The Hate U Give Little Infants Fucks Everybody

T.H.U.G life είχε γράψει στο μπράτσο του ο 2Pac φωνάζοντας «The Hate U Give Little Infants Fucks Everybody», ένα statement για τον ρατσισμό και το κόσμο που δημιουργεί στα ghetto, τις ζωές που παίρνει και τη βία που δίνει. Χρειάστηκε το #BlackLivesMatter για να γραφτεί αυτό το βιβλίο, για να εξηγήσει για ποιο λόγο οι αστυνομικοί σκοτώνουν μαύρους και για ποιο λόγο οι μαύροι σκοτώνονται μεταξύ τους.

Η Starr μπαίνει στο αμάξι του φίλου της μετά από ένα party για να την γυρίσει σπίτι, όταν τους σταματά ένας αστυνομικός για διευκρίνιση στοιχείων. Εκείνη κοκαλώνει και απαντά αμέσως. Βλέπεις όταν ήταν μικρή οι γονείς της είχαν κάνει μαζί της δυο πολύ σοβαρές συζητήσεις, η μία ήταν για το σεξ, η άλλη ήταν για τους αστυνομικούς: ‘απαντάς σε ότι σε ρωτάνε, δεν ειρωνεύεσαι, δεν κάνεις απότομες κινήσεις, να εύχεσαι όποιος είναι μαζί σου να μην κουβαλά πάνω του τίποτα’. Κανείς όμως δεν είχε κάνει αυτή τη συζήτηση με το φίλο της. Εκείνος θυμώνει που τους σταμάτησε χωρίς να έχουν πειράξει κανέναν. Ο αστυνομικός φοβάται για τη ζωή του με το ενδεχόμενο ότι εκείνος οπλοφορεί, τον βγάζει έξω και τον διατάζει να αφήσει τα χέρια του στο καπό ενώ γυρίζει στο περιπολικό να φωνάξει ενισχύσεις. Ο φίλος της Starr σηκώνεται να τη ρωτήσει αν είναι καλά και ο αστυνομικός τον πυροβολεί τέσσερις φορές στο στήθος. Πέφτει νεκρός στο πεζοδρόμιο.

Γιατί; Γιατί μπορεί να είχε όπλο πάνω του. Γιατί έμενε σε κακή γειτονιά, γιατί μπορεί να ανήκε σε κάποια συμμορία. Το βιβλίο δεν προσπαθεί να σου παρουσιάσει τους αστυνομικούς ως τέρατα (ο θείος της πρωταγωνίστριας μάλιστα είναι ο ίδιος αστυνομικός και προσπαθεί να βοηθήσει με όσα μέσα του δίνονται), η ιστορία του καταφέρνει να σου αποδείξει ωστόσο πως αν ήταν λευκό παιδί σε άλλη γειτονιά δεν θα ήταν νεκρό τώρα. Και από εκεί ξεκινούν όλα. Το ότι τον πυροβόλησε χωρίς να οπλοφορεί είναι κατάχρηση εξουσίας. Το ότι δεν καταδικάστηκε για φόνο είναι αυτονόητη δικαιοσύνη στις Η.Π.Α. .

Το βιβλίο ξεκινά με τη σκηνή που περιέγραψα πιο πάνω και στη πορεία εισέρχεται βαθιά στη μαύρη οικογένεια και στη μαύρη κοινότητα που δημιουργούν τα γκέτο. Σε καμία περίπτωση δεν σου ωραιοποιεί τη μαύρη φυλή, καταπιάνεται με τα ναρκωτικά, τη βία στις συμμορίες, τις σχέσεις μεταξύ των μαύρων και των γυναικών τους, όλα σημεία προβληματικά με ταυτότητα που τους δίνεται από το χρώμα. Η πρωταγωνίστρια μάλιστα έχει λευκό αγόρι, βιώνοντας η ίδια ρατσισμό από τους δικούς της. Ωστόσο δεν τους κατηγορεί, ψάχνει τρόπο να εξηγήσει γιατί συμβαίνουν τα από πάνω. Γιατί τα παιδιά καταφεύγουν στο να πουλάνε ναρκωτικά, γιατί ένας καλός μαθητής στα γκέτο δεν θα πάρει την ίδια εκπαίδευση και δεν θα έχει τις ίδιες ευκαιρίες με κάποιον σε μία λευκή γειτονιά και γιατί μα γιατί είναι τόσο εύκολο να βρουν όπλα. Όλα αρχίζουν από τη διαφοροποίηση που συμβαίνει αλλά κανείς λευκός δεν θέλει να παραδεχτεί με ενοχή μήπως χαρακτηριστεί ρατσιστής. Υπάρχει μεγάλη διαφορά στο να καταδικάζουμε τη δουλεία και στο να αναγνωρίζουμε ότι ρατσισμός δεν είναι μόνο αυτό.

Michael Brown, Tamir RiceFreddie Gray, αυτά και πολλά ακόμη είναι ονόματα μαύρων που έχουν πεθάνει από αστυνομικούς χωρίς να οπλοφορούν. Η ιστορία του Khalil που συζητιέται στο βιβλίο δεν είναι αληθινή, είναι  απόρροια του #BlackLivesMatter κινήματος, γεννήθηκε μέσα από πολύ θυμό και αγανάκτηση.

To τρομερό εξώφυλλο του βιβλίου και το σκίτσο από πάνω έχει σχεδιάσει η Debra Cartwright. Τώρα ας ακούσουμε λίγο 2Pac.

I see no changes, all I see is racist faces
Misplaced hate makes disgrace to races
We under, I wonder what it takes to make this
One better place, let’s erase the wasted
Take the evil out the people, they’ll be acting right
‘Cause both Black and White are smoking crack tonight
And the only time we chill is when we kill each other
It takes skill to be real, time to heal each other
And although it seems heaven-sent
We ain’t ready to see a black president
It ain’t a secret, don’t conceal the fact:
The penitentiary’s packed, and it’s filled with blacks
But some things will never change
Try to show another way, but you staying in the dope game
Now tell me, what’s a mother to do?
Being real don’t appeal to the brother in you
You gotta operate the easy way
«I made a G today,» but you made it in a sleazy way
Selling crack to the kids
«I gotta get paid!», well hey, but that’s the way it is

Τι έχω δει τον τελευταίο καιρό

Skam Season 4
Πίστευα ότι κανένα storyline δεν θα ξεπερνούσε εκείνο της Noora και του William, αλλά η οπτική γωνία της Sana έδωσε κάτι τελείως διαφορετικό: συζήτηση. Περιτριγυριζόταν εννοείται από το γεγονός ότι είναι μουσουλμάνα και το τι σημαίνει αυτό για ένα ανεπτυγμένο κράτος στην Ευρώπη, τι αντιπροσωπεύει η θρησκεία σήμερα και το τι νιώθουν αυτοί που επιλέγουν να την ακολουθήσουν. Ήταν φοβερά ενδιαφέρον, καθόλου προκατειλημμένο και είχε στο τέταρτο επεισόδιο μία από τις φημισμένες σκηνές του Skam, όπου οι δύο ήρωες συζητούν τη θεματική ουσιαστικά ολόκληρης της σεζόν, ένας διάλογος βγαλμένος από ονειρικό σενάριο που δεν περίμενες ποτέ να δεις στη τηλεόραση.

13 Reasons Why
Από τις καλύτερες φετινές σειρές. Από τις καλύτερες εφηβικές σειρές. (Περισσότερα εδώ.)

Dear White People
Η ταινία του Justin Simien περνάει σε 10 επεισόδια του Netflix με την ίδια θεματική και αιχμηρότητα. H καινούρια πρωταγωνίστρια δεν φτάνει τη Tessa Thompson, αλλά το σενάριο είναι ακόμη πιο έξυπνο και ενδιαφέρον. Ο φυλετικός ρατσισμός στα πανεπιστημιακά campus και η άρνηση των «λευκών» να την αναγνωρίσουν σε ένα δήθεν φιλελεύθερο περιβάλλον. Δεν θα συνειδητοποιήσουμε ποτέ ότι με το να μην συζητάμε κάτι δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει και με το να το συζητάμε, δεν μετατρεπόμαστε ξαφνικά σε ρατσιστές.

Riverdale
Το dark/crime take του κόμικ Archie στο κανάλι του CW. Πέρα από τις ασύνδετες και απότομες εναλλαγές των σκηνών, το υπερβολικό drama acting από τους ενήλικες ηθοποιούς της σειράς και το «γελοίο» σενάριο, μου αρέσει. Το βλέπω πολύ ευχάριστα και διασκεδαστικά.

Pretty Little Liars
Ξεκίνησε επισήμως η έβδομη και τελευταία σεζόν της σειράς, που είναι τόσο κακή όσο θα περιμένατε. Είναι προφανές πως οι κοπέλες έχουν βαρεθεί να παίζουν τον ίδιο εφηβικό ρόλο τόσα χρόνια, φαίνεται από τον τρόπο που κινούνται και μιλούν (ειδικά η Ashley Benson δεν πρέπει να θέλει καθόλου να βρίσκεται εκεί). Η υπόθεση γίνεται όλο και πιο τρελή και η αδιέξοδος που οδηγείται είμαι σίγουρη ότι θα είναι το απόλυτο παραμύθι!

Grey’s Anatomy
Παιδιά πέρα από κάτι βαρετά επεισόδια έξω από το νοσοκομείο, εμένα μου αρέσει πολύ. Ακόμη -δεκατρία χρόνια μετά. Κρύβει πολλά πράγματα ανάμεσα στα διαφορετικά story lines, και για τη κοινωνία και για τον άνθρωπο και καταφέρνει με έναν περίεργο τρόπο να είναι πάντα φρέσκο.

My Spring Reads

Το Νέο Όνομα

Η Ferrante στο δεύτερο μυθιστόρημα της σειράς της γίνεται ακόμη πιο ψυχογραφική και φεμινίστρια με διακριτικές και άλλοτε εμφανέστατες πινελιές σχολίων για τη κοινωνία και την οικογένεια που αυτή διαμορφώνει. Πολύ πιο καταιγιστικές οι εξελίξεις στο συγκεκριμένο με απρόσμενα time jumps, αν και με μία αχρείαστη και κουραστική παύση -η λεπτομερέστατη ενότητα στην Ισκιά- δεν σε άφηνε να το αφήσεις. Το τελείωσα και για μέρες σκεφτόμουν τι θα απογίνουν η Λίλα και η Έλενα. Αυτό το καλοκαίρι θα αρχίσουν τα γυρίσματα της τετραλογίας της Νάπολης, με το HBO να συνεργάζεται με ιταλική παραγωγή που θα δώσει ζωή στους χαρακτήρες. Κάθε βιβλίο θα αποτελείται από οχτώ επεισόδια που αναμένεται να παρακολουθήσουμε τον ερχόμενο χειμώνα.

♦ ♦ ♦

God Help the Child

Ένα νήμα ανθρώπων που τους ενώνει το τραυματικό παρελθόν τους. Η μόνη λέξη που μου έρχεται για να το περιγράψω είναι ακατέργαστο, raw. Η Morrison μπέρδευε τις αφηγηματικές φωνές (ίσως σε υπερβολικό βαθμό κάποιες φορές) και έδινε βάθος σε όλους τους χαρακτήρες της, η υπόθεση ωστόσο εξελισσόταν με τα γεγονότα και όχι με τους ίδιους. Φαίνεται ότι ήταν το ντεμπούτο της από πολλές απόψεις, στην πορεία έμαθε να μιλάει για τα ίδια σημαντικά (κυρίως φυλετικά) θέματα, αλλά με πιο λιτό και κοφτερό τρόπο. Εννοείται ότι δεν του έλειπε το θάρρος, αλλά η απλότητα. Μου άρεσε, καταλαβαίνω πως το πρώτο αυτό μυθιστόρημα της την έκανε να ξεχωρίσει και να υποσχεθεί όλα όσα ακολούθησαν, απλώς δεν φτάνει τα αριστουργήματα που έγραψε αργότερα.

 

♦ ♦ ♦

The Hate U Give

Ντεμπούτο young adult βουτηγμένο στο #BlackLivesMatter κίνημα. Η Starr είναι μάρτυρας δολοφονίας του φίλου της από αστυνομικό, στα γκέτο του σήμερα, στην όχι και τόσο φιλελεύθερη Αμερική του τώρα. Εξιστορεί όλες εκείνες τις ανεπαίσθητες διαφορές των δύο φυλών, που δεν φτάνουν για να φωνάξουν ρατσισμό αλλά είναι αρκετές για να σε κάνουν να θυμώσεις και να συνειδητοποιήσεις ότι επειδή δεν τα σκέφτεσαι εσύ, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν. Είναι αγριεμένο, δεν χαρίζεται ούτε στους μεν ούτε στους δε, δεν δικαιολογεί, ούτε ωραιοποιεί. Καταπιάνεται με ένα θέμα που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως σοβαρό μεμονωμένο περιστατικό, το γεγονός ότι είναι κομμάτι της καθημερινότητας τους το καθιστά ακραίο. Θέλω να πω πάρα πολλά για το συγκεκριμένο, γι’αυτό και θα γράψω ένα μεγαλύτερο post μόνο για την Angie Thomas αργότερα. Να το διαβάσετε, είναι από τα πιο δυνατά βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει φέτος.