February Favorites

Ανακάλυψα αυτό το πανέμορφο blog, Here till Sunday, που με έκανε να θέλω να διαβάσω το All the Bright Places  αλλά και να βρω το αγαπημένο μουσικό κομμάτι του μήνα: Running to the Sea των Röyksopp.

Άκουσα ακόμη το καινούριο single που έριξε από το πουθενά η Lana Del Rey, Love, και το Kingdom Fall της Claire Wyndham που εντόπισε τυχαία το αγόρι μου στο spotify.

Αγαπημένο βιβλίο, το The Bluest Eye της Toni Morrison. Λυρικό, σπαρακτικό, σημαντικό.

Αγαπημένες σειρές:
Το The OA, sci-fi μυστήριο που θα σε κάνει να το τελειώσεις σε δύο μέρες (αν όχι μία).
Το Riverdale, guilty pleasure στο μεγαλείο του.
To Sweet/Vicious, την πιο φεμινιστική και έξυπνη σειρά που θα μπορούσε να βγάλει το Mtv.
To Suits, τη συνεχίζω επειδή τους συμπαθώ όλους άπειρα, αλλά η αλήθεια είναι ότι η υπόθεση έχει κορεστεί και οι ίδιοι νιώθουν πολύ ασφαλείς για να δοκιμάσουν κάτι καινούριο μετά την προηγούμενη -αρκετά διαφορετική- σεζόν του.
Το Girls, επέστρεψε για το μεγάλο αντίο όντας μία από τις πιο controversial σειρές της τηλεόρασης, και από το πρώτο κιόλας επεισόδιο έδειξε πως συνεχίζει να συμβαδίζει με την εποχή του και δε φοβάται να πειραματιστεί πιο καλλιτεχνικά, προκλητικά, διανοητικά σε όλα.
Το This is Us, τη μεγάλη μου αγάπη φέτος.

Τέλος, αγαπημένο βίντεο αυτού του μήνα είναι το ποίημα που έγραψε η Savannah Brown, Loving Like an Existentialist.

*Το illustration είναι από την Lizzy Stewart, η οποία ταξίδεψε στην Ισλανδία και αποτύπωσε στο χαρτί πανέμορφα πραγματάκια.

Advertisements

we’re not star-crossed

i think we’re just moths
riding on the backs of giants
and i wasn’t drawn to you
because our wings are both blue
but because they’re the same colour
as everyone else’s
and you were willing to listen to
why that scared me

we’re not star-crossed
but we can still wrap ourselves in the seams
of a quilted universe that we did not stitch;
bathe in the glow of a sun
that does not shine for us;
run atop an earth
that does not feel our hurried footsteps
as they thump,
thump
thump

how lucky we are
to have nothing expected of us.
quickly—all the time we will ever know
is tapping her toes on the doorstep
and i do not want to keep her waiting

Την ποιητική συλλογή Graffiti, που έχει εκδώσει η Savannah Brown μπορείτε να βρείτε εδώ. Ακολουθήστε την στο youtube ή το tumblr, είναι υπέροχη.

THE OA

Οχτώ επεισόδια που έφερε το Netflix χωρίς καμία προειδοποίηση ή promotional κίνηση για αυτή τη πολύ παράξενη σειρά που έχει εθίσει όποιον προσπάθησε να δει μόνο το πρώτο επεισόδιο. Στα όρια του sci-fi, με σεναριογράφο την ίδια την Brit Marling που πρωταγωνιστεί και μοναδικό σκηνοθέτη τον Zal Batmanglij, ξετυλίγουν μπροστά σου ένα ανεξήγητο φαινόμενο που πασχίζεις να διαλευκάνεις. Continue reading «THE OA»

Black

Τώρα που το Netflix κυκλοφόρησε trailer από τη καινούρια του σειρά, Dear White People και ακύρωσαν τη συνδρομή τους χιλιάδες θεατές ισχυριζόμενοι ότι το show είναι ρατσιστικό, τώρα που η Beyoncé «έχασε» το Grammy για το Lemonade, τώρα που βγήκε η επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας του All Eyez on Me -της βιογραφίας του Tupac που θα έρθει στις 16  Ιουνίου, τώρα ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για το Φεβρουάριο ως Black History Month και όλα όσα μπορεί να μας μάθει, αναλύοντας πάντα την pop κουλτούρα.

Μερικά βιβλία που προσωπικά λάτρεψα κι ας με πόνεσαν:

colorpurple

Και τα τρία είναι κλασσικά αριστουργήματα που σου παρουσιάζουν το σκοτεινό και ντροπιαστικό κομμάτι της ιστορίας της Αμερικής. Αν θες να αρχίσεις να καταλαβαίνεις τι πραγματικά σήμαινε αυτό που έγινε και καθόρισε την ιστορία των Αφρικανών, τότε θα σου πρότεινα να διαβάσεις τον Achebe και συγκεκριμένα το Things Fall Apart (στην αρχή του είναι κουραστικό, αξίζει όμως όταν συνειδητοποιείς τη σημασία του τέλους του). Έπειτα υπάρχει και η σύγχρονη Chimamanda και όλα όσα έχει καταφέρει να μας δώσει από τη κληρονομιά της:

bndbnxxcaaeyqkn

To #BlackLivesMatter έφερε στην επικαιρότητα κάτι που για καιρό υποβιβαζόταν, τη σωστή αντιπροσώπευση των μαύρων στην τηλεόραση. Μέχρι που φέτος ήρθαν στις οθόνες μας το Insecure και το Atlanta.

160919_r28728-1200x1200-1473365695
By: Richie Pope

Στον κινηματογράφο οι συνθήκες ήταν διαφορετικές και ίσως πιο ευνοϊκές. Το 1961 γυρίστηκε το θεατρικό A Raisin in the Sun -η μοναδική ασπρόμαυρη ταινία που δεν με άφησε να πάρω τα μάτια μου από πάνω της. Πενήντα χρόνια αργότερα και πολλές ταινίες μετά, ήρθε το Straight Outta Compton και το Moonlight, αλλά για να κλείσω το κύκλο που άρχισα με τη πρώτη πρόταση του post, υπάρχει η ταινία Dear White People, που ειλικρινά η μοναδική λέξη με την οποία δεν μπορείς να τη χαρακτηρίσεις είναι ρατσιστική!

Είναι σαν ένα φυλετικό μάθημα για το τι σημαίνει να είσαι μαύρος και άσπρος στην Αμερική του σήμερα, ή μάλλον στην Αμερική του Obama.

Τέλος θα σας αφήσω με μία youtuber που αγαπώ πολύ και συχνά πυκνά αναφέρεται σε θέματα όπως τον «καλοπροαίρετο» ρατσισμό.

Όταν τα guilty pleasure μετατρέπονται σε κάτι παραπάνω 

Sweet/ Vicious, μία σειρά που παίρνει το rape culture και το συνθλίβει μέχρι τα κόκκαλα. Με comic επιρροές, πολλή βία και την απαραίτητη υπερβολή του Mtv η σειρά παίρνει μια girly φόρμουλα και τη μετατρέπει σε κάτι που δεν έχουμε ξανά δει (με εξαίρεση ίσως το Veronica Mars). Δυο κοπέλες που μετατρέπονται σε vigilantes και επιτίθενται σε κάθε βιαστή του campus τους, κάνοντας αυτό που η αστυνομία αδυνατεί -τιμωρούν τους ένοχους. Με μαύρη μάσκα και ροζ τσάντα, ο όρος superhero παίρνει άλλη σημασία και φτάνει αυτό που ήθελε να περάσει το Jessica Jones, το πόσο εύκολα η κοινωνία καλλιεργεί και συντηρεί τη κουλτούρα του βιασμού. Είναι ανάλαφρο όσο του επιτρέπει το κανάλι, αλλά τόσο σημαντικό όσο το απαιτεί η εποχή του και η πολιτική κατάσταση του τώρα. Must watch.

Riverdale, ο νέος εθισμός του CW. Ένα adaptation του πασίγνωστου εφηβικού comic των 80’s, Archieπου δεν έχει όμως καμιά σχέση με την υπάρχουσα ιστορία. Σκοτεινό και φρέσκο μας συστήνει τη πόλη Riverdale που τη σκεπάζει ένα πέπλο μυστηρίου και μια ατμόσφαιρα Σκανδιναβικού αστυνομικού. Μη σας ξεγελά το horror κλίμα και ο ανεξήγητος φόνος, η σειρά στη καρδιά της (και στην επιφάνεια της) είναι καθαρά εφηβική: love triangles, απότομες εναλλαγές σκηνών, αχρείαστα prom nights, μοντέλα σε ρόλο 17χρονων αλλά όλα αυτά με μία στροφή αλλαγής, καθόλου προβλεπόμενα και κλισέ. Μία αισθητικά πανέμορφη σειρά που τολμάει να αλλάξει λίγο τον αέρα του CW, κάνοντας τα στερεότυπα ιστορία.