Podcasts?

Τελευταία έχω αρχίσει να ψάχνω podcasts, μου αρέσει ενώ κάνω κοινές δουλειές (σίδερο, πλύσιμο, μαγείρεμα) να παίζουν από πίσω στο backround αλλά ακόμη δεν έχω βρει κάποιο που να έχει πολλά επεισόδια και να μπορώ να το βάλω σε non-stop playlist. Έχετε καμία πρόταση; Έχω βρει μόνο κάποια που έχουν πολύ λίγα επεισόδια και τα λατρεύω. Continue reading «Podcasts?»

Advertisements

Big Little Lies

Καταρχάς θα ξεκινήσω λέγοντας πως η συγκεκριμένη σειρά είχε το πιο λάθος marketing που έχω συναντήσει τον τελευταίο καιρό, πέρα από το trailer που το παρουσιάζει σαν τις ‘Νοικοκυρές σε Απόγνωση’  με πολύ σεξ και έναν φόνο, όποιον ρωτούσα για την υπόθεση αδυνατούσε να μου εξηγήσει  για ποιο λόγο το βλέπει, το μόνο που έπαιρνα ως απάντηση ήταν ‘είναι για παντρεμένες γυναίκες, ναι είναι πάμπλουτες αλλά δεν μας νοιάζει αυτό….’. Ε λοιπόν το Big Little Lies είναι σειράρα για άπειρους λόγους.

Είναι στη καρδιά της μια γυναικεία σειρά,  εξιστορείται από γυναίκες και μιλά για εκείνες. Με την βαθιά, διορατική σημασία που κουβαλά η πρόταση από πάνω. Στα πρώτα κιόλας δέκα λεπτά δημιουργεί χαρακτήρες πολυδιάστατους που δεν αντιπροσωπεύουν ένα κλισέ στερεότυπο (π.χ. η single mom, η control freak mom, η working mom) αλλά είναι άνθρωποι με τη προσωπικότητα τους, τα λάθη τους και την ηθική τους. Όλη η υπόθεση ξεκινά με τη πρώτη μέρα του σχολείου των παιδιών τους, μια χαρακτηριστική μέρα, μια συγκεκριμένη εμπειρία που βιώνουν διαφορετικά αλλά και ίδια οι περισσότερες μανάδες. Και από εκεί ξετυλίγεται ένα νήμα κόντρας μεταξύ τους, με τις προκαταλήψεις τους και την προσπάθεια τους η καθεμία να εντυπωσιάσει την άλλη.

Γέλασα πολύ που έβλεπα τα προβλήματα να μένουν στους ενήλικες και να μην περνάνε στα παιδιά που είχαν αθώα ευχάριστες σχέσεις μεταξύ τους. Η σειρά καταπιάστηκε με το γάμο, το τι σημαίνει να είσαι παντρεμένη και το πως λειτουργεί αυτός ο θεσμός για τη κάθε ηρωίδα, μίλησε για τους άντρες τους, το διαζύγιο, το πως βιώνεται το να μεγαλώνεις παιδιά μόνη σου. Εντρύφησε με μεγάλη ακρίβεια στο θέμα της ενδοοικογενειακής βίας, το εξήγησε και στο τέλος του το λύτρωσε. Μίλησε για το bullying και έδωσε μεγάλη βάση στο γεγονός ότι ο χαρακτήρας του παιδιού εξαρτάται από το τρόπο που μεγαλώνει και όχι από το DNA που κουβαλά (κάτι που πιστεύω κι εγώ εγκάρδια). Τέλος άγγιξε σύντομα τη σχέση μαμάς και κόρης, την περίπλοκη και αρκετές φορές ανυπόφορη αυτή σχέση. Η σειρά αναπτύχθηκε ειλικρινέστατα χωρίς υπερβολές και καρικατούρες. Μπορεί να περιτυλιγόταν από πλούτο και από καθηλωτικά πορτρέτα σπιτιών κυριολεκτικά πάνω στη θάλασσα, αλλά… δεν σε ένοιαζε αυτό.

Προσωπικά τα από πάνω θα ήταν αρκετά να με κρατήσουν, αλλά βοήθησε ακόμη περισσότερο το μυστήριο του φόνου που ελλόχευε από πίσω. Και σε αυτό το σημείο όποιος δεν έχει δει τη σειρά πρέπει να σταματήσει να διαβάζει, ακολουθούν spoils.

Είχα καταλάβει ότι ο άντρας της Celeste (Nicole Kidman) ήταν ο ίδιος άνθρωπος που βίασε την Jane (Shailene Woodley) από το τρίτο επεισόδιο της σειράς και είχα υποψιαστεί ότι τον σκοτώνουν οι ηρωίδες μας. Αυτό που δεν περίμενα ήταν να βρίσκεται εκεί η Renata και αυτό που με εξέπληξε ήταν η ολέθρια ανάμειξη της Bonnie (Zoë Kravitz). Το βρήκα τέλειο. Στο ομώνυμο βιβλίο η Bonnie παραδέχεται ότι ήταν θύμα κακοποίησης, στη σειρά η μόνη αναφορά που μας χαρίζεται είναι η φράση της «everyone’s got baggage» υπονοώντας το σκοτεινό παρελθόν της. Έφτασε αυτή η ειρηνική παρουσία να σκοτώσει για να συνειδητοποιήσουμε τι κακό προκαλούσε αυτός ο άνδρας. Τα τελευταία πέντε λεπτέ είναι χρυσός, βλέπουμε τις ηρωίδες μας να ξεχνάνε κάθε διαφορά και «μίσος» και να ενώνονται ενάντια στον κοινό εχθρό, να βοηθά και να καλύπτει η μία την άλλη. Να συνειδητοποιούν ότι ο κόσμος είναι πιο ασφαλής για τα παιδιά τους όταν λείπει από αυτόν ο συγκεκριμένος άντρας. Μου θύμισε ένα quote που είχα διαβάσει για το πόσο απαίσιος είναι ο κόσμος για τις γυναίκες και ότι το μόνο που τον ανακουφίζει μερικές φορές είναι οι δεσμοί αδελφότητας που έχουν μεταξύ τους. Αυτή η ιστορία το απέδειξε. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ πιο ταιριαστό τέλος.

Είναι μια σειρά εφτά επεισοδίων με μεγάλα ονόματα σε πρωταγωνιστικούς ρόλους κι ένα υπέροχο soundtrack. Να το δείτε και να μην σας αποθαρρύνει το marketing γύρω της. Δεν είναι σαπουνόπερα και δεν λέει τα αυτονόητα.

Πως να μη μεγαλώσεις ένα κορίτσι

Asking for it

Μία κοπέλα που δεν συμπαθείς, τέσσερα αγόρια που δεν είχαν κάνει ποτέ τίποτα «ανάρμοστο» κι ένα βράδυ που κανείς δεν θυμάται τι συνέβη. Την επόμενη μέρα οι φωτογραφίες ανεβαίνουν στο facebook, όλοι μαθαίνουν για το πάρτι και η αστυνομία έρχεται στο σχολείο. Είναι μια ιστορία για το πως μία μικρή κοινότητα της Ιρλανδίας (αντιπροσώπευση της σύγχρονης κοινωνίας που ζούμε) αντιμετωπίζει έναν βιασμό. Η’ και όχι ακριβώς, καθώς δυσκολεύεται να το ορίσει, βλέπεις τίποτα δεν είναι ξεκάθαρο όταν έχεις να κάνεις με αυτές τις υποθέσεις. Η O’Neill επίτηδες δεν σκιαγράφησε το απόλυτο θύμα που αρπάζεται με τη βία, ρεαλιστικά η πλειοψηφία των κοριτσιών που πέφτουν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης γνωρίζουν τον βιαστή τους, ίσως πηγαίνουν σε εκείνον με τη θέληση τους. Η πρωταγωνίστρια εδώ επέλεξε να πιει και να πάρει τα χάπια που της έδωσαν, τα αγόρια ήταν και αυτά μεθυσμένα σε βαθμό αηδίας, κανείς δεν είπε ναι, αλλά κανείς δεν είπε και όχι. Είναι ένα βιβλίο όχι για το βιασμό (αν και όταν διαβάζεις τις περιγραφές των φωτογραφιών το στομάχι σου γίνεται κόμπος και ότι κακό φαντάζεσαι δεν φτάνει τη πραγματικότητα), αλλά για το rape culture, όχι τη πράξη καθεαυτή αλλά για το πως επηρεάζει τους ανθρώπους, τους γονείς, τα παιδιά, τους θύτες και το θύμα, το πως το αντιμετωπίζουν τα media και το νομικό σύστημα. Είναι σκληρό, αλλά όχι γραφικό. Συνειδητοποιείς ότι λυπάσαι όλους όσους εμπλέκονται και καταλαβαίνεις πως η κοπέλα χάνεται όλο και πιο βαθιά στην άγνοια και τη προκατάληψη των ενηλίκων που την περιβάλουν. Η κοινότητα αντιδρά ακριβώς έτσι όπως θα αντιδρούσε και η δική μας, «ας μην έμπαινε στο δωμάτιο μαζί τους», «είναι κρίμα να καταστραφεί η ζωή τους από ένα μεθυσμένο εφηβικό λάθος», «αυτό δεν θα συνέβαινε σε ένα καλό κορίτσι». Το τέλος του δεν θα σε δικαιώσει και ευτυχώς που δεν το κάνει γιατί πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι για να αλλάξει κάτι, πρέπει να αναγνωριστεί πρώτα. Ήταν ένα καταπληκτικό βιβλίο, σκοτεινό, σωστό, ρεαλιστικό.

*Η Louise O’Neill έδωσε μια φοβερά ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο Independent αν θέλετε να διαβάσετε. Μιλά  για τις δικές της εμπειρίες με το θέμα, για την ανορεξία που αντιμετωπίζει καθημερινά από την εφηβεία της και για το φεμινιστικό κύμα στις μέρες του ίντερνετ.

The Truth about Alice

Το bullying που υφίσταται μια κοπέλα όταν εξαπλώνονται φήμες για το τι έκανε με δύο αγόρια. Όλα όσα μαθαίνεις σου δίνονται από τέσσερις διαφορετικές οπτικές γωνίες, από τέσσερα διαφορετικά πρόσωπα μέχρι που στο τελευταίο κεφάλαιο έρχεται η σειρά της Alice να μιλήσει. Είναι αρκετά εύστοχο στο πως εξελίσσει τους χαρακτήρες, δίνοντας σου τα προβλήματα του καθενός εξηγώντας γιατί επέλεξαν να βγάλουν αυτές τις φήμες, αναλύοντας με αυτό το τρόπο όλα όσα στοιχειώνουν τους έφηβους, το slut shaming, το body shaming, τις διαφορετικές σεξουαλικές προτιμήσεις, το να είσαι popular ή όχι και το τι αντίκτυπο έχει αυτό πάνω σου. Ωστόσο οι ήρωες φαίνονταν δραματικά μονοδιάστατοι και τα στερεότυπα: the mean girl, the nerd, the jock ήταν χιλιοειπωμένα. Νομίζω ότι στόχευε σε μικρότερο ηλικιακό κοινό, ίσως 13 – 15, βρήκα εγκληματικά εύκολο το τέλος του και αρκετά preachy το μήνυμα του. Δεν έφτανε το σκοτάδι του Asking for it, παρ’όλα αυτά ήταν σημαντικό ανάγνωσμα για το θέμα που συζητώ σήμερα.

 

Wintergirls

Καταρχάς, όταν ξεκίνησα να το διαβάζω θυμήθηκα πόσο όμορφα γράφουν κάποιοι άνθρωποι, ειδικά η Laurie Halse Anderson. Εξιστόρησε τη ζωή της Lia, μιας κοπέλας που πάσχει από νευρική ανορεξία κι εσύ ένιωθες ότι ήσουν στο μυαλό της, μέτραγες τις θερμίδες μαζί της, ανέβαινες στη ζυγαριά και αηδίαζες με τον εαυτό της όταν γευόταν φαγητό. Κάποιες στιγμές ήταν μονότονο, γιατί φαντάζομαι το να έχεις μόνο το φαγητό στο μυαλό σου είναι μονότονο, αλλά έλκυε η προσεγμένη και λεπτομερής γραφή της. Είναι μια ιστορία για μία ασθένεια, λίγο διαφορετική από τις άλλες αλλά και όμοια σε πολλά σημεία, φαίνεται να εμφανίζεται κυρίως σε κορίτσια και περισσότερο σε έφηβες. Γιατί άραγε; Μου θύμισε το God Help the Girl κι ένα επεισόδιο από το Skam, να το διαβάσετε αν σας έχει προβληματίσει ποτέ το θέμα.

 

 

 

*To illustration είναι από το βιβλίο Take It as a Compliment

Τι να δεις σήμερα: Insecure/ Better Things

Ειλικρινά έχουν περάσει χρόνια που είχα να ενθουσιαστώ τόσο πολύ με τηλεοπτικό Σεπτέμβρη. Τα τελευταία έτη ανυπομονώ για τις mid-season σειρές της καλωδιακής τηλεόρασης, φέτος όμως κάτι φαίνεται να άλλαξε. Η αμερικάνικη τηλεόραση έσπασε μερικά από τα όρια της, βγήκε από το comfort zone της κι έφερε μπροστά δύο σειρές που είναι τόσο διαφορετικές και ταυτόχρονα απαραίτητες για τα σημερινά δεδομένα που σε κάνει να απορείς γιατί τους πήρε τόσο καιρό να τις υλοποιήσουν. Μιλάω φυσικά για το Insecure και το Better Things.

Όπως κάθε ανεξάρτητη και τελείως φρέσκια σειρά πλέον, έτσι και το Insecure ξεκίνησε αρχικά ως web series με τον τίτλο Awkward Black Girl. Δημιουργός και πρωταγωνίστρια είναι η Issa Rae που φέρνει στο προσκήνιο το τι σημαίνει να είσαι «μαύρη γυναίκα» στην Αμερική του σήμερα. Πολλοί συγκρίνουν τη σειρά με το Girls, και κατά κάποιο τρόπο μοιάζουν (εξάλλου αν δεν «έχτιζε» η Dunham το δρόμο στο HBO γι’αυτού του είδους τις σειρές, θα αργούσαμε πολύ να δούμε την Issa σε πρωταγωνιστικό ρόλο στη τηλεόραση), αλλά το Insecure κάνει σωστά ότι έκανε λάθος το Girls. Είναι πιο αληθινό, πιο αυθεντικό και πιο οικείο. Είναι απλό και μέσα στην ευκολία του λαμπρό. Ανάμεσα στους σκηνοθέτες είναι η Melina Matsoukas, η οποία έχει αναλάβει πολλά Rn’B video clips και όλο το αντίστοιχο feeling, το βλέπεις να περνά και στη σειρά, που εκτός από εξαιρετικούς διαλόγους, έχει και υπέροχα καλλιτεχνικές λήψεις.

insecure_hbo

Αν με ρωτούσατε πέρυσι ποια είναι η καλύτερη κωμωδία στη τηλεόραση, θα σας απαντούσα το You’re the Worst. Μόνο που το You’re the Worst είναι πολλά περισσότερα από κωμωδία και φέτος εκθρονίστηκε από το εκπληκτικό Better Things της Pamela Aldon και του Louis C.K., που ήταν τα πάντα: ξεκαρδιστικό και ταυτόχρονα γροθιά στο στομάχι. Με μια σαραντάχρονη μητέρα τριών κορών να ψάχνει να ισορροπήσει τα ανισορρόπητα. Μεγάλες αλήθειες, καθόλου επιτηδευμένες ή υπερβολικές, σου δείχνει απλά και λίγο θυμωμένα τι σημαίνει να είσαι διαζευγμένη μητέρα και γυναίκα πρότυπο για τους άλλους. Ιδιοφυές. Αυτό που προσωπικά με κέρδισε πέρα από την Aldon, ήταν οι ηθοποιοί που παίζουν τις κόρες της. Από τη μικρούλα μέχρι την έφηβη και τη μεσαία Frankie να κλέβει τη παράσταση με τη διαφορετικότητα της. Ήταν παιδιά που δεν έχω ξανά συναντήσει στο Hollywood.

3caa7576-44d7-4594-a6aa-d5ff533d48e2

Feminist Book Clubs To Follow

Δεν ξέρω αν έχουν γίνει της μόδας, αλλά τώρα τελευταία βλέπω πολλά φεμινιστικά book clubs να ξεπηδούν και να προτείνουν πολλά ενδιαφέροντα και πρωτότυπα βιβλία. Τα τρία παρακάτω είναι αυτά που προσωπικά παρακολουθώ:

book-club-01

Our Shared Shelf, ίσως το πιο γνωστό. Το δημιούργησε η Emma Watson με σκοπό να διαβάσει η ίδια, αλλά και όσοι συμμετέχουν, βιβλία γραμμένα από γυναίκες που διαπραγματεύονται την ισότητα των δύο φύλων. Κάθε μήνα διαλέγει από ένα βιβλίο κι έπειτα προσκαλεί σε συζήτηση την συγγραφέα. Ως τώρα έχει μιλήσει με τη Bell Hooks, τη Gloria Steinem, την Alice Walker και αυτό το μήνα έχει τη τιμητική της η Caitlin Moran. Ακόμη κι αν δεν μπορείτε να διαβάσετε ταυτόχρονα όλα τα βιβλία, είναι ιδανικό γιατί μας γνωρίζει γυναίκες που έχουν αλλάξει το χώρο, είτε με τη δημοσιογραφία, είτε με τη διδασκαλία, είτε με τη ποίηση τους και μαθαίνουμε πως τα κατάφεραν και γιατί πάλεψαν. Οι συνεντεύξεις είναι σκέτος χρυσός.

The Feminist Orchestraτο συγκεκριμένο book club είναι πολύ πιο μικρό, αλλά το έχει οργανώσει μια youtuber που συμπαθώ πολύ κι εκτιμώ, η Jean. Ίσως είναι το πιο diverse, καθώς προτείνει βιβλία τελείως διαφορετικά μεταξύ τους (και θεματικά και εκδοτικά). Από εκεί, έμαθα το graphic novel Take It As a Compliment και το I Call Myself a Feminist που σας έχω προτείνει και στο παρελθόν. Γενικά είναι πολύ ψαγμένη κι ενδιαφέρουσα.

Banging Book Club, ίσως το πιο διασκεδαστικό. Η Hannah, η Leena και η Lucy αποφάσισαν να αρχίσουν ένα book club με θεματική το σεξ και το φεμινισμό. Κάθε φορά διαβάζουν ένα βιβλίο, το συζητάνε σε δικό τους video χωρίς spoil και έπειτα σε ιντερνετικό podcast με περισσότερες λεπτομέρειες και κατ’επέκταση spoil. Είναι πολύ ωραίες τύπισσες, πανέξυπνες και αστείες. Είναι ο λόγος βασικά που πήρα το Only Ever Yours, όλη τη λίστα των αναγνωσμάτων τους θα βρείτε εδώ.

FEMINIST READS: κάτι για να μάθεις, κάτι για να γελάσεις και κάτι για να θυμώσεις.

41QawTSPncL._SX325_BO1,204,203,200_

I Call Myself a Feminist.

Το ιδανικό βιβλίο να ξεκινήσεις να διαβάζεις αν δεν γνωρίζεις τίποτα για το φεμινισμό (θα κάνει για σένα, αυτό που έκανε για μένα το How to Be a Woman της Caitlin Moran). Είναι μία συλλογή μικρών essays από 25 κοπέλες κάτω των 30 και τις απόψεις τους για το φεμινισμό στα δεδομένα της σημερινής εποχής, με ιστορίες και quotes απ’όλο το φάσμα της ποπ κουλτούρας. Ήταν η πρώτη επιλογή διαβάσματος του αγαπημένου μου book club, The Feminist Orchestra.

25775745

The Trouble with Women της Jacky Fleming.

Ένα κόμικ γεμάτο σκετσάκια που διακωμωδούν όλα αυτά που μας έμαθαν για τις γυναίκες στο μάθημα της ιστορίας στο σχολείο. Καταπιάνεται με πολύ σημαντικά γυναικεία πρόσωπα για τα οποία γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα,

trouble_with_women_jacky_fleming_square_peg_04

και γελοιοποιεί το πως τα αντιμετώπιζε η κοινωνία του τότε:

AN93735586The Trouble with

the-trouble-with-women-e-sampler-high-res-page-06

Όλα τα σκετσάκια είναι πραγματικά πανέξυπνα και ξεκαρδιστικα! Την κοπέλα που τα δημιούργησε μπορείτε να βρείτε εδώ.

 

26251358

Take It as a Compliment, της Maria Stoian.

Το συγκεκριμένο graphic novel είναι τελείως διαφορετικό απ’ότι έχεις διαβάσει ποτέ. Είναι μία συλλογή μικρών, ξεχωριστών ιστοριών από θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης και κακοποίησης, κάποιων σοβαρών, που θα κάνουν το στομάχι σου να γυρίσει, και κάποιων «καθημερινών», που θα σε εξαγριώσουν με το πόσο οικεία ακούγονται. Έχει διαφορετικό color sequence και σχέδιο για κάθε ιστορία, που συνήθως δεν ξεπερνά τη μία σελίδα, και σε βάζει σε σκέψεις για ώρες. Πάνω απ’όλα αποδεικνύει το τι μπορεί να έχει περάσει οποιαδήποτε κοπέλα, οποιασδήποτε ηλικίας σε οποιαδήποτε χώρα.

18443893._SY540_

CA-harassment2

TIAACbanner_0216small

take-it-as-a-compliment-7

Κι επειδή το θέμα είναι ευαίσθητο, εγώ να ομολογήσω ότι δεν κατάφερα να διαβάσω όλες τις ιστορίες, ένα κύμα οργής με είχε καταλάβει και για να μην τρελαθώ τελείως, το άφησα στην άκρη. Απλά έχετε το υπόψη σας αν σκέφτεστε να το πάρετε. Την κοπέλα που ανέλαβε το συγκεκριμένο project θα βρείτε εδώ.

BITCH PLANET

Το premise του Bitch Planet αντιπροσωπεύει ακριβώς αυτό που ψάχνω να διαβάζω: έξυπνο sci-fi που παίζει με το τι θα μπορούσε να είναι η κοινωνία μας σήμερα, σε ένα δυσουτοπικό μέλλον που επιτρέπει και στις πιο σκοτεινές πτυχές μας να γίνουν πραγματικότητα. Θα μπορούσε να είναι απροκάλυπτα φεμινιστικό και εξτρεμιστικό, αντιθέτως είναι καθολικό, λαμπρό και πολύ έξυπνο στον τρόπο που σου δίνει ορισμένα θέματα. Θυμίζει κάτι ανάμεσα σε Black Mirror (Channel 4) και Αγώνες Πείνας σε μια πιο δραματική και γυναικεία νότα.

BitchPlanet_01-1

Η Γη είναι ο «αρσενικός» πλανήτης, στον οποίο μένουν όλοι οι άντρες και οι γυναίκες τους. Το Bitch Planet είναι ο «θηλυκός» πλανήτης – φυλακή, όπου στέλνονται όλες οι γυναίκες που δεν συμμορφώνονται με τις κοινωνικές συμβάσεις. Είναι γυναίκες δολοφόνοι και εγκληματίες, αλλά και γυναίκες που είναι χοντρές (και δε σέβονται τα κριτήρια της αισθητικής) ή έχουν χωρίσει ή απατήσει τους άντρες τους. Οι πρωταγωνίστριες μας είναι σε αυτή τη φυλακή.

Όταν η Kelly Sue DeConnick αποφάσισε να γράψει αυτή τη σειρά comic, πήρε την ιδέα από τις παλιές (και απαίσιες) ταινίες exploitation, όπου τις περισσότερες φορές λάμβαναν χώρα σε μία φυλακή. Γι΄αυτό και όλο το vibe της σειράς, από το σχέδιο μέχρι και τους διαλόγους, θυμίζει λίγο ’70s. Καθώς το έγραφε λοιπόν αποφάσισε ότι θα αποτελείται από 30 issues, πέντε δηλαδή μεγάλα volumes. Το τρίτο issue κάθε φορά θα αφιερώνεται στο backround ενός χαρακτήρα ξεχωριστά (και αποκλειστικά) και θα είναι ιδιαίτερα προσεγμένο καθώς θα φιλοξενεί διαφορετικούς artists. Απ’ότι έχω διαβάσει, αυτά τα issues είναι και τα καλύτερα.

bitch-planet-insert-1

Το τέλος κάθε τεύχους αφιερώνεται σε essays από φεμινίστριες που διαπρέπουν στον ακαδημαϊκό χώρο (μ’άρεσε ειδικά εκείνο της Megan Carpentier), αλλά και από γυναίκες artists που έχουν κάνει κάτι δικό τους προσωπικό και λαμπρό. Γενικότερα, το Bitch Planet είναι πιο πολυμορφικό, διαδραστικό και πολύπλοκο απ’ότι θα περίμενε κανείς από ένα comic.

Το σχέδιο του θα το χαρακτήριζα old school, αν και δεν είναι από τα προσωπικά αγαπημένα μου, καταλαβαίνω ότι εξυπηρετεί έναν σκοπό και πάει να κοροϊδέψει το είδος. Είναι καθαρά sci-fi με κοινωνική κριτική, ίσως λίγο θυμωμένο, σίγουρα καθόλου πρόχειρο. Δε φωνάζει, αλλά σ’επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό. Το προτείνω σε όλους.

tumblr_ngepm7gPsc1qz6egko1_1280
Kelly Sue DeConnick, η δημιουργός του comic.

*Ως τώρα έχει κυκλοφορήσει το πρώτο volume (#1 – #5).

Feminism of the Week

Για καιρό αφότου ξεκίνησα το blog (πριν τρία χρόνια), φοβόμουν να παραδεχτώ ότι ήμουν φεμινίστρια. Όχι επειδή ντρεπόμουν γι’αυτό που αντιπροσώπευε, αλλά γιατί ένιωθα πως αυτός ο όρος στην Ελλάδα είναι φοβερά παρεξηγημένος, αν όχι τελείως λανθασμένος. Αντί γι’αυτό, αποφάσισα να ονομάσω την κατηγορία των φεμινιστικών άρθρων που γράφω, απλά WOMEN. Κάτι που εν μέρει είναι ακριβές, αφού στο κάτω κάτω της γραφής, για τις γυναίκες γράφω. Πολλά έγιναν όμως στα τρία χρόνια που τρέχω το blog. Ένα ολόκληρο Hollywood ξεσηκώθηκε  ενάντια στο σεξισμό, είδα τηλεοπτικές σειρές να πετάνε τη λέξη σαν να τη συζητούσαν χρόνια (να ‘ναι καλά η Shonda Rhimes), είδα μαθήτριες δεκαπέντε χρονών να το χρησιμοποιούν σαν παράσημο και σκέφτηκα ότι έκανα λάθος, επειδή εγώ η ίδια συνέχιζα την παρεξήγηση.

Φεμινισμός είναι το κίνημα που παλεύει να δώσει στις γυναίκες ίσα δικαιώματα με τους άντρες, είναι ένα κίνημα ανθρωπιστικό και όχι μόνο πολιτικό. Για όσους πιστεύουν ότι κάτι τέτοιο είναι ήδη κατακτημένο ή εύκολα υλοποιήσιμο, προτείνω να το ψάξουν λίγο περισσότερο. Για όσους πιστεύουν ότι είναι ένα θέμα που δεν πρέπει να συζητιέται, προτείνω να σταματήσουν να διαβάζουν το blog μου.

Γιατί πλέον κάθε βδομάδα θα αφιερώνω ένα post σε ένα χαρούμενο (ή και όχι) φεμινιστικό νέο. Σε ένα άρθρο που διάβασα, σε ένα βίντεο που είδα και έκανε τον κόσμο λίγο καλύτερο, λίγο πιο δίκαιο. Γι’αυτή τη βδομάδα, η πρώτη μικρή δόση φεμινισμού έρχεται από τη καινούρια σειρά της Barbie που διατέθηκε στο εμπόριο:

barbie

Κούκλες της Barbie, κοντές, ψηλές, λευκές, μαύρες, με καμπύλες και χωρίς. Ίσως αυτή τη φορά τα κοριτσάκια που θα παίζουν με τις κούκλες τους να γίνουν λιγότερο ανασφαλή και περισσότερο ανεκτικά με τη διαφορετικότητα. Όχι ότι έτσι θα καταπολεμήσουμε το ρατσισμό και την ανορεξία, αλλά σίγουρα είναι η αρχή για να κάνουμε κάτι.

Γυναίκες συγγραφείς απ’όλο τον κόσμο

Chimamanda Ngozi Adichie

riposte

Η Νιγηριανή συγγραφέας που έκανε όλο τον κόσμο να προσέξει το νέο κύμα αφρικανικής λογοτεχνίας. Έχει σπουδάσει και διδάξει στα καλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου, το βιβλίο της Half of a Yellow Sun, μεταφέρθηκε με μεγάλη επιτυχία και ακρίβεια στον κινηματογράφο και ήδη γυρίζεται το τελευταίο της μυθιστόρημα, Americannah, με πρωταγωνίστρια την Lupita Nyong’o. Η αφήγηση της είναι γεμάτη από ανθρώπινες ιστορίες, πόνο και δύναμη. Μιλά για τις γυναίκες, τις σχέσεις και τους τόπους που σημαδεύουν καθεμία τους, με προκλητική και αριστοτεχνική γραφή.  Continue reading «Γυναίκες συγγραφείς απ’όλο τον κόσμο»

Διανύεις τα 20 κάτι? Διάβασε!

*Για το Savoir Ville.

Ανάμεσα σε σπουδές, δουλειά, σχέσεις και φιλίες, σε οικογενειακές υποχρεώσεις, ταξίδια και (ξανά!) σπουδές, κανείς δεν έχει χρόνο να ανοίξει με την ησυχία του ένα βιβλίο. Το καταλαβαίνω απόλυτα, αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ πιο αποτελεσματικό τρόπο για να μάθεις για τον κόσμο που ζεις, για να αποκτήσεις αυτοπεποίθηση σε ότι κάνεις, για να συμβουλευτείς από τους πιο πετυχημένους ανθρώπους (και δεν εννοώ επιτυχία οικονομική). Αυτή τη στιγμή γράφονται τα πιο ανεξάρτητα και ακομπλεξάριστα non fiction βιβλία από γυναίκες που αποφάσισαν να μιλήσουν για τις εμπειρίες τους, βιβλία που προκαλούν σε κάθε επίπεδο, αλλά που τελικά θα σε βοηθήσουν όσο δεν φαντάζεσαι. Γυναίκες που αξίζει να έχεις ως πρότυπα γιατί έκαναν τον κόσμο λίγο πιο ανεκτικό. Τώρα που στήνεις τη ζωή σου, που ίσως παίρνεις τις πιο σημαντικές αποφάσεις για την καριέρα σου και για τους ανθρώπους δίπλα σου, μπορείς να ακούσεις και από κάποιες που τα περάσανε και βγήκαν νικήτριες (με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό). Continue reading «Διανύεις τα 20 κάτι? Διάβασε!»