June Reads

secret_history_penguin

Διαβάζω λίγο από τη Μυστική Ιστορία κάθε μέρα, είμαι sucker για οποιοδήποτε college story, αν και το συγκεκριμένο μόνο αυτό δεν είναι. Η υπόθεση φόνου (ως τώρα) με εξέπληξε, αλλά δεν με ικανοποίησε. Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση του 20χρονου ανασφαλούς φοιτητή μου θυμίζει έντονα Catcher in the Rye, κάτι που έχω κουραστεί να βλέπω, αλλά η γραφή της Tartt είναι εξαιρετική, γι’αυτό και θα συνεχίζω να το διαβάζω.

WYTCHEScoverREVISE-16316

Τρομακτικό και ανατριχιαστικό, δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη horror story, είναι οικείο με τον πιο σκοτεινό τρόπο. Αν δεν υπήρχε η Image Comics να δώσει την ευκαιρία σε όλους αυτούς τους artists που μιλούσαν για σούπερ ήρωες, να γράψουν κάτι διαφορετικό, κάτι πιο προσωπικό, δεν ξέρω αν θα διάβαζα τόσα graphic novels αυτή τη στιγμή. Ο πρώτος τόμος είναι ένα αριστούργημα.

alexada_tp_v1

Ρομαντικό sci-fi, πολύ πιο γλυκό απ’ότι περίμενα, σε ένα μέλλον όπου τα ανδροειδή με τεχνητή νοημοσύνη είναι πραγματικότητα. Το σχέδιο δεν με τράβηξε, ήταν πολύ καθαρό και γραμμικό και η υπόθεση αν και ωραία δοσμένη, ήταν τετριμμένη. Το πρώτο volume ήταν αξιοπρεπές και προτείνω να το διαβάσετε, αλλά από το δεύτερο και μετά παίρνει κατηφορική πορεία.

1
Aliceinbookworld.blogspot

Η Jen Campbell έχει γεννηθεί για να βρίσκεται γύρω από βιβλία, είναι ποιήτρια, συγγραφέας, δουλεύει σε βιβλιοπωλεία, οργανώνει events και courses για τη συγγραφή, έχει κανάλι στο booktube και ανεβάζει πολύ συχνά βιβλιοφιλικά podcasts. Είναι μία γυναίκα που θαυμάζω και εκτιμάω αφάνταστα. Το Μεταίχμιο πήρε δύο από τις συλλογές που έχει γράψει και τις ένωσε αυτό το βιβλιαράκι, το οποίο συγκεντρώνει όλες τις ξεκαρδιστικές ατάκες που άκουγε η Jen όσο δούλευε στα βιβλιοπωλεία. Ήταν ένα ευχάριστο και αστείο ανάγνωσμα που με έκανε να θέλω να διαβάσω κι άλλα από εκείνη και το The Bookshop Book θα είναι σίγουρα το επόμενο. (Αν πατήσεις την εικόνα θα μεταφερθείς στο review που έχει γράψει η Αλίκη γι’αυτό το μικρό βιβλίο.)

1665363-ec01_000

Το Essex County είναι ένα βαθιά μελαγχολικό comic στο ασπρόμαυρο φόντο του αγροτικού Καναδά. Αποτελείται από τρία μέρη (100 σελίδες το καθένα),  και μιλά για μία οικογενειακή ιστορία που παίρνει καθολικό χαρακτήρα. Τα panels είναι τεράστια, με ελάχιστα λόγια και «πρόχειρες» γραμμές. Έχει το κλασσικό old school σχέδιο που θυμίζει μια άλλη εποχή. Πολύ όμορφο.

Wytches

You Are Pledged

Όταν τελείωσα το Through the Woods της Emily Carroll δεν πίστευα ότι θα έπεφτε στα χέρια μου ξανά κάτι τόσο σκοτεινό και ανατριχιαστικό. Έκανα λάθος. Γιατί το Wytches είναι κάτι παραπάνω από μία ιστορία με μάγισσες, είναι κάτι πιο προσωπικό που αναμιγνύει τους αληθινούς βάσιμους φόβους με τον παράλογο τρόμο του υπερφυσικού.

expo2014-previewbook2.indd

Η ιστορία ξεκινά με μία οικογένεια που μετακομίζει σε μία μικρή πόλη προσπαθώντας να ξεφύγει από τα μυστικά του παρελθόντος της. Ένα οικογενειακό δράμα που ξετυλίγεται αργά αργά μέχρι και τη τελευταία σελίδα του comic: πριν από κάποιους μήνες ένα πολύ παράξενο ατύχημα συνέβη στην κόρη, κάτι που την έδεσε με τα απόκοσμα αυτά πλάσματα που ονομάζονται μάγισσες.

FB-wytches

Μόνο που δεν είναι γυναίκες με καπέλα που πετάνε πάνω σε σκουπόξυλα. Είναι μία αρχαία μετάλλαξη του ανθρώπινου είδους, ένα καθαρό κακό που ζει μέσα στα δέντρα και καλεί κοντά τα θύματα που έχει σφραγίσει. Μέσα στο δάσος είναι σκιές, ένας εφιάλτης που σε τραβά όλο και πιο βαθιά.

Το σχέδιο και τα χρώματα είναι άψογα, σκοτεινά όσο πρέπει και πολύ ατμοσφαιρικά. Δεν είναι καθαρά, ούτε τέλεια, αλλά μπερδεμένα και πιτσιλισμένα με μια ζάλη από σκούρες μπογιές. Το μεγαλύτερο μέρος της αφήγησης δίνεται από τον μπαμπά της ιστορίας, που βρίσκει πολλά κοινά με το δημιουργό της σειράς, Snyder. Μέσα από τα τέρατα και τον τρόμο, παρουσιάζει τις πιο σκοτεινές σκέψεις κάθε γονιού, που φαίνεται να είναι πιο φοβερές και από αυτό που ονομάζουμε evil. Γι’αυτούς τους φόβους μιλά ο κομίστας Snyder στο τέλος κάθε issue, γράφοντας για το τι σημαίνει να μεγαλώνεις παιδιά στο σημερινό κόσμο. Μπορεί για εκείνον οι μάγισσες να είναι ακόμη ένα παραμύθι, αλλά συμβολίζουν κάτι μεγαλύτερο από αυτό, αντιπροσωπεύουν κάθε εφιάλτη που είχε ο γιος του, κάθε drill που έκανε το σχολείο της κόρης του για τη περίπτωση που κάποιο παιδί μπει στην αίθουσα με όπλο, κάθε κρίση πανικού που πάθαινε ο ίδιος όταν συνειδητοποιούσε ότι δεν μπορεί να τα προστατέψει από τα πάντα.

wytches-snyder-jock-4

Γι’αυτό και το Wytches είναι βαθιά προσωπικό. Δεν είναι ένα ακόμη φτηνό horror story. Κάποια στοιχεία του μου θύμισαν την πολυβραβευμένη ανεξάρτητη ταινία The Witch, είχε ένα κλειστοφοβικό vibe και ένα παγερό αίσθημα γι’αυτό που βλέπεις μπροστά σου και δεν μπορείς να το εξηγήσεις με τη λογική. Το πρώτο volume αποτελείται από 6 issues, που σε χορταίνουν στο έπακρο. Κάθε φορά που τελείωνα το μικρό τευχάκι ένιωθα την ανάγκη να κάνω ένα διάλειμμα και να ρουφήξω όλα όσα διάβασα. Το πρώτο μέρος της ιστορίας τελειώνει με αυτό το volume, ένα τέλος που με άφησε με το στόμα ανοιχτό, και θα υπάρξει ακόμη ένα που θα κλείσει την ιστορία. Δεν έχει ανακοινωθεί πότε θα κυκλοφορήσει, ούτε αν έχει ήδη ξεκινήσει.

*Εσύ μπορείς αν θες να το αγοράσεις από το Public, το Jemma ή να το διαβάσεις on line. Αξίζει να το έχεις στη συλλογή σου, αρκεί να μη το διαβάσεις πριν κοιμηθείς.

20s: Λάθη που δεν πρέπει να κάνεις στην πρώτη σου δουλειά

Mistakes-in-a-new-job-1

1. Συζήτα για το μισθό σου. Το να διαπραγματευτείς πόσα θα παίρνεις εξ’αρχής είναι πολύ πιο εύκολο από το να ζητήσεις αύξηση αργότερα.
2. Μην μείνεις στη δουλειά αν δεν σε πληρώσουν τους 2 πρώτους μήνες αφότου ξεκίνησες. Για πολλούς είναι αυτονόητο, αλλά έχω φίλους που έμειναν σε δουλειά χρόνο ολόκληρο απλήρωτοι, επειδή είχαν την ψευδαίσθηση ότι κάποια στιγμή θα τα πάρουν όλα μαζεμένα. Δεν τα πήραν ποτέ και ούτε πρόκειται. Το καταλαβαίνω ότι μιλάμε για μήνες ατελείωτους από τη ζωή σου που πάνε χαμένοι, αλλά ας είμαστε ρεαλιστές, με τη παρούσα οικονομική κατάσταση οι περισσότεροι θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν αυτούς που μπορούν.
3. Παρ’όλα αυτά, μη φύγεις από τη δουλειά (ακόμη και σε αντίξοες συνθήκες) τσακωμένη. Το να καις γέφυρες ακόμη και με το πιο άθλιο αφεντικό, μετράει μόνο εις βάρος σου. Εκτός του ότι μπορεί να χρειαστείς συστατικές επιστολές, μπορεί να σε προωθήσουν/βοηθήσουν από εκεί που δεν το περιμένεις. Η διπλωματία είναι ένα skill απαραίτητο, αλλά δύσκολα κατακτημένο.
4. Να ζητήσεις το μισθό σου αν έχει καθυστερήσει. Όχι με τσαμπουκά, ούτε με απειλές. Ψύχραιμα και λογικά, η απλή φράση «Συγγνώμη μήπως μπορείτε να με πληρώσετε, επειδή έχω σπίτι με λογαριασμούς να τρέχουν» θα σε βοηθήσει πολύ περισσότερο από το «Δώστε τα λεφτά μου αλλιώς θα σας κάψω το μαγαζάκι». Αν περάσουν οι δύο μήνες που έχουμε πει, φύγε! Και ναι σε όλους μας έχει τύχει καθυστέρηση πληρωμών, και το καταλαβαίνω απόλυτα ότι είναι άδικο και ανεύθυνο. Αλλά το να κάνεις φασαρία, δε σημαίνει ότι θα πάρεις τα λεφτά σου.
5. Μην αντιμετωπίζεις τη πρώτη σου δουλειά σαν κάτι προσωρινό, ακόμη κι αν είναι κάτι που θα κάνεις για λίγο καιρό μέχρι να μαζέψεις λεφτά ή να βρεις κάτι καλύτερο, όποια κι αν είναι η δουλειά, εσύ έχεις υποχρέωση να είσαι επαγγελματίας. Ακόμη κι αν σου φαίνεται «αγγαρεία», θα εκτιμηθεί από αυτούς που πρέπει.
6. Γιατί μην ξεχνάς ότι από τη πρώτη κιόλας δουλειά χτίζεις κοινωνικό δίκτυο, το οποίο θα σε ακολουθεί σε όλη τη πορεία της καριέρας σου. Το πως αντιμετωπίζεις αυτό το δίκτυο θα καθορίσει συνθήκες που ούτε φανταζόσουν. Να θυμάσαι ότι στις περισσότερες καινούριες δουλειές που θα πας, θα σε έχουν στείλει συνάδελφοι από τις παλιές.
7. Και το κυριότερο: μην απελπίζεσαι. Κανείς δε βρήκε τη δουλειά των ονείρων του με τη πρώτη απόπειρα (ούτε με την έκτη), αυτό που θα βρεις είναι εμπειρία, συνεργάτες/φίλους, καλά/κακά αφεντικά, επαγγελματίες/άσχετους, τρελό φόρτο εργασίας/τεμπέλικες μέρες και ρουτίνα. Αυτό που δεν πρέπει να κάνεις είναι να βολευτείς σε κάτι επειδή φοβάσαι. Όλα είναι μέρος της ενηλικίωσης σου.

Αφιέρωμα: Sons of Anarchy

Τον τελευταίο μήνα δεν έχω δει καμία ταινία, κανένα επεισόδιο άλλη σειράς (πέρα από το Δευτεριάτικο Game of Thrones, που δεν με τρελαίνει και πολύ φέτος) γιατί βλέπω σχεδόν κάθε μέρα λίγο από το Sons of Anarchy. Έξι σεζόν και λίγες εβδομάδες αργότερα, συγκέντρωσα όλες τις σκέψεις μου για μία από τις καλύτερες σειρές που έχουν παιχτεί στη τηλεόραση.

1803908

Η σειρά ξεκινά έχοντας στο στόχαστρο μία λέσχη μοτοσυκλετών, τους SAMCRO της οποίας η κύρια πηγή εισοδήματος είναι η παράνομη διακίνηση όπλων. Μπορεί να μη λέγεται ξεκάθαρα, αλλά όλα τα μέλη έχουν έναν κώδικα τιμής, δεν φέρνουν τις «δουλειές» τους μέσα στην πόλη, κυνηγάνε τα ναρκωτικά και οποιαδήποτε εγκληματική πράξη πάει να ταράξει τα νερά της γειτονιάς τους και δεν σκοτώνουν (αν δεν είναι αναγκασμένοι).

Καθώς προχωράνε οι σεζόν, αυτός ο κώδικας χάνεται και μπαίνει ένας καινούριος, τα χρήματα. Είναι απίστευτο το πως διαφθείρουν σιγά σιγά κάθε έναν τους και χάνουν όλο το νόημα που υπήρχε εξαρχής. Η σειρά μέχρι και τη 4η σεζόν ακολουθεί ένα στάνταρ μοτίβο, με τους διαφορετικούς villains και το ατελείωτο κυνήγι με τις αρχές (σερίφηδες, FBI, τα πάντα όλα). Στην αρχή εμφανίζονται οι Mayans, που εισάγουν το πως λειτουργεί ο κόσμος του Sons of Anarchy, μας μαθαίνουν τις συμμορίες, τον πόλεμο στους δρόμους και τα συμφέροντα του καθενός. Στη δεύτερη σεζόν έρχονται οι Ναζί, με μία από τις πιο σκληρές υποθέσεις, όπου από το πρώτο κιόλας επεισόδιο βλέπεις έναν βιασμό χωρίς στοπ και καταλαβαίνεις ότι αυτή η σεζόν θα σε πονέσει πολύ. Η τρίτη φέρνει τους Ιρλανδούς, με την υπόθεση να μπλέκεται στη γνωστή IRA του Belfast, όπου ο τόνος της σειράς παίρνει μια πιο folklore γεύση, καθώς η μισή season γυρίζεται στη Βόρεια Ιρλανδία. Τέλος έρχεται το Μεξικάνικο cartel, αυτό που προσωπικά πιστεύω ότι ήταν το turning point της σειράς. Στο συγκεκριμένο plotline χάσαμε τους περισσότερους χαρακτήρες, ένιωθα πως δεν ήμουν σίγουρη για κανέναν και περίμενα ανά πάσα στιγμή να τους θρηνήσω όλους.

Αυτό που ακολούθησε μετά, ήταν η ρίξη μέσα στη λέσχη. Γιατί από εδώ κι έπειτα οι villains ήταν οι δικοί μας χαρακτήρες. Δεν ξέρω αν ήταν μια πιο σκοτεινή τροπή που ετοίμαζε ο δημιουργός ή αν στην πορεία ήταν ξεκάθαρο πια πως οι outlaws για να επιβιώσουν, γίνονται οι ίδιοι εγκληματίες, αλλά κάπου εκεί πιστεύω πως άρχισα να βλέπω μια διαφορετική σειρά.

SONS OF ANARCHY: SONS OF ANARCHY airing Tuesday, Nov. 23 at 10 PM e/p on FX. CR: Prashant Gupta / FX.

Τους ήρωες τους λατρεύεις ανεξαιρέτως. Μοιάζουν αυθεντικοί, αστείοι και πανέξυπνοι. Ο Tigs, ο τρελός με τα issues, ο Opie, ο πιο τραγικός ήρωας όλης της σειράς, εξαιτίας αυτού που συνέβη στο συγκεκριμένο χαρακτήρα μάλιστα πολλοί fans δεν συγχώρεσαν ποτέ τον δημιουργό, και κάποιοι σταμάτησαν και να την βλέπουν. Τον Jax, το πρωταγωνιστή που ψάχνει μέσα από τη λέσχη την ιστορία της οικογένειας του, τον Bobby, τη λογική φωνή της εγκληματικότητας, τον Chibbs τον Ιρλανδό που τρέχει μόνος του όλη τη τρίτη σεζόν και νιώθεις την επανάσταση μέσα στο αίμα σου. Τον Clay, τον prez της λέσχης κι ένας από τους πρώτους 9 που τη δημιούργησαν πριν από 30 χρόνια και τον Happy, που λείπει από τη φωτογραφία, αλλά είναι ο μόνος που όντως ήταν σε λέσχη μοτοσυκλετών και μοιάζει να έχει βγει από τους εφιάλτες κάθε hitman. Τέλος ο αγαπημένος μου Juice, που ξεκινά ως ο πιο εύθυμος χαρακτήρας και βασικός comic relief και καταλήγει να κουβαλά όλο το βάρος της υπόθεσης, μετατρέποντας τον στον πιο δραματικό χαρακτήρα.

Όλοι αυτοί αποτελούν τη λέσχη με μια ακόμη να τους συμπληρώνει, την Jemma, τη μαμά όλου του club:

SONS OF ANARCHY, Katey Sagal, 'Lochan Mor', (Season 3, ep. 308, aired Oct. 26, 2010), 2008-. photo: Prashant Gupta / © FX / Courtesy: Everett Collection

Την οποία ενσαρκώνει η εκπληκτική Katey Sagal, που κάλλιστα θα μπορούσε να θεωρηθεί πρωταγωνίστρια και να είναι σε κάθε αφίσα αντί του Charlie Hunnam. Όλη η υπόθεση βρίσκει έναν τρόπο να περιτριγυρίζεται σε εκείνη και φτάνεις να τη μισείς, όσο δεν έχεις μισήσει κανέναν από τους SAMCRO. Είχε ένα απίστευτο character develpment, και είναι από τους πιο δυναμικούς και αληθινούς γυναικείους χαρακτήρες που έχω δει ποτέ, από οποιαδήποτε σειρά (και δεν τα λέω συχνά κάτι τέτοια).

Ο δημιουργός, Kurt Sutter (πρώην ναρκομανής), ο οποίος παίζει και τον χαρακτήρα του Otto στο show(!), πέρασε κάποιο χρόνο με τη γνωστή λέσχη μοτοσυκλετών της California, Hell’s Angels, για να μπορέσει να αποδώσει καλύτερα το ύφος της σειράς του. Τα κατάφερε άψογα, ακόμη κι αν κάποιες σεζόν δεν ήταν πολύ καλές. Αυτό που αποκόμισε δεν ήταν η βία και οι παρανομίες, αλλά η αφοσίωση και οι δεσμοί που είχαν μεταξύ τους τα μέλη. Αυτή τη στιγμή γίνονται πολλές συζητήσεις για το prequel της σειράς, το οποίο θα λαμβάνει χώρα στα 60s και θα αφορά τους ‘First Nine’, θα είναι ένα origin story το οποίο περιμένουν να είναι έτοιμο το 2017. Θα είναι τόσο βίαιο και bloody όσο το SoA, εξάλλου ο ίδιος ο Sutter έχει παραδεχτεί πως αρκετές φορές η παραγωγή του έστελνε πίσω το σενάριο με σημειώσεις του τύπου: «αυτή τη σκηνή πρέπει να την κόψουμε, έχει πολλή βία» ή «είναι πολύ σκληρό για τηλεόραση».

91dd6c66c1814f29238866b69efb17ee

Και στη τελική αυτό είναι το Sons of Anarchy, μια βαθιά βίαιη, αιματηρή σειρά για την επιβίωση μιας λέσχης και τον δρόμο που πρέπει να διανύσει κάποιος για να βρει τα όρια του. Δεν έχει να κάνει με ήρωες, αλλά με αντι-ήρωες, βαθιά προβληματικούς και τραυματισμένους. Και αυτό είναι που μ’αρέσει, γιατί πέρα από τις εκπληκτικές σκηνές δράσεις -ειδικά όταν έχει ανέβει το budget και είναι ξεκάθαρο πως μπορούν να κάνουν πράγματα που αδυνατούσαν πριν- η σειρά αφορά την οικογένεια, μια δραματική, ίσως σεξπιρική οικογένεια, που προσπαθεί να τα βγάλει πέρα. Μένει πιστή στο κάθε χαρακτήρα της, ακόμη και σ’αυτούς που χάνει στην πορεία, και καταλήγει σε αυτό που ήξερες ότι θα συμβεί από την αρχή. Είναι σκοτεινό, brutal, αλλά πανέμορφο.

samcro3_sons_anarchy

*Μου έχουν απομείνει 11 επεισόδια για να τη τελειώσω, ας μην κάνουμε spoil στα comments. P.S. το guest του Stephen King ως «cleaner» ήταν Τ-Ε-Λ-Ε-Ι-Ο.

10 Λόγοι ν’αρχίσεις να διαβάζεις κλασσικά έργα

  1. Για τη γραφή τους. Είναι σπάνιο να συναντήσεις τόσο όμορφο λόγο στη σύγχρονη λογοτεχνία (κάτι που κατά τη γνώμη μου δεν είναι απαραίτητα κακό), αλλά αν αρχίσεις να διαβάζεις έργα που γράφτηκαν δεκάδες χρόνια πριν θα θαμπωθείς. 

«Extinguish my eyes, I’ll go on seeing you.
Seal my ears, I’ll go on hearing you.
And without feet I can make my way to you,
without a mouth I can swear your name.

Break off my arms, I’ll take hold of you
with my heart as with a hand.
Stop my heart, and my brain will start to beat.
And if you consume my brain with fire,
I’ll feel you burn in every drop of my blood.»
-Rainer Maria Rilke (1875)

2. Για τις μεγάλες αλήθειες, την καθολικότητα και τα προβλήματα που όλοι έχουμε, που μοιάζουν ίδια ακόμη και σήμερα.

«Maybe ever’body in the whole damn world is scared of each other.»
(Of Mice and Men, «Άνθρωποι και Ποντίκια», 1937)

Mice_n_men

3. Για τις δυνατότερες ιστορίες αγάπης που γράφτηκαν ποτέ.

“Be with me always – take any form – drive me mad! only do not leave me in this abyss, where I cannot find you!» (Wuthering Heights, «Ανεμοδαρμένα Ύψη» 1847)

4. Γιατί τότε τα ιδανικά φάνταζαν υλοποιήσιμα. Και γιατί μια beat γενιά δημιουργήθηκε από μια χούφτα ανθρώπους που τόλμησαν κάτι διαφορετικό.

«The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn like fabulous yellow roman candles exploding like spiders across the stars.»
(On the Road, «Στο Δρόμο», 1957)

on-the-road-cover

5. Για όλες τις αναφορές που θα συναντήσεις, τις πρωτότυπες ιστορίες στις οποίες βασίζονται οι περισσότερες τωρινές, για τις υπέροχες ταινίες τους και τις απίστευτες εκδόσεις τους.

6. Γιατί μπορούν να σε τρομάξουν περισσότερο από οποιοδήποτε θρίλερ στη τηλεόραση.

«…he uttered the cry of a creature hurled over an abyss…”
(The Turn of the Screw, «Το Στρίψιμο της Βίδας», 1898)

7. Γιατί αν δεν ξέρεις ιστορία, δεν ξέρεις πώς να βρεις ποιός είσαι.

«…have you ever found God in church? I never did. I just found a bunch of folks hoping for him to show. »
(The Color Purple, «Το Πορφυρό Χρώμα», 1982)

8. Γιατί βγάζουν το πιο εύκολο νόημα.

«Hello, babies. Welcome to Earth. It’s hot in the summer and cold in the winter. It’s round and wet and crowded. At the outside, babies, you’ve got about a hundred years here. There’s only one rule that I know of, babies—God damn it, you’ve got to be kind.»
— Kurt Vonnegut

9. Γιατί όσο κι αν σε τρομάζει η δύσκολη γραφή τους, οι άπειροι χαρακτήρες τους, ο όγκος των σελίδων τους, αν αποσυνθέσεις ένα ένα τα στοιχεία τους, θα καταλάβεις πως λένε ιστορίες. Απλές ιστορίες, που μιλούν για όλους. Μη φοβάσαι να κρατάς σημειώσεις, να φτιάχνεις γενεαλογικά δέντρα, να χρησιμοποιείς ακόμη και λεξικό, αν σε βοηθάει να τα κατανοήσεις καλύτερα. Λένε απλά για κάποιον που σκέφτηκε και ίσως να έκανε κάτι, και εσένα θα σου μείνουν αξέχαστα για κάποιο βαθιά προσωπικό λόγο. Μπορεί να σου πάρει καιρό να τα τελειώσεις, αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. 

“All happy families are alike; but each unhappy family is unhappy in its own way.”
(Anna Karenina, 1877)

tumblr_ni0tnlcdVC1rxrpp2o1_500

10. Γιατί, για κάποιο παράξενο λόγο, αυτή η φράση που γράφτηκε 155 χρόνια πριν, σε ένα άλλο μέρος από έναν άλλο άνθρωπο, παρηγορεί εμένα, μία κοπέλα του 2016 στην Ελλάδα και αυτό είναι μαγεία.

«I know not all that may be coming, but be it what it will, I’ll go to it laughing.»
(Moby Dick, 1851)

Τι θα μου μάθαιναν τα YA αν τα διάβαζα πιο μικρή

Πολλές φορές σκέφτομαι τι άνθρωπος θα ήμουν αν άρχισα να διαβάζω από πιο μικρή. Κι άλλες σκέφτομαι πώς θα περνούσα τις δύσκολες περιόδους αν είχα διαβάσει τα παρακάτω βιβλία όταν έπρεπε:

16068905

Θα με ηρεμούσε, γιατί θα συνειδητοποιούσα ότι μερικές φορές είναι απόλυτα φυσιολογικό το να μην θέλω να βγω έξω. Πως ίσως μ’αρέσει να είμαι μόνη μου, ακόμη κι αν δεν το καταλαβαίνουν όλοι οι άλλοι. Πως δεν πρέπει να πάω σε κάθε party και σε κάθε event για να θυμάμαι ότι έζησα το λύκειο. Καταντά εξουθενωτική η λίστα με τα πράγματα που «πρέπει» να ζήσεις όσο είσαι μικρή.

perks_of_being_a_wallflower_book_cover

Θα με έκανε να μιλάω σε όλους. Και σε αυτούς που όλοι αγνοούσαν, γιατί σε αυτή την ηλικία δεν έχεις το μυαλό να κρίνεις πως θα εξελιχθεί ένας άνθρωπος. Δεν έχεις το μυαλό να σκεφτείς πως δεν περνά ότι εσύ, πως ίσως έχει προβλήματα που εσύ ούτε καν αναγνωρίζεις ότι θα μπορούσαν να υπάρχουν. Θα με ανάγκαζε να συνειδητοποιήσω πως δεν είμαι το επίκεντρο του κόσμου.

15749186

Θα με βοηθούσε να καταλάβω πως δεν χρειάζεται να είμαι η πιο δημοφιλής, όμορφη και έξυπνη για να αρέσω σε κάποιο αγόρι. Στο αγόρι που θέλω.

18189606

Ότι δεν είμαι ότι είναι οι φίλοι μου.

12294652

Είμαι όμως οι επιλογές μου. Και με το ποιόν επιλέγεις να είσαι μαζί, είναι δική σου ευθύνη. Αυτό το βιβλίο ίσως έχει το πιο υγιές, αληθινό και απλά καλό πρότυπο αγοριού που έχω διαβάσει σε young adult βιβλίο.

finding-audrey

Θα μου έδειχνε πως το bullying είναι κάτι βαθιά τρομακτικό και δύσκολα αναστρέψιμο.

its-kind-of-a-funny-story

Κατά ένα παράξενο τρόπο, ο πιο ασταθής χαρακτήρας μπορεί να σε παρακινήσει να εμπιστευτείς το ένστικτο σου, ακόμη κι αν όλοι ισχυρίζονται πως παίρνεις τις λάθος αποφάσεις.

If I Stay paperback

Θα μ’έκανε να εκτιμάω ΌΛΑ όσα έχω.

the summer i turned pretty

Το συγκεκριμένο βιβλίο ίσως και να μην μου έκανε καλό σε αυτή την ηλικία. Καθώς θα με έβαζε να πιστεύω σε κάτι που δεν υπήρχε τότε. Αλλά αν το διάβαζα ίσως προσπαθούσα κάτι που δεν επιχείρησα ποτέ, από την άλλη ίσως ήταν και η σωστότερη επιλογή για τότε, οπότε….

Το ξέρω ότι είναι τραβηγμένο, αλλά είμαι σίγουρη ότι αν διάβαζα αυτά τα βιβλία σε κάποιες συγκεκριμένες στιγμές όταν ήμουν έφηβη, πολλά πράγματα θα ήταν διαφορετικά τώρα. Θα άλλαζε τελείως η σκοπιά που βλέπω τον κόσμο και αυτό είναι το σημαντικότερο κοπλιμέντο που μπορείς να κάνεις σε έναν συγγραφέα. Όλα τα βιβλία από πάνω είναι υπέροχα.

Στα ελληνικά θα βρεις:
Τα Πλεονεκτήματα του να Είσαι στο Περιθώριο (Μεταίχμιο)
Αναζητώντας την Όντρεϋ (Πατάκης)
Αν Μείνω (Λιβάνη)
Το Καλοκαίρι που Ξύπνησα Όμορφη (Πατάκης)

June Book Haul

20160614_185920

Απέραντος Ωκεανός, το καινούριο coloring book της Johanna Basford. Όπως ξέρετε έχω πάρει και το Μαγεμένο Δάσος από εκείνη κι έχω μείνει έκπληκτη με τα σκίτσα της. Το συγκεκριμένο είναι ακόμη πιο λεπτομερές, και το θέμα του μ’αρέσει πιο πολύ. Δεν έχει δάση και παλάτια, αλλά το βυθό της θάλασσας, φάλαινες, περίεργα ψάρια  και καράβια με πειρατές. Είναι πανέμορφο και ιδανικό για τα ζεστά βράδια του καλοκαιριού.

Πάτι και Ρόμπερτ (Just Kids), η αυτοβιογραφία της Patti Smith, τα 60s στη Νέας Υόρκη, η μουσική σκηνή και η επιβίωση των καλλιτεχνών τότε. Έχω μεγάλη αδυναμία στην ποιήτρια και περίμενα πολύ καιρό να διαβάσω αυτό που έγραψε σε συνδυασμό με το φωτογραφικό υλικό του βιβλίου. Μπορείς να διαβάσεις λεπτομερέστατο review από τα κορίτσια στο Style Rive Gauche.

Το Χέρι που Κινεί τα Νήματα (The Grown-up), η νουβέλα της Gillian Flynn. Έχω διαβάσει όλα τα βιβλία της και η σκοτεινή, διαστροφική γυναικεία φύση επικρατεί και στα τρία μυθιστορήματα που έχει υπογράψει. Έχω ακούσει πολύ καλά λόγια για το συγκεκριμένο, και μέσα σε λίγες ώρες θα το έχω καταβροχθίσει.

Είναι Τρελοί Αυτοί οι Βιβλιοφάγοι (Weird Things Customers Say in Bookshops) αγαπώ την Jen Campbell που έχει γράψει αυτό το ξεκαρδιστικό βιβλιαράκι, στο οποίο μάζεψε παράλογες ατάκες που της έλεγαν οι πελάτες της ανά τα χρόνια που δούλευε σε βιβλιοπωλεία. Στα αγγλικά έχει κυκλοφορήσει ακόμη ένα non-fiction βιβλίο, το The Bookshop Book, στο οποίο έχει συλλέξει όλα τα πανέμορφα βιβλιοπωλεία του κόσμου και τις ιστορίες τους. Μπορείς να διαβάσεις τη κριτική της Αλίκης για να πειστείς ή να δεις το βιντεάκι που έφτιαξε το Spoileralertgr βασισμένο στις ατάκες του βιβλίου.

Ο Λύκος της Στέπας (Steppenwolf), του Herman Hesse. Είχα διαβάσει πριν χρόνια το «Σιντάρτα» και μου έλειψε η ανατολική του φιλοσοφία. Τον Λύκο της Στέπας μου το έχουν προτείνει άνθρωποι που εμπιστεύομαι απόλυτα το γούστο τους, και τώρα το καλοκαίρι πιστεύω να έχω περισσότερο ελεύθερο χρόνο για να διαβάσω με την ησυχία μου φιλοσοφία.

Το Φαράγγι, το καινούριο μυθιστόρημα της Ιωάννας Καρυστιάννη. Πριν λίγες μέρες έκλεψα από τη βιβλιοθήκη της μαμάς μου και τα «Σακιά» που έχει γράψει η συγγραφέας, για να συμπληρώσω τη συλλογή μου με την επισήμως αγαπημένη μου σύγχρονη Ελληνίδα λογοτέχνιδα.

Κισμέτ, μία συλλογή δεκατριών ιστοριών αγάπης από τον ποιητή Rainer Maria Rilke σε μία υπέροχη έκδοση από τη Νεφέλη και σε σε μετάφραση Μαρίας Τόπαλη. Δεν διαβάζω αρκετά ποίηση, δεν μου αρέσει, αλλά θα διαβάζω οτιδήποτε έχει γράψει ο Rilke.

BIRDBOX

Σκέψου να μη μπορείς να βγεις από το σπίτι σου χωρίς κάτι να σκεπάζει τα μάτια σου. Σκέψου το διαμέρισμα σου να έχει σφραγισμένα όλα τα παράθυρα και τις πόρτες. Σκέψου να πρέπει να θάψεις τους δικούς σου στο σκοτάδι. Αυτό είναι το Bird Box, μια παράνοια δυσουτοπικού χαρακτήρα.

Bird_Box_2014_book_cover

Το βιβλίο ξεκινά με τη πρωταγωνίστρια να είναι κλεισμένη σε ένα σπίτι με δύο παιδιά, ψάχνοντας τρόπο να φύγει μακριά. Έχουν περάσει πέντε χρόνια από τη τελευταία φορά που βγήκε έξω και έχει έρθει ο καιρός να πάρει το ρίσκο. Ενώ είσαι έτοιμος να βγεις μαζί της στον κόσμο, σε πετά σε ένα flashback απ’όπου ξεκίνησε όλος ο τρόμος, και αρχίζεις να παρακαλάς να μη βγει έξω ούτε εκείνη, ούτε τα παιδιά.

Δεν διευκρινίζεται ποτέ ποιά είναι ακριβώς η απειλή που υπάρχει, αλλά ξέρεις πως κάνει τους ανθρώπους να τρελαίνονται, να σκοτώνουν κι έπειτα να αυτοκτονούν. Την εξέλιξη των flashbacks λίγο πολύ την γνωρίζεις, γιατί βλέπεις κλεφτά και το παρόν. Με τίποτα όμως δεν σε προετοιμάζει γι’αυτό που τελικά γίνεται. Η αποκορύφωση λίγο πριν το τέλος ήταν ένα μακελειό, που διάβασα με όλα τα φώτα αναμμένα. Και το τραγικό είναι πως δεν μου περιέγραψε τίποτα, με άφησε να τα φανταστώ όλα μόνη μου. Αντί να σου δίνει εικόνες, σου δίνει ήχους που σε ανατριχιάζουν. Όπως είναι οι άγνωστοι που βρίσκονται έξω από το σπίτι, και με τα νύχια τους ξύνουν τους τοίχους. Όπως είναι το κλουβί με τα πουλιά έξω από την πόρτα, που τσιρίζουν κάθε φορά που κάτι ή κάποιος πλησιάζει. Είναι ένα θρίλερ, φοβερά γραμμένο από τον μουσικό Josh Malerman. Μην περιμένεις να σου δώσει απαντήσεις ή λύτρωση, το απότομο τέλος θύμωσε πολλούς, εγώ το λάτρεψα. Είναι από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα φέτος, παίρνει μία επάξια θέση δίπλα στο δυσουτοπικό χαρακτήρα του Station Eleven. Διάβασε το με δική σου ευθύνη.

images_Blog_2014.02_eyes-600x220

*Θα γίνει πολύ σύντομα ταινία από το σκηνοθέτη του πολύ καλού horror film, Mama. 

#Readathon16

Το καινούριο readathon του So Much Reading περιλαμβάνει 64 κατηγορίες! Έτσι και φέτος, στα μέσα της χρονιάς, μάζεψα τα βιβλία που έχω βάλει σε 13 (για τώρα) κατηγορίες και αξίζουν να αναφέρω εδώ.

23250725

Ένα βιβλίο με μετά-Αποκαλυπτικό θέμα: The Beauty
Παράξενο, αηδιαστικό, αλλά σοφό. Στο μέλλον όπου οι γυναίκες έχουν πια εξαφανιστεί, φυτρώνουν από τους τάφους τους κάτι παράξενα κίτρινα φυτά που φαίνεται να έχουν νόηση και υπόσταση. Οι ρόλοι των δύο φύλων απογυμνωμένοι και ανεστραμμένοι, σε σημείο που σε κάνει να αναρωτιέσαι τι είναι τελικά το φύλο.

Ένα βιβλίο επιστημονικής φαντασίας: Elysium Online
Ένα ελληνικό comic από τον Ηλία Κυριαζή με απίστευτο σχέδιο, στο οποίο ένα on line game παίρνει πραγματική μορφή. Σαν να βλέπεις καλή ταινία καταστροφής πάνω στο χαρτί.

Ένα βιβλίο τρόμου: Bird Box
Σκοτεινό και φοβερό όσο δεν πάει, μου χάρισε εφιάλτες κι εκεί κατάλαβα πόσο καλό ήταν. Δεν σου λέει τίποτα, αλλά υπονοεί τα πάντα κι εκεί θες να αφήσεις ανοιχτό το φως για όσο ζεις. Μία μέρα οι άνθρωποι βλέπουν κάτι που τους τρελαίνει, κυριολεκτικά. Όσοι θέλουν να επιβιώσουν πρέπει να έχουν μονίμως δεμένα τα μάτια τους. Σε μία αφήγηση με flashbacks, ένα θρίλερ τέλεια δοσμένο.

Χωρίς τίτλον

Ένα βιβλίο ποίησης: Anthem for Doomed Youth
Από τα penguin Little Black Classics, μία συλλογή με ποιήματα για τον πόλεμο και το αντίκτυπο που έχει πάνω στη ψυχή τω στρατιωτών. Πολύ θλιμμένο, αλλά όμορφο.

Μια νουβέλα: Το Χάρτινο Σπίτι
Ένα βιβλιαράκι των 100 σελίδων που μιλά στη καρδιά κάθε βιβλιόφιλου. Μία ιστορία από και για τα βιβλία.

Ένα βιβλίο με λιγότερες από 100 σελίδες: Hey, Wait
Για την ακρίβεια αποτελείται από 60 σελίδες, κι έχει ελάχιστα λόγια, αλλά είναι ότι πιο μελαγχολικό έχω διαβάσει ποτέ. Είτε σε comic, είτε σε βιβλίο. Το δημιούργησε ο Νορβηγός κομίστας, Jason, και μέσα από τα ασπρόμαυρα λιτά panels του συνειδητοποιείς όλη την ανθρώπινη ματαιότητα. (Μπορείς πολύ εύκολα να το βρεις on line.)

25074849

Ένα graphic novel: Bitch Planet
Έχω διαβάσει πολλά φέτος, και ήμουν ανάμεσα σε αυτό ή το Giant Days για τη συγκεκριμένη κατηγορία, αλλά τελικά αποφάσισα πως το Bitch Planet είναι πολύ πιο σημαντικό. Ένα φεμινιστικό sci-fi comic σε μία κοινωνία του μέλλοντος, η οποία πέρα από τη τεχνολογική της εξέλιξη, θα μπορούσε άνετα να ήταν το παρελθόν μας. Bitch Planet ονομάζεται ο πλανήτης φυλακή, όπου στέλνουν όλες τις γυναίκες που δεν συμμορφώνονται με τις κοινωνικές επιταγές.

Ένα βιβλίο που ο πρωταγωνιστής είναι έφηβος: Since You’ve Been Gone
Από τα καλύτερα ya που έχω διαβάσει, καθόλου γλυκανάλατο, ούτε υπερβολικά δραματικό. Ρεαλιστικό και όμορφο.

Ένα βιβλίο που ο πρωταγωνιστής προσδιορίζεται ως LGBTQ: Aristotle and Dante Discover the Secrets of the Universe
Η ιστορία δύο αγοριών, των οικογενειών τους, μαζί με τη μετανάστευση, τη φιλοσοφία, τη φιλία και το τι σημαίνει να επιλέγεις αυτόν που αγαπάς. Πολύ ήσυχο και λυρικό μυθιστόρημα από τον ποιητή Sáenz.

23453112

Ένα αστείο βιβλίο: Modern Romance
Μόνο ο κωμικός Aziz Ansari θα μπορούσε να κάνει μία έρευνα για τη σύγχρονη dating scene αστεία. Ενδιαφέρον βιβλίο, όχι κάτι το τρομερό, αλλά ευχάριστο.

Ένα βιβλίο με τουλάχιστον 6 λέξεις τον τίτλο: We Are All Completely Beside Ourselves
Αυτό το βιβλίο δεν μ’άρεσε, αλλά νομίζω θα αρέσει σε όλους εσάς, γιατί ήταν απίστευτα πρωτότυπο και ταυτόχρονα σοκαριστικό. Αφορά μία οικογένεια κι ένα πείραμα το οποίο διεξήγαγαν όταν τα παιδιά ήταν ακόμη μικρά. Περνά σε κάτι παραπάνω από αυτό, αλλά δεν μπορώ να το συζητήσω περαιτέρω γιατί θα είναι μεγάλο spoil σε όποιον δεν το έχει διαβάσει. Αυτό που δεν μπόρεσα να συνηθίσω ήταν η αφηγήτρια και ο τρόπος που έδινε τα γεγονότα. Με ξένισε (και θύμωσε) αρκετά.

Ένα βιβλίο για το οποίο μιλάνε όλοι: Ο Κύκλος
Είχε γίνει πανικός όταν πρωτό κυκλοφόρησε, και αναμένεται και η ταινία με πρωταγωνίστρια την Emma Watson που νομίζω θα φέρει ακόμη περισσότερη προσοχή στο βιβλίο. Μία οργουελλική υπόθεση για τα social media και τις ανάγκες που μας προκαλούν. Έξυπνο, αλλά με αρκετά κενά στην υπόθεση και την αφήγηση. Σαν ταινία νομίζω θα αποδοθεί καλύτερα. (Στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.)

20s: Anti-Stress (Girls Edition)

Θα έβαζα τίτλο «Quarter Life Crisis», αλλά αυτό θα απαιτούσε πολύ περισσότερη συζήτηση και πολύ περισσότερο εσωτερικό ψάξιμο που δε νομίζω ότι θέλω να κάνω αυτή τη στιγμή στη ζωή μου, όταν σε λίγους μήνες κλείνω 25 χρόνια πάνω σε αυτό τον πλανήτη. Αντί αυτού, θέλω να γράψω ένα post με όλους τους τρόπους που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το καθημερινό άγχος, που σε πολλούς φαίνεται παράλογο να έχουμε σε αυτή την ηλικία. Γιατί να έχεις άγχος εξάλλου τη χρονική περίοδο που ψάχνεις με τι θες να ασχοληθείς στη ζωή σου, τι επάγγελμα θα κυνηγήσεις, πού θα μείνεις, με ποιόν θα μείνεις….. και ποιό είναι το νόημα της ύπαρξης σου τέλος πάντων.

this-is-how-the-rest-of-your-life-should-look-marnie-girls-gif

Μερικά tips για να μη φρικάρεις όπως εγώ:

  1. Κοιμήσου. Ακούγεται εύκολο, για κάποιους είναι ανέφικτο. Το να κοιμάσαι κάθε μέρα 8 ώρες δεν θα έπρεπε να είναι πολυτέλεια, θα έπρεπε να είναι αυτονόητη λογική. Πέρασα όλη μου την εφηβεία με 4 βραδινές ώρες ύπνου και κάτι διάσπαρτες μεσημεριανού, πλέον δεν έχω δύναμη να κοιμηθώ λιγότερο από 7 ώρες και είμαι σίγουρη ότι φταίει αυτό που έκανα πιο μικρή. Στα 20 κάτι μας είναι πολύ δύσκολο να βάλουμε πρόγραμμα σε κάτι που δεν φαντάζει και τόσο σημαντικό, γιατί προφανώς θέλουμε να βγούμε έξω, να διαβάσουμε για την εξεταστική, να κάτσουμε παραπάνω στη δουλειά, να πάμε και αυτό το μονοήμερο στο ρεπό μας αντί να κάτσουμε στην πόλη, να δούμε τους γονείς/παππούδες/κολλητούς/βαφτιστήρια που έχουμε καιρό και νιώθουμε τύψεις, να βάλουμε πλυντήριο, να πλύνουμε το αμάξι…. και θα μπορούσα να ενσωματώσω μία λίστα με ότι άλλο βρίσκεται μόνιμα στο μυαλό μας. Πως είναι δυνατόν να χαραμίσουμε το χρόνο μας στον ύπνο; Και κάπου εδώ ανακάλυψα ότι βρίσκεται το λάθος, καθώς δεν χαραμίζεις τίποτα, παρέχεις στον εαυτό σου τη δυνατότητα να είναι υγιής, ξεκούραστος, καθαρός και ικανός να αντιμετωπίσει την τρομακτική λίστα πιο πάνω. Χάρισε στον εαυτό σου ύπνο. Κι ας μην είναι 8ωρος, γιατί ο κάθε οργανισμός χρειάζεται τις ώρες που το σώμα του υποβάλει, μπορεί να είναι 5ωρος, μπορεί και να είναι 10ωρος, αρκεί να είναι συνεχόμενος και καθημερινός. Κοιμήσου.

images

2. Μάθε κάτι καινούριο. Ο μόνος τρόπος να αδειάσει το μυαλό, να νιώσει χρήσιμο αλλά όχι κουρασμένο, είναι όταν μαθαίνει ένα καινούριο skill, καν’το όχι για τη δουλειά ή το πανεπιστήμιο, αλλά για σένα. Μάθε τη δεύτερη ξένη γλώσσα που ήθελες, έστω κι αν είναι μία σελίδα γραμματικής κάθε βράδυ, μάθε να μαγειρεύεις καινούριες κουζίνες, χάζεψε συζητήσεις στο TED, διάβασε αυτοβιογραφίες κι εμπνεύσου από τις ζωές άλλων, μάθε πως να στήσεις ένα site, βρες καινούρια μουσική, μάθε φισαρμόνικα, γράψου στο τοπικό κολυμβητήριο, την δημοτική βιβλιοθήκη, φτιάξε το μπαλκόνι σου, βγάλε φωτογραφίες, πέρνα από το Ash in Art, ζωγράφισε/γράψε/κέντησε… δημιούργησε κάτι. Τις περισσότερες φορές που κάποιος ακολουθεί αυτή τη συμβουλή, καταλήγει να παρατά το χόμπι του μέσα σε λίγους μήνες, όχι επειδή δεν έχει κίνητρο πια, αλλά επειδή βαριέται. Και πιστεύω ότι βαριέται επειδή εξαρχής δεν του άρεσε. Γι’αυτό, ότι κι αν επιλέξεις από τα από πάνω, μην το κάνεις επειδή το κάνουν οι φίλοι σου, επειδή είναι της μόδας ή επειδή βρίσκεται κοντά σου. Επέλεξε αυτό που σ’ενδιαφέρει προσωπικά. Αλλά πριν το βρεις, πρέπει να κάνεις κάποιες καταδικασμένες απόπειρες.

54b8099e6d616db335108a0e517f0797

3. Δουλειά. Δεν ξέρω από που να ξεκινήσω και που να τελειώσω με αυτή τη λέξη. Όσο σπουδάζεις, θα είναι πολύ δύσκολο να δουλεύεις. Όταν τελειώσεις, θα είναι αναγκαίο να το κάνεις. Και οι περισσότεροι εικοσάρηδες πέφτουν σε ένα βάλτο αδράνειας, ψάχνοντας την τέλεια δουλειά ή έστω εκείνη που ανταποκρίνεται στα προσόντα τους (και στο κάτω κάτω της γραφής στο αντικείμενο που αφιέρωσαν τουλάχιστον τέσσερα χρόνια από τη ζωή τους) και δεν τη βρίσκουν. Γιατί δεν υπάρχει. Από νωρίς πρέπει να αποφασίσουμε σε ποιό χώρο της αγοράς θέλουμε να κινηθούμε και να βρούμε μία θέση σε αυτό το χώρο, έστω και χαμηλή/μακρινή/ανούσια. Παγίδες βρίσκονται σε κάθε στενό, μπορεί να μη βρίσκεις ούτε χαμηλό πόστο στον τομέα σου, μπορεί να βρήκες και μετά να απολύθηκες και πάλι από την αρχή, μπορεί να βρήκες μια εναλλακτική που πλέον μπορεί να μετατρέπεται σε κάτι μόνιμο που σε κρατά αιχμάλωτο, μπορεί να μην γνωρίζεις ποιός είναι ο χώρος σου, μπορεί μπορεί μπορεί….
Ο μόνος τρόπος να το μάθεις είναι να κάνεις κάτι. Να στείλεις παντού βιογραφικά, να μιλήσεις με κόσμο, να συζητήσεις με ανθρώπους που θες να τους μοιάσεις, να αλλάξεις δουλειά και να αλλάξεις ξανά και ξανά. Μέχρι η πραγματικότητα σου να μη σε τρομάζει. Αλλά ότι κι αν κάνεις μη μένεις στάσιμος, μη περιμένεις, μην αφήνεις το άγχος σου για το άγνωστο να σε κρατά πίσω, κάνε κάτι.

paste-tv-memes-girls-elijah-5-am

4. Διασκέδασε το. Το ξέρω ότι ακούγεται σαρκαστικό, αλλά το εννοώ. Ο μόνος τρόπος για να ξεφύγεις από τη λούπα της «quarter life» κρίσης είναι να το πάρεις στα αστεία, βγες με τους φίλους σου, χόρεψε, συζήτα, κοιμήσου στις φίλες σου, οργάνωσε δείπνα (κι ας καις το φαγητό), βγες ραντεβού, πήγαινε σε διαφορετικά μέρη κάθε φορά. Γιατί δεν ξέρω αν θα μπορούμε να το κάνουμε και στα 30/40 μας αυτό, δεν ξέρω αν θα θέλουμε/μπορούμε. Δεν προτείνω να ξερνάς κάθε βράδυ μεθυσμένη ή να κολλήσεις ότι STDD υπάρχει στον πλανήτη. Χρησιμοποίησε το μυαλό σου, αλλά πέρνα καλά τώρα που έχεις ακόμη την όρεξη. Εξάλλου μας περιμένει και η mid-life crisis, να έχουμε να γράφουμε.