March Reads

large

Εφιαλτικό, ανατριχιαστικό, σε κάνει να φοβάσαι μέχρι και τη σκιά σου. Από τα καλύτερα dystopian που κυκλοφορούν εκεί έξω. Επικεντρώνεται περισσότερο στον τρόμο του συμβάντος με πολύ πετυχημένα flashbacks, παρά στο «μετά» της καταστροφής και λειτουργεί άψογα με αυτό τον τρόπο.

Bird_Box_2014_book_cover

Γλυκό και ήσυχο. Διαβάζεται σε λίγες ώρες και το λατρεύεις. Διαδραματίζεται ολόκληρο στις λίγες βδομάδες του καλοκαιριού κι έχει συμπαθέστατους χαρακτήρες, με τους οποίους εύκολα ταυτίζεσαι και συμπάσχεις.

18189606

Πανέξυπνο, ειρωνικό, ξεκάθαρα φεμινιστικό με το sci-fi στοιχείο να εντυπωσιάζει. Γυναικείες φυλακές σε dystopian κοινωνία κατειλημμένη από ανδρικό αποκλειστικά καθεστώς. Οι παρομοιώσεις με τη δική μας σύγχρονη κοινωνία θα σε τρομάξουν λίγο (ίσως σε θυμώσουν κιόλας).

BitchPlanet_01-1

Πιο απλό απ’ότι περίμενα, αλλά χαριτωμένο και με το χιούμορ του Aziz Ansari να δίνει μια εύθυμη και ενδιαφέρουσα νότα καθ’όλη την αφήγηση του. Είναι ουσιαστικά μια κοινωνική έρευνα που πραγματοποιήθηκε μέσα σε δύο χρόνια με πάρα πολλά ζευγάρια, η οποία μας δείχνει το πόσο έχει αλλάξει ο ρομαντισμός και οι σχέσεις του σήμερα σε σύγκριση με τα παλιά χρόνια. Όχι από την απαισιόδοξη και μάταιη ματιά, αλλά από μια πιο ρομαντική πλευρά και ταυτόχρονα ρεαλιστική. Είναι δίπλα στο κομοδίνο μου και διαβάζω κάμποσες σελίδες κάθε φορά πριν κοιμηθώ, ιδανικός τρόπος να ηρεμώ. 9780141981468

March Favorites

img_20160325_171359.jpg

Αυτός ο μήνας ήταν από τους καλούς. Τον συμπάθησα λιγάκι περισσότερο.
Μπήκα στο καινούριο σπίτι κι έφτιαξα αυτή τη βιβλιοθήκη:

12910365_625251787631104_306325479_n

Πήγα μία εκδρομή στα Μετέωρα,

img_20160325_200831.jpg

Μείναμε στον ξενώνα Lithos, πρώτη φορά που επισκέφτηκα ξενώνα και όχι ξενοδοχείο και νομίζω ότι αυτό θα επιλέγω πλέον. Το οίκισμα είχε μόνο 5 δωμάτια, αλλά ήταν πεντακάθαρα, ζεστά και αρκετά μεγάλα. Η όλη ατμόσφαιρα ήταν πολύ σπιτική και το φαγητό τους πεντανόστιμο (και σούπερ οικονομικό). Η θέα από το μπαλκόνι:

img_20160325_171359.jpg

Τέλος, το προηγούμενο Σάββατο συνάντησα αγαπημένες bloggers στο meet-up που οργανώσαμε στο Πορτατίφ της Αθήνας και ήταν υπέροχα.

dsc_1033

Από τα κλασσικά Favorites που μ’αρέσει να ψάχνω:
Ανακάλυψα την illustrator Kate Larsen. Έβλεπα με δέος τη πέμπτη σεζόν του Girls που έχει περάσει σε άλλο επίπεδο. Πραγματικά, από τότε που ανακοινώθηκε ότι θα τελειώσει του χρόνου έχει μπει σε διαφορετική τροχιά και η υπόθεση και η αισθητική της.

Άκουγα στο repeat το Hymn for the Weekend των Coldplay,
το Way Down We Go των Kaleo, τους οποίους λ-α-τ-ρ-ε-ύ-ω,
και το Freedom, του Anthony Hamilton και της Elayna Boynton.

Αγαπημένο βιβλίο ήταν το Bird Box και αγαπημένο graphic novel το Bitch Planet.

Είδα πολύ Greys Anatomy, το τέλος του Younger (WOW!) και εννοείται ξεκίνησα την δεύτερη σεζόν του Daredevil (Netflix). Όπως είπα, συμπαθητικός μήνας 🙂

Τι είδα τον Φεβρουάριο & Μάρτιο

Untitledm

Untitledm

Grey’s Anatomy, πιστεύω ότι δεν κατάλαβα τι δύναμη είχε στα χέρια της η Shonda Rhimes μέχρι και που φτάσαμε στη δωδέκατη σεζόν της σειράς και τη βλέπω ακόμη.

Girls, μερικές φορές σκέφτομαι την επανάσταση που έχει φέρει αυτή η σειρά και το πως ακόμη δεν την εκτιμάμε όσο θα έπρεπε. Νιώθω να βλέπω επεισόδια και ουσιαστικά να βλέπω τέχνη (ή και θέατρο). Το ίδιο παθαίνω και με το Master of None.

Younger, παραμένει γλυκιά και όμορφη. Περνά χωρίς να καταλαβαίνεις ούτε λεπτό της.

Untitledhh

Suits, η πιο αγχωτική σεζόν ολόκληρης της σειράς. Σε κάθε επεισόδιο ένιωθα τη καρδιά μου να σταματάει, τελικά έκαναν το χειρότερο…. και πάλι τους παραδέχτηκα.

Broad City, τώρα σοβαρά, υπάρχει πιο γυναικεία, αυθεντική και αστεία σειρά στην τηλεόραση από το Broad City; Όχι σοβαρά. Γιατί δεν τη βλέπει ο κόσμος; Το guest της Hillary Clinton το είδατε; Το promo με την Tina Fey και την Amy Poelher; Από τη μία θαυμάζω το πόσο προσγειωμένη σειρά είναι, από την άλλη θέλω να γίνει λίγο πιο mainstream.

Daredevil, καλύτερη και από τη πρώτη σεζόν. Δεν μπορώ να πω ότι δεν το περίμενα! Το μόνο που ελπίζω πια είναι να έρθει η Jessica Jones να ενώσει το σκοτάδι της με τον Matt και να γεμίσουν αίματα τους δρόμους του Hell’s Kitchen.

Graphic Novels: Από που να αρχίσεις.

maxresdefault

Πολλοί μπερδεύονται και χάνονται με τις αμέτρητες on-going σειρές comics που κυκλοφορούν και είναι λογικό. Δεν προλαβαίνεις να διαβάσεις όλα τα σύμπαντα και να παρακολουθείς όλους τους σούπερ ήρωες. Κάτω από τη Marvel και τη DC όμως σιγά σιγά εξελισσόταν ένα άλλο είδος comics, μία underground σκηνή illustrators που δεν μιλούσαν για υπερδυνάμεις, αλλά για την καθημερινότητα και το πως την αντιλαμβάνονται εκείνοι. Ένα είδος graphic novels που έφτασε να είναι λογοτεχνία και καθαρά έργο τέχνης.

Γι’ αυτά τα comics θα σου μιλήσω σήμερα. Θα ξεκινήσω με εκείνα που θεωρούνται κλασσικά και κοσμούν art galleries και διδάσκονται μέχρι και σε σχολεία της Αμερικής.

991197

Με πρώτο πρώτο το MAUS, του Art Spiegelman. To comic που μίλησε για τα εγκλήματα των Ναζί ενάντια των Εβραίων μέσα από σκίτσα ποντικιών. Μια ημί-βιογραφία με απίστευτο βάθος και πόνο. Έπειτα υπάρχει το Persepolis, η ξεκαρδιστική και πανέξυπνη αυτοβιογραφία της Ιρανής Marjane Satrapi που έζησε τον πόλεμο και το απολυταρχικό καθεστώς στη χώρα της, και το Blankets, μια ιστορία ενηλικίωσης με το πιο όμορφο σχέδιο που έχω συναντήσει ποτέ μου, σε ένα βιβλίο που κάθε άλλο παρά comic θυμίζει με τις 800 σελίδες του.

Έπειτα έρχονται τα ανεξάρτητα comics, εκείνα που δεν είναι σειρές, που είναι σχετικά καινούρια και μιλούν για τη δική μας σύγχρονη κοινωνία.

564758

O Bryan Lee O’Malley είναι πιο γνωστός για τη σειρά του Scott Pilgrim, μία ξεκαρδιστική και hipsterική σειρά comics, προσωπικά έχω διαβάσει το Lost at Sea (Oni Press) και τον λάτρεψα! Ένα indie και φοβερά παράξενο comic για το τι σημαίνει να είσαι έφηβος και τον παραλογισμό της ηλικίας που πολλές φορές δε βγάζει νόημα. Έπειτα έρχεται το I Kill Giants (Image), ένα fantasy comic που πατάει όσο χρειάζεται στο ρεαλισμό για να σου ραγίσει τη καρδιά, ανήκει στο είδος magical realism και είναι ένας παραλληλισμός του φόβο ενός παιδιού που χάνει τη μητέρα του. Το story και το ασπρόμαυρο σχέδιο είναι εξαιρετικά. Τέλος, σε ένα τελείως διαφορετικό vibe υπάρχει το Through the Woods (Faber & Faber) της Emily Carroll, που είναι πραγματικά έργο τέχνης από άποψη χρωμάτων και σχεδίου. Σαν να αντικρίζεις παλέτα ζωγράφου σε κάθε σελίδα. Αποτελείται από λίγες και μικρές creepy ιστορίες που δεν θα σε αφήνουν να κοιμηθείς.

Όλο αυτό το ρεύμα των ανεξάρτητων comics χρωστάει πολλά στις εκδόσεις Image, που αποφάσισαν να ξεφύγουν από τα σύμπαντα των σούπερ ηρώων και να δώσουν μία ευκαιρία στους αναγνώστες να παρακολουθήσουν από την αρχή ιστορίες που τους αρέσουν, χωρίς να πρέπει να ξενυχτάνε στο wikipedia καλύπτοντας κενά χρόνων από plotlines. Η Image, είναι ίσως η αγαπημένη μου εκδοτική comics, η οποία έχει δώσει την ευκαιρία και σε πολλές νέες artists να ελιχθούν.

Για αρχή εξέδωσε το καλύτερο comic που έχω διαβάσει (και συνεχίζεται μέχρι σήμερα): Saga.

3c02d0_40bbe6b0a3b74b84887831d3b840a601

Αποτελείται από 33 issues ως τώρα και το έχει δημιουργήσει ο Brian K.Vaughan (συνήθισε να βλέπεις το όνομα του σε κάθε πετυχημένη σειρά comic ever) και τη Fiona Staples. Την υπόθεση μπορώ να τη συνοψίσω ως εξής: Star Wars meets Romeo and Juliet. (Είχα γράψει περισσότερα εδώ.)

21998105
Image Comics

Έπειτα έχουμε το Deadly Class (3 volumes), μια ακαδημία που εκπαιδεύει τους καλύτερους assassins του κόσμου, με υπέροχο και αρκετά brutal και bloody σχέδιο. To Bitch Planet (1 volume), ένα πανέξυπνο, φεμινιστικό comic sci-fi σάτυρας. Και το Chew (10 volumes) ένα ξεκαρδιστικό και λαμπρό στόρυ φαντασίας και αστυνομικού μυστηρίου συνδυασμένα σε ένα δυσουτοπικό μέλλον.

Και ας περάσουμε τώρα στην ανεξάρτητη ελληνική σκηνή comics.

mia_kardia_gia_ton_leontokardo_01

O πιο γνωστός ίσως Έλληνας κομίστας είναι ο Ηλίας Κυριαζής, ο οποίος κυκλοφόρησε το δικό του comic Μια Καρδιά για τον Λεοντόκαρδο και πλέον συνεργάζεται αποκλειστικά με Αμερικάνικους εκδοτικούς οίκους comics. Εγώ θα ήθελα να σας τραβήξω τη προσοχή και στην Βάλια Καπαδάη που δημιούργησε το απίστευτο, α-π-ι-σ-τ-ε-υ-τ-ο Indigo και στα κορίτσια των fanzines Frogs & Dogs, τα περισσότερα εκδομένα είτε από το Jemma είτε από το Comicdom Press, δύο ελληνικούς οργανισμούς που θέλω πολύ να στηρίζω.

Γενικά tips:

  • Μη φοβάστε να διαλέξετε ένα comic απλά και μόνο από το σχέδιο του. Αυτή είναι η ουσία. Μπείτε σε ένα κομικάδικο, πιάστε στο χέρια σας σελίδες, αρχίστε να ξεφυλλίζετε και παρ’τε αυτό που σας αρέσει πιο πολύ, ακόμη κι αν δεν ξέρετε τίποτα για την ιστορία. Για κάποιο λόγο θα σας εκφράζει η τέχνη του.
  • Προσπαθήστε να αγοράζετε από ανεξάρτητα μαγαζιά ή κατευθείαν από τους artists αν υπάρχει η δυνατότητα, είναι η κύρια πηγή εισοδήματος τους και όσο τους στηρίζουμε, θα είναι σε θέση να μας δίνουν τέχνη.
  • Μην αγοράζετε επιτόπου τα volumes, περιοριστείτε σε κάποιο issue για να δείτε για αρχή αν όντως σας αρέσει, γενικά τα comics είναι ακριβό χόμπυ και θα την πατήσετε σίγουρα κάποιες φορές.
Best-Graphic-Novels-GEar-Patrol-Lead-1440
Bye!

BITCH PLANET

BitchPlanet_01-1

Το premise του Bitch Planet αντιπροσωπεύει ακριβώς αυτό που ψάχνω να διαβάζω: έξυπνο sci-fi που παίζει με το τι θα μπορούσε να είναι η κοινωνία μας σήμερα, σε ένα δυσουτοπικό μέλλον που επιτρέπει και στις πιο σκοτεινές πτυχές μας να γίνουν πραγματικότητα. Θα μπορούσε να είναι απροκάλυπτα φεμινιστικό και εξτρεμιστικό, αντιθέτως είναι καθολικό, λαμπρό και πολύ έξυπνο στον τρόπο που σου δίνει ορισμένα θέματα. Θυμίζει κάτι ανάμεσα σε Black Mirror (Channel 4) και Αγώνες Πείνας σε μια πιο δραματική και γυναικεία νότα.

BitchPlanet_01-1

Η Γη είναι ο «αρσενικός» πλανήτης, στον οποίο μένουν όλοι οι άντρες και οι γυναίκες τους. Το Bitch Planet είναι ο «θηλυκός» πλανήτης – φυλακή, όπου στέλνονται όλες οι γυναίκες που δεν συμμορφώνονται με τις κοινωνικές συμβάσεις. Είναι γυναίκες δολοφόνοι και εγκληματίες, αλλά και γυναίκες που είναι χοντρές (και δε σέβονται τα κριτήρια της αισθητικής) ή έχουν χωρίσει ή απατήσει τους άντρες τους. Οι πρωταγωνίστριες μας είναι σε αυτή τη φυλακή.

Όταν η Kelly Sue DeConnick αποφάσισε να γράψει αυτή τη σειρά comic, πήρε την ιδέα από τις παλιές (και απαίσιες) ταινίες exploitation, όπου τις περισσότερες φορές λάμβαναν χώρα σε μία φυλακή. Γι΄αυτό και όλο το vibe της σειράς, από το σχέδιο μέχρι και τους διαλόγους, θυμίζει λίγο ’70s. Καθώς το έγραφε λοιπόν αποφάσισε ότι θα αποτελείται από 30 issues, πέντε δηλαδή μεγάλα volumes. Το τρίτο issue κάθε φορά θα αφιερώνεται στο backround ενός χαρακτήρα ξεχωριστά (και αποκλειστικά) και θα είναι ιδιαίτερα προσεγμένο καθώς θα φιλοξενεί διαφορετικούς artists. Απ’ότι έχω διαβάσει, αυτά τα issues είναι και τα καλύτερα.

bitch-planet-insert-1

Το τέλος κάθε τεύχους αφιερώνεται σε essays από φεμινίστριες που διαπρέπουν στον ακαδημαϊκό χώρο (μ’άρεσε ειδικά εκείνο της Megan Carpentier), αλλά και από γυναίκες artists που έχουν κάνει κάτι δικό τους προσωπικό και λαμπρό. Γενικότερα, το Bitch Planet είναι πιο πολυμορφικό, διαδραστικό και πολύπλοκο απ’ότι θα περίμενε κανείς από ένα comic.

Το σχέδιο του θα το χαρακτήριζα old school, αν και δεν είναι από τα προσωπικά αγαπημένα μου, καταλαβαίνω ότι εξυπηρετεί έναν σκοπό και πάει να κοροϊδέψει το είδος. Είναι καθαρά sci-fi με κοινωνική κριτική, ίσως λίγο θυμωμένο, σίγουρα καθόλου πρόχειρο. Δε φωνάζει, αλλά σ’επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό. Το προτείνω σε όλους.

tumblr_ngepm7gPsc1qz6egko1_1280
Kelly Sue DeConnick, η δημιουργός του comic.

*Ως τώρα έχει κυκλοφορήσει το πρώτο volume (#1 – #5).

Μάρτιος

e70a59ce3a40d22b23b742cfcabfaaec

Μετακόμισα!

e70a59ce3a40d22b23b742cfcabfaaec
By: Pascal Campion

Υπόσχομαι ότι θα ανεβάσω σύντομα μία φωτογραφία από την καινούρια (κι επιτέλους ολοδικιά μου) βιβλιοθήκη με όλα τα βιβλία και τα δώρα και τις κορνίζες που έχω βάλει να την κοσμούν. Ήταν το πρώτο πράγμα που φτιάχτηκε σε αυτό το σπίτι.

Αυτές τις μέρες λοιπόν μαθαίνω πως να είμαι ένας «σωστός» ενήλικας, κάτι που περιλαμβάνει άπειρες λίστες, αρκετά έξοδα και πολλές αποτυχημένες προσπάθειες μαγειρικής. Περιλαμβάνει επίσης πολλή ηρεμία, αγαπημένους φίλους και για ένα περίεργο λόγο, πολλή έμπνευση. Κυρίως γι’αυτό το blog. Εδώ και λίγους μήνες έχω συνειδητοποιήσει ότι αυτά που γράφω παίρνουν διαφορετική μορφή και αφορούν διαφορετικά πράγματα που μοιάζουν πιο προσωπικά. Αυτά που γράφω θα αλλάξουν, ίσως γίνουν πιο λίγα, αλλά πιο μεγάλα. Έχω στο μυαλό μου να αρχίσω ένα project για τη ζωή στα 20 μας, κάτι που θα έχει σχέση με βιβλία, με τη καθημερινότητα, με τις εμπειρίες. Κάτι που θα έχει δική του ταυτότητα και θα είναι ξεχωριστό από αυτό το blog. Αλλά είναι ακόμη σε εξέλιξη…

Σε άλλα θέματα, βλέπω με θαυμασμό το Girls. Ακούω φανατικά τους Kaleo και διαβάζω πολύ. Τελείωσα το Birdbox, που κυριολεκτικά μου έφερε εφιάλτες. Ένα πολύ σκοτεινό dystopian horror story το οποίο δεν θα σταματώ να προτείνω παντού! Διάβασα επίσης το Bitch Planet, και το βρήκα πανέξυπνο! Πιο πολύ βέβαια με ενθουσίασαν τα αφιερώματα στο τέλος κάθε issue, τα οποία μιλούσαν για τη τέχνη και για τις γυναίκες. Ήταν παράξενο, αλλά πρώτη φορά διαβάζω κάτι τόσο απροκάλυπτα γυναικείο και ταυτόχρονα καθολικό. Ήταν πανέμορφο και σημαντικό, δύο επίθετα που σπάνια συνδυάζονται. Αυτή τη στιγμή διαβάζω το Modern Romance και είναι πιο απλό απ’ότι περίμενα, αλλά ταυτόχρονα με κάνει να σκέφτομαι και να μαθαίνω πράγματα που δεν γνώριζα. Αυτό που μ’ενοχλεί ίσως είναι ότι επικεντρώνεται στην κακομαθημένη ευκατάστατη αμερικάνικη τάξη, με την οποία δε βρίσκω πολλά κοινά, αλλά δεν παύει να με διασκεδάζει.

Έχω επίσης ένα μικρό κολληματάκι με τα illustrations. Αποφάσισα να βάλω περισσότερο χρώμα στη ζωή μου (στο σπίτι, στα τετράδια, παντού!) και άρχισα να ψάχνω για σχέδια και ανθρώπους που εμπνέουν. Ανακάλυψα την Lieke και την Maria Stoian και τις έχω αγαπήσει! Κάθε φορά που θα κάνω τα favorites του μήνα, θα βάζω σκίτσα από illustrators που έχω βρει για να δίνουν ζωή και άποψη στις λέξεις μου.

Αυτά για τώρα υποθέτω…. 🙂

Feminism of the Week

barbie

Για καιρό αφότου ξεκίνησα το blog (πριν τρία χρόνια), φοβόμουν να παραδεχτώ ότι ήμουν φεμινίστρια. Όχι επειδή ντρεπόμουν γι’αυτό που αντιπροσώπευε, αλλά γιατί ένιωθα πως αυτός ο όρος στην Ελλάδα είναι φοβερά παρεξηγημένος, αν όχι τελείως λανθασμένος. Αντί γι’αυτό, αποφάσισα να ονομάσω την κατηγορία των φεμινιστικών άρθρων που γράφω, απλά WOMEN. Κάτι που εν μέρει είναι ακριβές, αφού στο κάτω κάτω της γραφής, για τις γυναίκες γράφω. Πολλά έγιναν όμως στα τρία χρόνια που τρέχω το blog. Ένα ολόκληρο Hollywood ξεσηκώθηκε  ενάντια στο σεξισμό, είδα τηλεοπτικές σειρές να πετάνε τη λέξη σαν να τη συζητούσαν χρόνια (να ‘ναι καλά η Shonda Rhimes), είδα μαθήτριες δεκαπέντε χρονών να το χρησιμοποιούν σαν παράσημο και σκέφτηκα ότι έκανα λάθος, επειδή εγώ η ίδια συνέχιζα την παρεξήγηση.

Φεμινισμός είναι το κίνημα που παλεύει να δώσει στις γυναίκες ίσα δικαιώματα με τους άντρες, είναι ένα κίνημα ανθρωπιστικό και όχι μόνο πολιτικό. Για όσους πιστεύουν ότι κάτι τέτοιο είναι ήδη κατακτημένο ή εύκολα υλοποιήσιμο, προτείνω να το ψάξουν λίγο περισσότερο. Για όσους πιστεύουν ότι είναι ένα θέμα που δεν πρέπει να συζητιέται, προτείνω να σταματήσουν να διαβάζουν το blog μου.

Γιατί πλέον κάθε βδομάδα θα αφιερώνω ένα post σε ένα χαρούμενο (ή και όχι) φεμινιστικό νέο. Σε ένα άρθρο που διάβασα, σε ένα βίντεο που είδα και έκανε τον κόσμο λίγο καλύτερο, λίγο πιο δίκαιο. Γι’αυτή τη βδομάδα, η πρώτη μικρή δόση φεμινισμού έρχεται από τη καινούρια σειρά της Barbie που διατέθηκε στο εμπόριο:

barbie

Κούκλες της Barbie, κοντές, ψηλές, λευκές, μαύρες, με καμπύλες και χωρίς. Ίσως αυτή τη φορά τα κοριτσάκια που θα παίζουν με τις κούκλες τους να γίνουν λιγότερο ανασφαλή και περισσότερο ανεκτικά με τη διαφορετικότητα. Όχι ότι έτσι θα καταπολεμήσουμε το ρατσισμό και την ανορεξία, αλλά σίγουρα είναι η αρχή για να κάνουμε κάτι.

March Book Haul

Untitled

Untitled

BirdBox, το είχα πρωτοακούσει από τη Γεωργία και έπειτα έγραψε γι’αυτό η Zizeloni και με έπεισαν. Είναι ένα dystopian horror story που το ξεκίνησα εδώ και λίγες μέρες και δυσκολεύομαι να κοιμηθώ τα βράδια! Τρομακτικό σε βάθος, χωρίς να λέει τίποτα, υπονοώντας όμως τα πάντα. Ξαφνικά ο κόσμος τρελαίνεται, οι άνθρωποι αρχίζουν να σκοτώνουν ο ένας τον άλλον ή να αυτοκτονούν, όλοι έχοντας δει πριν κάτι απροσδιόριστο. Πλέον κανείς δεν βγαίνει από το σπίτι του χωρίς δεμένα μάτια, ακόμη και στο σκοτάδι. Είναι κλειστοφοβικό, ανατριχιαστικό και άψογο.

Modern Romance, το βιβλίο του Aziz Ansari, του δημιουργού του Master of None και πρωταγωνιστή του Parks and Recreation. Μία σύγχρονη ματιά του ρομαντισμού στην εποχή μας, με επίκεντρο το κατά πόσο υπάρχει τελικά αυτό που όλοι ονομάζουν αγάπη και το πως ορίζεται στις σχέσεις που δημιουργούμε. Έχει απλό και πανέξυπνο στυλ γραφής, με διαγράμματα, εικόνες και αναλύσεις. Γενικά τον εκτιμώ πολύ τον Ansari και περίμενα πως και πως να βγει το βιβλίο του σε paperback.

Into the Wild, είχα δει πριν αρκετό καιρό την ταινία του βιβλίου και αποτελεί ακόμη και σήμερα μία από τις ταινίες που με έχουν επηρεάσει απίστευτα με την αφήγηση τους. Είναι η αληθινή ιστορία του McCandless, ο οποίος άφησε όλη του τη περιουσία σε φιλανθρωπίες, έκαψε τα χρήματα στο πορτοφόλι του κι έφυγε να φτάσει και να ζήσει μόνος του στην Αλάσκα. Σε στοιχειώνει ο τρόπος που συνδέεται με τη φύση και ο τρόπος που απομακρύνεται από τους ανθρώπους… Είναι μόνο 200 σελίδες και θα τις διαβάζω όσο πιο αργά γίνεται.

Επίσης, επισκέφθηκα ξανά το Jemma και πήρα τρία  singe issues από comics που σκεφτόμουν να αρχίσω, αλλά δεν ήθελα να προχωρήσω στην αγορά των volumes, σε περίπτωση που δεν μου αρέσανε. Πήρα τα:

27279081

Pretty Deadly #7, το σχέδιο του είναι τρομερό, αλλά η υπόθεση δεν με τράβηξε τόσο ώστε να συνεχίσω τη σειρά. Είναι ένα φανταστικό retelling με το θάνατο και τον πόλεμο να είναι θεότητες και να βρίσκονται σε αντιπαράθεση, από την γνωστή illustrator , που έφερε το φεμινισμό στα comics: Captain Marvel και Bitch Planet. 
They’re Not Like Us #5, υπόθεση που θυμίζει λίγο X-Men από τον βραβευμένο Eric Stephenson (δεν το έχω διαβάσει ακόμη).
Bitch Planet #6, ένα φεμινιστικό comic sci-fi σάτιρας, με γυναικείες φυλακές που χρησιμοποιεί πολλές pop αναφορές από την Kelly Sue DeConnick που ανέφερα πιο πάνω. Έχω ακούσει τα καλύτερα, απορώ πως δεν το έχω αρχίσει ακόμη.

9780752265926Midnight Colouring_28

Και τέλος βρήκα το Midnight Colouring Book της Larsen Kate, μιας illustrator που ακολουθώ αρκετό καιρό τώρα. Είχα τετράδια με εξώφυλλα δικά της (από την αγαπημένη μου εταιρεία teNeus), μέχρι και μπλουζάκια (τελείως τυχαία και από πολύ παλιά) με δικά της σκίτσα! Έτσι όταν είδα ότι κυκλοφόρησε anti-stress coloring book, το πήρα χωρίς δεύτερη σκέψη, είναι πανέμορφο:

That Time of the Year

18189606

morganmatson---since-youve-been-gone

Since You’ve Been Gone, Morgan Matson

Ανά καιρούς πέφτει στα χέρια μου ένα καλό ya βιβλίο και θυμάμαι όλους τους λόγους που με κάνουν να τα διαβάζω ακόμη και τώρα που έχω μπει πια στα ενήλικα χρόνια μου. Είναι οι ζωντανοί διάλογοι, οι οικείες ιστορίες και οι έξυπνες αφηγηματικές φωνές. Το Since You’ve Been Gone κάνει αυτό ακριβώς που αναζητούσα χτες το βράδυ, όντας κουρασμένη και άρρωστη… μου έφτιαξε τη διάθεση και με έκανε να χαμογελώ καθ’όλη τη διάρκεια του. Η ιστορία ξεκινά με την Emily όταν ανακαλύπτει ότι η κολλητή της έχει φύγει από την πόλη και δεν έχει αφήσει πίσω της κανένα ίχνος επικοινωνίας, πέρα από μία λίστα που της «υπαγορεύει» το πως να περάσει το υπόλοιπο καλοκαίρι της:

e57ea-since2byou2bbeen2bgone2blist

Στην προσπάθεια της Emily να σβήσει κάθε ένα πραγματάκι από τα από πάνω, γνωρίζει καινούριους ανθρώπους, κάνει φίλους και βρίσκει ένα μέρος να ανήκει. Το ξέρω ότι ακούγεται κλισέ και χιλιοειπωμένο, αλλά δεν είναι… γιατί μιλάει για τη φιλία και όχι για την αγάπη, γιατί έχει μία αξιολάτρευτη οικογένεια, πολύ θέατρο και ένα ρομαντικό στοιχείο που υπονοείται, αλλά σου παίρνει αρκετό καιρό να το αγκαλιάσεις. Η φωνή της Emily είναι ισορροπημένη και αντιπροσωπευτική της ηλικίας της, μαθαίνει πράγματα που εύχομαι να μπορούσα να είχα μάθει κι εγώ τότε. Κι επειδή έχω ένα soft spot για τις κοπέλες που περνούν την εφηβεία τους, και όλα όσα καλούνται να αντιμετωπίσουν και να συνειδητοποιήσουν σε αυτή τη καθοριστική περίοδο, το βρήκα πολύ όμορφο και σημαντικό. Όχι επειδή λέει μεγάλες αλήθειες, αλλά επειδή σε αποδεσμεύει από τις φαντασιώσεις και τις απαιτήσεις που σε στοιχειώνουν σε αυτή την ηλικία. Μ’άρεσε πάρα πολύ και σίγουρα θα το ξαναδιαβάσω όταν δεν νιώθω να είμαι ο εαυτός μου.

♦ ♦ ♦

tumblr_m98ip5PhWS1rbjc11o1_1280

My Life Next Door, Huntley Fitzpatrick

Αυτό που ξεκίνησε σαν ένα παράξενο love story, εξελίχθηκε σε μία απέραντη αγάπη για μία οικογένεια που δεν μπορούσα να συλληφθώ ότι υπάρχει. Το My Life Next Door είναι η ιστορία των Garretts, μιας οικογένειας εφτά παιδιών (μπορεί και παραπάνω-δεν θυμάμαι ακριβώς) μέσα από τα μάτια της Sam, της κοπέλας που μένει απέναντι τους και τους παρακολουθεί μια ζωή. Ξεκινά σαν ένα ήσυχο και αξιαγάπητο ya story, με χαρακτήρες που δεν μπορείς να μη συμπαθήσεις, ακόμη και τους δευτερεύοντες που δίνουν πνοή σε όλη την ατμόσφαιρα του βιβλίου, και κάπου στη μέση παίρνει μία άσχημη τροπή και σου ανατινάζει όλα αυτά που σου προκαλούσαν ηρεμία. Δεν περίμενα να το πάει στο μονοπάτι που ακολούθησε, παρ’όλα αυτά, απόλαυσα κάθε στιγμή του. Ήταν γλυκό, ρεαλιστικό και διαβαζόταν πολύ γρήγορα. Είχε έναν από τα καλύτερα «αγόρια» που έχω συναντήσει στη ya λογοτεχνία, και με άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις.

OVER THE PLACE BOOK TAG

85d4fe5e9385302a12dd5df477c96ab4

Σκέφτηκα να δημιουργήσω ένα book tag με όλες τις ερωτήσεις που θα ήθελα από τα αγαπημένα μου blogs (αλλά και από τους αναγνώστες στα comments) να απαντήσουν, καθώς τρελαίνομαι να διαβάζω κάτι τέτοια! (Επίσης έχει πέσει πολλή δουλειά με τη μετακόμιση και δεν προλαβαίνω να γράψω κάτι πιο εποικοδομητικό.) Ξεκινάμε:

1. Φαντάσου ότι πρέπει να ξεφορτωθείς όλα τα βιβλία σου και μπορείς να κρατήσεις μόνο ένα από κάθε είδος -σύγχρονης λογοτεχνίας, φαντασίας, κλασσικά, non-fiction, graphic novels, young adult. Τι κρατάς;

Half of a Yellow Sun, γιατί η Chimamanda γράφει πανέμορφα και δεν σταματάς να την απολαμβάνεις.
Station Eleven, γιατί είναι η καλύτερη δυσουτοπική ιστορία που έχω διαβάσει.
Jane Eyre, για να μου δίνει κουράγιο.
How to Βe a Woman, για να παίρνω μαθήματα.
Saga, για το artwork και την ιστορία.
The Perks of Being a Wallflower, γιατί μπορεί να έχω διαβάσει πάνω από 70 ya, αλλά κανένα δεν το φτάνει (κι ας είναι 200 σελίδες μόνο).

2. Είσαι στο βιβλιοπωλείο και ακούς ένα παιδάκι να λέει πως δεν του αρέσει να διαβάζει . Τι του προτείνεις;

Τους Αγώνες Πείνας. Δεν έχει σημασία η ηλικία. Δεν έχει σημασία το φύλο. Αγώνες Πείνας.

3. Έχεις περάσει μία πολύ άσχημη μέρα και γυρνάς σπίτι εξουθενωμένη, ποιό βιβλίο παίρνεις στα χέρια σου για να νιώσεις ηρεμία;

Το Fangirl, της Rainbow Rowell. Γιατί είναι ζεστούλι και γλυκούλι. Η’ το Ρίγος της Maggie Stiefvater, γιατί μου θυμίζει ένα πολύ ήσυχο χειμώνα.

4. Ποιό βιβλίο σου θυμίζει περισσότερο τον εαυτό σου;

To The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society. Γιατί έχει γράμματα, ένα πόλεμο, αγάπη και βιβλία.

5. Ποιό βιβλίο θα ήθελες να έχεις γράψει εσύ;

Το The Summer I Turned Pretty της Jenny Han. Μοιάζει τόσο οικείο.

6. Τι θα πρότεινες στον δεκαεξάχρονο εαυτό σου να διαβάσει;

Το Not That Kind of Girl (Lena Dunham) και το Bel Jar (Sylvia Plath) και το Since You’ve Been Gone (Morgan Matson). Καμία σχέση μεταξύ τους, αλλά θα έκαναν τη δουλειά που πρέπει.

7. Ποιός είναι ο αγαπημένος σου ποιητής;

Ο Rainer Maria Rilke. Έχω διαβάσει τις Ελεγγείες του Ντουίνο και ένιωσα για πρώτη φορά ότι καταλαβαίνω ποίηση.

«For beauty is nothing but the beginning of terror
which we are barely able to endure, and it amazes us so,
because it serenely disdains to destroy us.
Every angel is terrible.»

8. Ποιό βιβλίο σου έχουν δανειστεί τις περισσότερες φορές;

Το Να Σου Πω Μια Ιστορία του Μποκάι. Πολύ καλό για όποιον ενδιαφέρεται!

9. Ποιό βιβλίο θα ήθελες να αγοράσεις εδώ και τώρα;

Το Modern Romance του Aziz Ansari. (Το έχω ήδη παραγγείλει!) Το έχει γράψει ο άνθρωπος που δημιούργησε το Master of None, στο οποίο εξερευνά κατά πόσο υπάρχει αγάπη, τι είναι και αν ορίζεται μέσα από τις σχέσεις που δημιουργούν οι άνθρωποι του σήμερα.

10. Το πιο μικρό βιβλίο που έχεις διαβάσει:

Το Light Boxes. Μαγεία.

85d4fe5e9385302a12dd5df477c96ab4
By: Fran Maneses

**Όποιος απαντήσει στο tag, να μου στείλει για να ενσωματώσω το link στο post 🙂