Book to Movie Adaptations 2018

Μερικά από τα βιβλία που θα δούμε τη χρονιά που έρχεται στη μεγάλη οθόνη. Για κάποια ανυπομονούσα τρελά από πριν, τα υπόλοιπα με κέρδισαν με τους σκηνοθέτες και το cast τους.

Continue reading «Book to Movie Adaptations 2018»

Advertisements

Dear White People

Ο Justin Siemen αφιέρωσε πέντε χρόνια από τη ζωή του δημιουργώντας το σενάριο για το έργο του Dear White People, μια ταινία για τις φυλετικές διακρίσεις και τους μαύρους φοιτητές σε ένα υψηλού πρεστίζ πανεπιστήμιο. Όταν το ολοκλήρωσε, ζήτησε από το κόσμο χρηματοδότηση ελπίζοντας για 25.000 δολάρια στο Indiegogo, αντιθέτως συγκέντρωσε 45.000 και τελείωσε τη ταινία μέσα σε 19 μέρες. Οι κριτικές ήταν διθυραμβικές και η ανταπόκριση που κέρδισε το εγχείρημα απέφερε αρκετά εκατομμύρια(!) δολάρια από τις λίγες βδομάδες προβολής του στο σινεμά. Έπειτα ήρθε η πρόταση για σειρά στο Netflix, σε μορφή 10 μισάωρων επεισοδίων. Ω ναι ήταν ακόμη καλύτερα. Continue reading «Dear White People»

Solanin, Better Things and Runaways!

Είναι ιδέα μου ή αυτή η βδομάδα ήταν πολύ παγωμένη και κουραστική; Προσπάθησα να κάνω πολλά πράγματα αλλά συνήθως με έπαιρνε ο ύπνος όπου και να με άφηνες, κυρίως στον καναπέ. Κατάφερα παρ’όλα αυτά να τελειώσω το βιβλίο Across the Universe, ήταν πολύ γρήγορο και ανατρεπτικό, η υπόθεση του θα λειτουργούσε άψογα σε σειρά τηλεόρασης, ήδη μπορώ να φανταστώ το script και το κλειστοφοβικό αίσθημα στο διαστημόπλοιο. Πολύ καλό. Τώρα διαβάζω το Dispossessed της Ursula LeGuin, το οποίο έχει πιο πολιτικό και ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα απ’ότι περίμενα, είναι sci-fi αλλά στρέφει το καθρέφτη της στην ανθρωπότητα παρά στο σύμπαν. Πολύ έξυπνο και φιλοσοφικό.

Επίσης διαβάζω λίγο κάθε μέρα από το Solanin, ένα manga που πρότεινε η Zizeloni (κυκλοφορεί και σε anime απ’ότι με πληροφόρησε η Akylina), το οποίο επικεντρώνεται στην quarter-life crisis που περνά μια παρέα, ο καθένας με το δικό του τρόπο. Είναι τόσο ρεαλιστικό και πανέμορφο. Σας το προτείνω ακόμη κι αν δεν σας αρέσει ιδιαίτερα η συγκεκριμένη μορφή ιστορίας.

Ολοκλήρωσα ακόμη όλη τη δεύτερη σεζόν του Better Things, το οποίο φέτος ήταν πολύ διαφορετικό από ότι πέρυσι. Το βρήκα πιο επικεντρωμένο στη μαμά -τη Sam, παρά στις κόρες της, ήταν πιο ήσυχο και πήρε το χρόνο του να μας δείξει τη καθημερινότητα τους μέσα από themes του πένθους, της οικογένειας, της ενηλικίωσης και της μητρότητας. Είναι τρομερή τηλεόραση που δεν προσπαθεί να σου αποδείξει κάτι, απλά βρίσκεται εκεί να δημιουργεί σημαντικές ιστορίες και χαρακτήρες.

Άκουσα λίγο από το Desert Island Discs του BBC, ένα καινούριο podcast που ανακάλυψα με τις διθυραμβικές κριτικές της Dolly Alderton. Είναι μικρές συνεντεύξεις με καταξιωμένους ανθρώπους του χώρου, μιλούν για τις ανασφάλειες τους και πολλές φορές για τις δυσκολίες που πέρασαν για να φτάσουν εδώ που είναι.  Άρχισα με τη συνέντευξη της αγαπημένης μου Caitlin Moran (How to Be a Woman) και με εκείνη της Sheryl Sandberg (Lean in) και υπάρχουν ακόμη τόοοοσες πολλές που θέλω να ακούσω!

Τέλος άρχισα μια ολοκαίνουρια σειρά που βλέπω με το αγόρι μου, το Runaways. Είναι της Marvel, αλλά για να σε προλάβω από το να δυσανασχετήσεις -πίστεψε με κι εγώ έχω βαρεθεί τα σουπερηρωικά- η συγκεκριμένη είναι πολύ πιο fun, ενδιαφέρουσα και αθώα από τις άλλες. Βασίζεται στη σειρά των comics που έχει γράψει ο Brian K. Vaughan του Saga, με ήρωες μια παρέα παιδιών που ανακαλύπτουν τυχαία ότι οι γονείς τους είναι supervillains και ορκίζονται να τους σταματήσουν. Είναι τέλειο!

*Illustration by Yaoya Man.

«We never accepted that randomness is not a mistake in the equation – it is part of the equation.»

Σε ένα μέλλον που έχουμε καταστρέψει όχι μόνο έναν πλανήτη, αλλά ίσως και περισσότερους, η τεχνητή νοημοσύνη έχει έρθει να πάρει τις σωστές αποφάσεις εκ μέρους της ανθρωπότητας. Εκεί που αρχίζουν να χάνονται οι διακριτές γραμμές του τι είναι ο άνθρωπος και κατά πόσο του αξίζει να επιβιώνει έρχεται η Jeanette Winterson με ένα φανταστικό short story επιστημονικής φαντασίας που δεν ξέρεις αν πρέπει να το κατατάξεις στο fantasy ή στα πολιτικά, οικολογικά και κοινωνιολογικά δοκίμια.

Το μικρό αυτό βιβλίο χωρίζεται σε τρεις ιστορίες που δεν καταλαβαίνεις ιδιαίτερα πως ενώνονται καθώς τα συνδέει κάτι αφηρημένο και όχι χειροπιαστό. Το πρώτο κομμάτι το λάτρεψα, είναι ένα καθαρά sci-fi στόρυ τρόμου που βασίζεται στην οικολογική καταστροφή, έχει για οδηγό του τη διαστημική εξερεύνηση και το χαοτικό σύμπαν που η φαντασία μας δεν μπορεί ακόμη να αγγίξει.

«The universe has no sides, no end, can’t be mapped. Enough to make a man talk about God, make a man superstitious and worship an idol. The science never gets as far as the strangeness. The more sophisticated my equipment, the stranger the worlds it detects. I sometimes think I’m sailing through a vast thought.»

Είναι μόνο 80 σελίδες αλλά γίνονται τόσα πολλά πράγματα που το διάβαζα αργά αργά για να καταλάβω τα πάντα, υπογράμμιζα αμέτρητα quotes και έκανα τους αναπόφευκτους παραλληλισμούς με τη κοινωνία σήμερα και το πόσο απέχει από αυτό που είχα μπροστά μου(όχι πολύ). Μίλησε για τις γυναίκες που επιλέγουν να μείνουν πάντα νέες με χειρουργικές επεμβάσεις, για τις σεξουαλικές διαστροφές που αυτό γεννά, για το φαγητό και το πως έχει φτάσει να θεωρείται βρώμικο o,τι είναι φυσικό, για τον αναλφαβητισμό και το πως έρχεται η στιγμή που δεν θα είναι αναγκαίο να γράφουμε τίποτα.

Η δεύτερη ιστορία δεν μου τράβηξε το ενδιαφέρον αλλά βρισκόταν εκεί για να συνδέσει το παρελθόν με το μέλλον με έναν κοινό παρανομαστή ώστε να καταλάβουμε τη τρίτη ιστορία που τελικά θριάμβευσε. Νομίζω ότι λαμβάνει χώρα λίγο πριν τη πρώτη (γενικότερα η αφήγηση του βιβλίου δεν είναι γραμμική, ενώνεται με ιδέες και όχι με γεγονότα) και σου δίνει το τέλος, που κάθε άλλο παρά λυτρωτικό θα το χαρακτήριζα. Η τελευταία ιστορία ήταν ένα μείγμα genres, είχε έντονο το κωμικό στοιχείο που δεν βρήκα στις προηγούμενες δύο, το οποίο λειτούργησε ως relief όταν έφτασε μια τρομακτικότατη σκηνή που θύμιζε ξέσπασμα από zombies και με ανατρίχιασε (και μου επέβαλε εφιάλτες), περιείχε ένα θυμωμένο rant ενάντια του καπιταλισμού και του καταναλωτισμού,

 ‘Did you like earning money?’ ‘No it was never enough. Nobody ever had enough money. Rich or poor, money was scarce. The more we had, the less it seemed to buy, and the more we bought, the less satisfied we became. It was a relief when money was gone.’

σχολίαζε τη θρησκεία, τα φύλα και ο,τι πιστεύουμε ότι αποτελεί μια κοινωνία. Ήταν λαμπρό και παρουσίαζε διαλόγους ανάμεσα σε ανθρώπους και ρομπότ που πασχίζουν να μας καταλάβουν αλλά αδυνατούν να ορίσουν την ανθρώπινη φύση και συνείδηση.

Αυτό το βιβλίο είναι πολύ περίεργο, κυρίως μπερδεμένο από μία γυναίκα που κάθε άλλο από ήσυχη ζωή έχει περάσει (αν θυμάστε από την μυθιστορηματική αυτοβιογραφία της, Oranges Are Not the Only Fruit, είχε υιοθετηθεί από μία υπερβολικά θρησκόληπτη οικογένεια που ποτέ δεν αποδέχτηκε το γεγονός ότι είναι gay -αν δεν έχετε διαβάσει το βιβλίο αξίζει αν και είναι λίγο δύσκολο στα αγγλικά και δεν έχει μεταφραστεί ακόμη απ’όσο γνωρίζω), έχει γράψει σπαρακτικές και πανέμορφες ιστορίες αλλά ποτέ δεν περίμενα ότι θα μπορούσε να γράψει επιστημονική φαντασία, το έκανε όμως με έναν αριστουργηματικό τρόπο, πήρε τα στοιχεία της δικής μας σύγχρονης φιλοσοφίας, διογκώνοντας όλα τα αρνητικά και τα ενσωμάτωσε στο απέραντο σύμπαν που μοιάζει αβοήθητο μπροστά μας.

«You can change everything about yourself – your name, your home, your skin colour, your gender, even your parents, your private history – but you can’t change the time you were born in, or what it is you will have to live through.»

*Illustration by Yukai Du

Unburnable, Identity and Smoke

Σήμερα άρχισα ένα εκπληκτικό podcast από το Radiowolfgang που ονομάζεται Unburnable και χρονογραφεί τη δικαστική μάχη περιβαλλοντικών οργανώσεων ενάντια στη Νορβηγική κυβέρνηση όπου παραχώρησε πολλές(!) άδειες εξόρυξης πετρελαίου στην Αρκτική θάλασσα. Είναι πολύ ενδιαφέρον και σίγουρα από τα καλύτερα podcasts -από άποψη παραγωγής- που έχω ακούσει.

Έψαχνα κι άλλα πράγματα να ακούσω στη προσπάθεια μου να αντικαταστήσω το κενό που άφησε το The High Low κι ενώ πέρασα από αρκετά που τα έκοβα στη μέση, άλλα πάλευα να τα συμπαθήσω αλλά δεν με κέρδιζαν, τελικά βρήκα ευτυχώς ένα podcast που έχει δημιουργήσει η Emma Gannon (του Ctrl Alt Delete) μαζί με την Lliana Bird. Το Get It Off Your Br**sts στο οποίο συζητάνε με πολύ καταξιωμένους ανθρώπους για θέματα που απασχολούν τη σύγχρονη κοινωνία. Από τα αγαπημένα μου επεισόδια ήταν το On Clean Eating, όπου αμφισβήτησαν όλες τις καινούριες bloggers που έχουν έρθει να «επιβάλλουν» τη διατροφή τους και είδα τη χορτοφαγία και το βιγκανισμό από μία άλλη οπτική γωνία που για να είμαι ειλικρινής δεν είχα σκεφτεί καθόλου. Με έκανε να αναθεωρήσω μερικά πράγματα. Και μ’άρεσε πάρα πολύ και το Celeb-Shaming, όπου ανέλυσαν το θέμα των trolls και το κατά πόσο όλη η κουλτούρα των celebrity είναι κάτι που θα έπρεπε να μας προβληματίζει.

Τέλος για τα podcasts θα κάνω μια τιμητική αναφορά στο τελευταίο επεισόδιο της Esteé, Identity, όπου συζήτησε με την Kayla Briët (την οποία έχει φιλοξενήσει και το National Geographic!) για το βίντεο που είχε δημιουργήσει πριν ένα χρόνο για τη φυλή της που κοντεύει να εξαφανιστεί. Μίλησαν για το τι είναι αυτό που αποτελεί τη ταυτότητα του καθενός (η οικογένεια, το μέρος που γεννήθηκες, οι φίλοι που επέλεξες) και πως αυτό αλλάζει με τα χρόνια. Ήταν αρκετά συγκινητικό και με βοήθησε να καταλάβω λίγο καλύτερα τι έχει διαμορφώσει τη δική μου προσωπικότητα. (Αν μη τι άλλο δες το σαν δωρεάν μάθημα ψυχοθεραπείας.)

Θα αφήσω και το βίντεο εδώ γιατί μου άρεσε πολύ:

Είδα δύο ακόμη επεισόδια από τη τρίτη σεζόν του Black Mirror. Το τρίτο επεισόδιο κράτησε αρκετά το ενδιαφέρον μου και ήμουν ok μέχρι που ήρθε το τέλος και έκανε ένα τρελό τρελό twist που μου άλλαξε την ηθική αυτόματα και ένιωσα την υποκρισία μέσα μου να σχηματίζεται σε δευτερόλεπτα. Ήταν λαμπρό και μόνο γι’αυτό το τέλος αξίζει όλη η σειρά! Φανταστικό! (Το τέταρτο επεισόδιο το βαρέθηκα αρκετά αν και ήταν γλυκούλι.)

Διαβάζω κάθε βδομάδα το αφιέρωμα που κάνει ο So Much Reading στο Popcode για τα βιβλία και σκέφτηκα να το αναφέρω εδώ για να το διαβάζετε κι εσείς αν θέλετε, είναι γεμάτο links και νέα από το βιβλιοχώρο και αυτή τη φορά ξεχώρισα ένα άρθρο που έγραψε η Maggie Stiefvater για τη πειρατεία των e-books και πως αυτή επηρεάζει την εκδοτική σκηνή. Ήταν σοκαριστική η δική της ιστορία και μου άνοιξε τα μάτια.

Πείτε μου αν δείτε/ ακούσετε/ διαβάσετε κάτι από τα από πάνω. Α! Να σας πω ότι ανακάλυψα και μια καινούρια συνταγή για κέικ με μέλι αν θέλετε να δοκιμάσετε από εδώ (εγώ δεν βάζω ινδοκάρυδο, αλλά σταφίδες), αυτά για την ώρα, bye bye!!

*Illustration by Francesca Buchko.