δεν έγραφε αριστουργηματικά (δεν ήταν και Brontë), δεν αναφερόταν σε καθολικούς προβληματισμούς ούτε καταπιανόταν με φιλοσοφικές αναζητήσεις, έκανε όμως κάτι πολύ σημαντικό: μιλούσε για τη γυναίκα και τη θέση της στη κοινωνία μέσα από προσωπικά δράματα και γάμους. Δεν έγραφε δοκίμια, έγραφε σαπουνόπερες αλλά εξαιρετικά όμορφα και βαθιά. Το ίδιο ακριβώς κάνει και η Ferrante. Στην αρχή με ξένισε το ότι διάβαζα για δύο κοπέλες σε ένα χωριό και τα είκοσι άτομα που συναναστρέφονταν, αλλά η όλη ουσία βρίσκεται στο ότι ολόκληρος ο κόσμος μας χωράει σε αυτό το χωριό και τα είκοσι άτομα: οι κοινωνικές τάξεις, οι προσωπικές φιλοδοξίες, η απόσταση της φτώχειας με το πλούτο, η γυναίκα στην οικογένεια, η σεξουαλική αφύπνιση μέχρι και παρενόχληση, τα πάντα. Η Ferrante γράφει με εκπληκτική ευκρίνεια για χαρακτήρες που αντιπροσωπεύουν παγκόσμιες αξίες και πόνους. Βοηθάει απίστευτα και το setting της Νάπολης, που αποκτά χαρακτήρα δικό της και σε ρουφά στην κουλτούρα της Νότιας Ιταλίας (που μου θυμίζει τόσο έντονα τον Πειραιά του ’60). Μου άρεσε πολύ και διαβάζοντας το review του SoMuchReading, δεν θα μπορούσα να συνοψίσω καλύτερα την άποψη μου: «Το μυθιστόρημα μοιάζει να μην κάνει σχεδόν τίποτα λάθος, αλλά δεν είμαστε και ιδιαίτερα σίγουροι τι κάνει τόσο καλά.».

Winter Book Haul

Αυτούς τους μήνες πήρα μόνο έξι βιβλιαράκια, εκ των οποίων έχω ήδη διαβάσει τα τρία και νιώθω πολύ περήφανη που δεν αφήνω πολλά αδιάβαστα. Περιμένω κάποιες καινούριες κυκλοφορίες τώρα την άνοιξη γι’αυτό και κρατήθηκα να μην πάρω τίποτα άλλο, μέχρι να έρθουν στα χέρια μου τα: The Hate U Give, We Are Okay και Goodnight Stories for Rebel GirlsΠρος το παρόν στα ράφια μου προστέθηκαν: Continue reading «Winter Book Haul»